Lucy Loud Eyes นิยาย & เรื่องราว

tuwid niyang sabi sa mga mata nito kahit na kailangan niya pang tumingala para lang matingnan ito. Napalunok si Lucy nang bigla na lamang itong pumunta sa paborito niyang gawi- likod ang bahagi n'on kaya ang tanging nakikita niya ay ang mga naglalakihang building. 'Tatalon ba siya sawa na ba siya sa pera niya?' tanong ni Lucy sa sarili nang napansin niyang pumatong ito sa isang tumbang hollow blocks na nar'on na madalas niyang pinapatungan para matanaw niya ang gusto niyang tingnan madalas.

Mahinang napamura si Lucian. The kid looked up and their eyes met. They have the same eyes.

Dahan-dahan siyang lumingon para pantayan ang tingin nito, tinikom niya ang mga labi at saka hinalikan si Hector pagkatapos makaipon ng lakas ng loob. Pagkatapos nito, nilubog niya ang mukha sa hawak niyang unan. Tumawa si Hector nang makita kung gaano kapula ang mga tainga ni Lucy. Inipit niya ang mga pisngi nito sa mga kamay niya at pinilit na tumingin sa kaniya. “Drill ba ‘to?” Kumurap si Lucy pero walang sinabi.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko pero mahina akong natawa. “Do you like my eyes kiddo?” may halong pagkatuwang ani Lucifer. I rolled my eyes at him nang yumakap sa kanya ang anak ko. “Very love po! Gosh we have a same eyes!” kumislap sa pagkatuwa ang lalaki at humigpit ang yakap niya kay Casey.

Tawag niya sa 'kin sa namamaos niyang boses. Hinarap niya ako sa kaniya. Kasabay ng pagharap ko sa kaniya ay ang muling pag-ihip ng malakas na hangin kaya saglit na napapikit ako. Nang idilat ko ang mga mata ko ay tumambad sa 'kin ang malambot na ekspresyon ni Lucien at ang mga mata nito. His eyes-just like the ocean near us, it is calming and soothing. His blue eyes were ocean-strong, swimming with warm sun-lit currents. I hadn't realized that blue could be such a hot fire until I saw his eyes-slate outer rings with teal all the way to the black-those blue eyes fixed me in all the best ways.

Kumunot ang noo ni Lucio nang makita niyang parang may kakaiba kay Beth. Hinawakan niya ang mukha nito at tinitigan ang mga mata ng mabuti. “Umiyak ka ba?” he asked. “Huh? Hindi naman.” “No. Something’s wrong about your eyes. It’s swollen.” “Huh?” Umatras si Beth at nagkunwari habang hinahawakan ang mukha niya. “Baka sa make-up lang…” “May ginawa ba si Loreen sayo?”

Sunod sunod na palatak nito at nang di sinasadyang mapatutok ang mga mata nito sa mukha ko ay bigla na lamang namilog ang mga mata nito saka napasigaw ng malakas. At nang muli itong napatingin sa akin ay napasigaw na ito sa labis na pagkagulat. "Oh my gosh! Ngayon ko lang napansin! Teka lang teka lang! I--- ikaw ba talaga yan Lucy? Jusko ang ganda ganda mo na! Ang kinis kinis mo na! Nawala yung mga pimples mong parang itlog ng kuhol sa sobrang dami. " Di makapaniwalang bulalas nito saka ako mabilisang nilapitan at kinilatis pa nito ng maigi ang mukha ko para makasiguradong hindi ito fake at hindi rin siya nananaginip.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

Inikutan niya ako ng eyeballs at padabog na bumaba ng kotse. Tuloy-tuloy siyang pumasok sa bahay nang hindi ako nililingon. Sa halip na ma-offend ay napatawa na lang ako at napailing. Lucy Russ is like an angry bunny. She's kinda cute… to be honest. She easily gets trapped in something because she's too innocent to see how cruel the world and people are. Pagkarating ko sa tapat ng isang mataas na building ay agad kong inayos ang suot kong suit.

Bumalik ang lugar sa totoo nitong anyo. When Lucy and Angelo reached us, I easily saw their eyes and arms. Their eyes are like my eyes when I am a wolf, but the only difference is, their eyes were more radiant than mine. It is almost glowing like Luna's goddess eyes. Furthermore, those unknown letters in my insignia and bracelet, were also engraved intricately on their arms. I also feel like, hindi sila Angelo ang kaharap ko. They look and feel different. Yung feeling na hindi mo sila kilala. Then, Lucy spoke. "This is my ultimate form. This is how I truly look when I travel." saad ng babae. Her voice is a bit different from her high pitch speaking tone. Puno ng power and confidence ang pers