Look Away Novels & Stories

Kumapit ako sa kamay ni Maverick at di napigilan ang sariling tumingin sa ibaba. "Fuentebella!"sigaw ko nang itaas pa kami sa ere. Tumawa lang ito saka hinawakan ang baba ko. "Don't look down. Focus on the view from here. Look at the horizon." "Okay, okay. Just don't let me go, okay? Hawakan mo ako," pakiusap ko rito. May nabasa akong kung ano na dumaan sa mga mata nito bago nito iyon madaling itinago. "You know I'll do. Now see the view?"

Lalo naman siguro ang gagong ito. Hindi ko siya tiningnan at nanatili sa labas ng bintana ang mata ko. Bahala ng magka-stiff neck, huwag lang makita ang pagmumukha niya nang ganito dahil baka hindi ako makapagpigil at bigyan ko ng black eye.

Luke was about to retaliate when Luigi quickly walked away from them. Chloe leaned in closer to Luke, her voice barely audible above the buzzing of conversation around them. "Calm down, that was nothing," she whispered reassuringly, her words intended to soothe the tension she sensed in him. She watched his knuckles tighten into fists, a telltale sign of his growing agitation, and she could hear the sharp intake of breath as he struggled to contain his emotions.

Less talk, less mistakes. Nagtimpla ako ng kape at iniwasan kong tingnan siya. Those broad shoulders and lean body are giving me dirty thoughts. Nakakabuwisit si Brandon. Nagkaedad na kami at lahat, parang mas lalo pang gumandang lalaki. Bigla tuloy akong na-conscious sa sarili ko. Does my hair look lifeless? Kailangan ko na bang magpa-facial din? I surely have bags under my eyes. Lagi akong puyat sa pag-iisip ng mga bayarin. Should I start wearing more makeup and not go out with my bare face? Tsk. I hate how he makes me feel. Ang tatanda na namin. I shouldn’t be bothered with his thoughts. Kung napapangitan siya sa akin, so what?! We have broken up years ago.

Mas lalo pang bumigat ang dibdib ko. “But you’re not answering,” dagdag ko. Napasinghap ako. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang likod ng kamay ko. “I’m leaving,” sabi ko. Tahimik. Masakit. “I’m going somewhere far. Somewhere quiet. I just… I need to get away from everything.” Napatingin ako sa labas. Wala na halos ilaw. Puro dilim na lang. “I don’t know when I’ll be back,” dugtong ko.

Ang weird lang kasi ramdam na nya na para bang may nakanasid sa kanya mula sa likod ng tinted na bintana. Sa halip na lagpasan ito ay huminto sya sa harap nito at tumingin sa salamin ng bintana na para bang tumatagos ang tingin nya sa loob. Ngumiti ang dalaga sa reflection nya, ang ngiti na iyon ay ipinagkaloob nya sa kung sino man ang tao na nakamasid mula sa loob. Nais nyang ipardam sa dayo na welcome sila sa isla at na- appreciate ng lahat ang kabutihan nila. -------

Too Close Amara's POV Dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata. Maliwanag na ang paligid. Sinag ng araw ang sumisilip mula sa malaking bintana ng kwarto. Bahagya akong gumalaw. Ngunit agad akong natigilan. May kung anong mainit na nakahawak sa kamay ko. Nanlaki ang mga mata ko. Paglingon ko...

Sa larong ito, mas mahalaga minsan ang umatras pagkatapos ng tamang tama kaysa pilitin ang laban hanggang mawalan ng value ang move mo. Kaya tumalikod ako at naglakad palabas ng hall. Pero bago ako tuluyang makalayo— “Lila.” Huminto ako. Hindi lumingon agad. “What?” Tahimik siya sandali bago nagsalita. “Stay away from the lower east wing.” Dahan-dahan akong napangiti. Kasi mali siya. The moment someone tells you where not to look— that becomes the only place worth looking at.

Nararamdaman ko na naman ang pagpapawis ng kili-kili ko kahit malamig dito sa labas. “If you’re talking to me, don’t even think about looking away. Look into my eyes, baby. I absolutely crave those mesmerizing eyes of yours. They’re pretty damn addictive. So, yeah, make sure to give me a good dose of eye contact. Do you understand, hmm?”

Sinenyas ko sa kanya ang pamangkin ko. "N-no, never mind. You'll disturb their conversation," utal kong pagpuputol at binitawan ang braso niyang hawak ko. I turned my gaze away from him and chose to wander my eyes around Dad's peaceful neighborhood. Wala naman akong pake sa mga bahay na nandoon pero iyon lang ang paraan para maiiwas ko ang tingin sa kanya at para maikalma na rin ang sarili ko.