Mabangis Na Lungsod Novels & Stories

Masasabi ko na isang probinsya na ang dinadaanan namin pero hindi ko alam kung ano ang tawag dito kaya napalingon ako kay nanay na nakatingin din pala sa labas ng bintana. "Nay, anong lugar po ito?" Tanong ko sa kanya. "Ito ang bayan ng San Isidro. Ito ang huling bayan na madadaanan natin bago tayo makakarating sa Tierra del Fuego." Sagot naman ni nanay sa akin.

Tahimik ang gabi sa Manila Bay. ‎Mahinang humahampas ang alon sa pampang. ‎Ang ilaw ng lungsod— sumasalamin sa tubig na parang mga alaala na hindi tuluyang nawawala. ‎Magkatabi silang nakaupo. ‎Walang nagsasalita. ‎Pero hindi ito katahimikang mabigat. ‎Kundi isang uri ng kapayapaan na matagal nilang hinanap.

Chapter 28 Lumipas ang siyam na buwan—mabagal, mabigat, at punô ng mga gabing walang tulog. Nasa Macau na ako ngayon. Isang lungsod na kumikislap sa gabi, pero tahimik para sa isang babaeng tulad kong nagtatago sa sariling anino. Malayo ito sa Milan. Mas malayo sa Pilipinas. Mas ligtas para sa mga lihim na ayokong habulin ng nakaraan.

Kabanata I. “Malayo pa ba tayo, Manong?” Isa’t kalahating oras na ang aming binabiyahe mula pa kanina pero hanggang ngayon hindi pa rin kami nakakarating sa tinatawag nilang Evergreen City. Mula sa mataong lungsod, unti-unting nawawala sa aking paningin ang kumikislap na mga ilaw at napapalitan ito ng mga nagtataasang puno. Ang kaninang mainit na panahon ay napapalitan ng malamig na simoy ng hangin.

“Then we stop him first.” Tumingin si Liam sa kanya, matigas ang panga. “We have to. Kasi kung hindi… wala na tayong lungsod na masasagip.” At doon nila narealize—yung sunog kagabi, simula lang pala ng totoong digmaan. ---

Kwento niya habang nakikinig lang ako at tumigil kami sa isang tulay na gawa sa semento at ang nasa baba ay mga bangka na sinasakyan ng mga turista. Sino ang hindi magmamahal sa isang lungsod na ang mga lansangan ay gawa sa tubig, na ang mga bus ay mga bangka, at kung saan ang mga kanta ng mga gondolier ay nananatili sa hangin? Isa itong magic city, at ang pangunahing atraksyon nito sa mga turista ay ang lungsod mismo, kaya nagandahan ako lalo na ang mala relaxing na tunog ng kanta at ang pag larga ng mahina ng bangka kaya hindi ka talaga magsasawang bisitahin ang lugar. "Would you like to ride a boat?" Tanong niya kaya tumango ako dahil mukang maganda kung sumakay duon.

Mukhang nakatulog na si Seiya sa leeg ko, ramdam ko ang paglalim nang hinga niya hindi na rin nangungulit ito. Hinayaan kuna lang at tumingin sa daan. Ibang-iba talaga ang Manila sa probinsya. Halos mga nagsisitaasang buildings ang nakikita dito. Grabe rin ang pulasyon ng hangin dito at ang daming mga taong kalye. Kaya hindi ko maintindihan kung bakit guston-gusto ng mga kabataan na pumunta dito. Siguro masyado silang nahuhumaling sa mga nakikita nila sa tv at nababasa sa mga libro.

natatawang ani Farrah, pero hindi nakakatuwa 'yung biro niya. Malaki ang nagiging tulong ng mga taga probinsya sa aming mga taga siyudad. I hate people who's discriminating them based on their status in life and also based on their physical appearance. At least, they are decent people. Hindi katulad dito sa Manila, napakaraming krimen ang nangyayari. Let's add the pollution here. Sa mga probinsya, fresh ang mga hangin lalo na sa mga nakatira sa bukid.

Cebu City. Sa oras ng dapithapon, unti-unting nababalot ng gintong liwanag ng araw ang Business Central District, ang pinakamayamang lugar sa buong lungsod. Sa bawat kanto ay naririnig ang tunog ng mga sasakyang nag-uunahan sa malalapad na kalsada—mga mamahaling kotse, sports cars, at SUV na tila naglalaban sa kinang ng kanilang pintura.

Kung sino man ang nabilang sa top ten, maging sponsor nila ang Hari ng mga Assassin na kung saan lahat ng kailangan ng organisasyon nila ay ibibigay agad ng Hari. El Borra City, this place is the home of Mafias. I don’t know about this place because it’s a forbidden city. Hindi p’wedeng puntahan ng ordinaryong tao at hindi rin makapunta sa dalawang siyudad ang nakatira dito. Forbidden din sila.