Taken Away Novels & Stories

"Sa tingin mo karapat dapat ka sa pamilyang ito? Umalis ka na, ayoko ng makita ang pag mu mukha mo dito. Hindi ka namin kailangan!" Sigaw ni Alice. Lalong nanlamig ang tingin ni Jate at Lumabas siya ng hall habang hawak ni Angela ang kamay niya at gustong umalis kasama siya ngunit. "Kung maglakas-loob kang umalis kasama siya, mag isip isip ka na at palitan mo na ang iyong pangalan ngayon." Sabi ni Alice na may masamang tingin. Habang hawak ni Jate ang mga kamay niya at sinabing.

Well para sa akin lang yun ah, si Daddy kasi ang reason ng pag aaway nila, ang dahilan kong bakit nasira ang friendship nila. Over one guy nagawa nilang ipagpalit ang friendship nila,, siguro nga nakakabaliw ang pag ibig, nakakawala sa katinuan. But I guess nasa tao yun.. Bakit mo naman isasaalang-alang ang friendship niyo kong pwede ka naman magparaya? Napaka simple lang,, if you don't want to lost them both, then you can sacrifice your happiness lalo na kong hindi ikaw ang kaligayahan niya.

Chezka pov Lumipas ang isang taon. Labindalawang buwan ng pagbabago, paghahanda, at pagtitipon ng lakas ng loob. Nang bumaba ako sa sasakyan sa tapat ng aming bahay, tila ibang tao na ang aking nakikita sa salamin ng bintana. Wala na ang dating Chezka na mahiyain, payak, at laging nakayuko. Ang babaeng nakatayo ngayon ay may matatag na tindig, may kislap ng talino sa mga mata, at may kumpiyansa na hindi ko kailanman naramdaman noon.

"No. Not yet. Hindi ko masasabing successful ako- without April beside me, I can't call myself a successful. Without her in my life, I'm not a successful. Matatawag ko lang na successful ang sarili ko kapag nabawi ko na siya... Kapag akin siya ulit." Akala ko ay nakakulong pa rin siya pero nang bumalik ako sa Tagum at pinuntahan ang prisento kung saan nakakulong si April pero wala na siya doon. Ang sabi ay nakalaya siya matapos umamin ang totoong nagpatay sa kapatid nito.

My phone was stolen, I still don't have cash because I gave the change earlier. "Aish! I hate my life!"

Agad ako naupo. "Ligtas ang mokong HAHAHAHA." Biglang tawa ni leo. Tumawa lang ako. "Tara canteen! Absent yung susunod na lecturer HAHAHAHA." Pag-aaya niya. Tumango lang ako at sumunod. + To be continued +

Masyado na akong mahina para tanggapin lang ng ganoon kadali ang lakas ng sampal niya kaya natumba ako. Nanginginig ako't pagod na pagod. Parang tinakasan ng lakas ang buo kong katawan nang mapaupo ako. Hindi ako makapaniwala na ang sampal na 'yon ang magpapatahimik sa akin. Nagising ako sa katotohanan at saka muli akong napaiyak. Wala na si Steven... Hindi! Hindi ko to kakayanin! Bakit ganto kabilis na kinuha siya sa akin? Bakit ba palagi nalang nawawala sa akin ang mga lalaking mahal ko?

Tumango naman ako kahit walang kasiguradohan dahil nagmamadali ako umuwi ng bahay. Hindi naman traffic kaya wala pang dalawang oras ay nasa mansion na ako at inabutan ko nga si yaya na halos maiyak na ito dahil sa pag ta-tantrums ni calix. Pagkakita pa niya sa akin ay agad ito kumawala sa pagkakayakap ni yaya at tinakbo niya ako habang kusot niya ang kaniyang namumulang mata. Halatang kanina pa ito nagwawala. "Mommy! Sabi ni yaya hindi ka na daw uuwi!" Lalo siya napahikbi nang sabayan ni yaya ng tawa.

“Kunin?” Mariing napakagat si Astrid sa labi. Damn it. Maling-mali. Unti-unting lumapit si Xavian. “Why would I take someone who’s not my child?” Hindi siya nakasagot. At iyon ang tuluyang nagpapatibay sa hinala ng lalaki. Malamig itong tumawa. “There it is.” Nanghina ang tuhod ni Astrid. “You’re scared I’ll take him away because deep inside…” marahan nitong saad, “you know he’s mine.”