Look Away Novels & Stories

Warning tone. Hindi mataas. Mas malala. Controlled concern. “I’m still here,” sabi ko. “I’m not leaving.” He didn’t relax. Mas naging alert siya. “Don’t do that,” he said. “Do what?” “Distance yourself without reason.” I frowned. “I’m just standing.” “Hindi.” Lumapit siya ulit. This time closer. Too close. Not aggressive. But urgent. Parang may invisible thread na humihigpit sa pagitan namin kapag lumalayo ako.

“Kasi dito, kahit gaano ka kalayo sa city, kitang-kita mo pa rin lahat. Pero hindi mo na ramdam ‘yung ingay. Parang… you can watch everything from a distance, pero hindi mo kailangang sumali sa gulo.” Napangiti si Veronica. “Para kang nagfi-philosophy sa kalagitnaan ng gabi.” Tumawa si Eros. “Sorry, napasarap lang. Pero totoo, e. Minsan, ‘yun ‘yung kailangan natin—‘yung distance para mas ma-appreciate natin lahat.” Tahimik lang siya, pero may kurot sa puso niya. Totoo ‘yung sinabi ni Eros. Minsan, kailangan mo lang talagang lumayo para makita mo kung saan ka na talaga.

Sandali kong iginala ang mga mata ko sa mga kaibigan at napagtantong nakatitig ang mga ito habang mayroong mapang-asar na ngiting naglalaro sakanilang mga labi. Naiah faked a cough and redirected her eyes. Umiwas din ng tingin si Hailey, ngunit nanatili ang mga ngiti nito. Ismael also shifted his gaze onto something else, but playfully whistled. Bumaling ulit ako kay Zeidan at napansin ang maingat nitong paglayo sa'kin.

Ayusin mo ang sarili mo. Pasulyap akong tumingin sa kaniya mula sa ilalim ng pilikmata ko, umaasang hindi niya napansin ang pamumula ng leeg ko o ang pag-igting ng katawan ko sa kinauupuan. Please don’t notice. Please don’t notice…

Ang kanyang boses ay walang emosyon, parang bakal na humahampas sa bato. Nang makumpirmang malinis ang daan, binuksan niya nang malawak ang pinto. "Move now. Single file. Sirius, center. Orion and Neptune, flanks. Archer and Rigel, rear. Don't stop for photos or autographs yet."

Tumigil siya sa pag-atras kaya mas naging malapit ang distansya namin. Too late to back out.

Inangat nito ang kamay at maingat na pinunas ng hinlalaki ang luha sa kabila niyang pisngi. Hinawakan niya ang kamay nito at dinama sa kaniyang pisngi habang nakatitig sa mga mata nito at patuloy sa paghikbi. "Raven, leave all the memories…" nakangiti, ngunit napakalungkot nitong anas. "Pull back the anchor and start sailing towards the future. And if you miss me with every distance you take, don't try to look back. Simply keep your eyes open and whisper my name into the wind and let it carry all the memories away until they disappear and make you forget…" Nag-ulap sa luha ang mga mata nito.

"You're just escaping from everything." "Escaping and leaving are two different word." "If you're leaving dahil sa nangyari sa atin then hindi na kita guguluhin. At kung gusto mo akong iwasan then I'm willing to stay away from you. I'm sorry, alam kong mali so let's forget it kung yan ang gusto mo. I'll make everything for you to stay." "Then the best way I can forget it is to start a new life. A new start far away from here. Maybe let's forget about everything. Kasalanan ang gustuhin ka Deal Vega. I

Ang utak ko ay parang nawalan ng laman. Tumagal ng ilang segundo ang titigan namin. Sya ang unang bumitaw. The moment her gaze broke from mine, I exhaled sharply, only then realizing I had barely been breathing. Malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko, bago piniling talikuran sya at lisanin ang lugar. I needed distance. If I stayed any longer, I might actually forget how to fucking breathe the next time our eyes met.

wika ko rito at agad ko ng iniiwas ang mga mata ko rito. I heard him chuckle but I ignored it. Sumulyap na lang ako sa bintana at saka ko binusog ang mga mata ko sa magagandang tanawin na nakikita ko sa ibaba. Maganda ang panahon sa hapong iyon kaya malinaw na malinaw kong nakikita ang maliliit na magagandang tanawin sa ibaba. I also peek at the sunset at the end of the corner of the clouds.