Novel & Cerita Mabangis Na Lungsod

Ang Lungsod ng Salamin at ang Digmaan ng mga Bulong Ang paglusot sa Aegis shield ay parang pagdaan sa butas ng karayom sa gitna ng isang bagyo. Ang ilan sa mga barko ng Nomad ay nagasgasan, ngunit lahat sila ay nakalusot. Ang katahimikan sa kabilang panig ay mas nakakakilabot kaysa sa ingay ng nebula. Sa kanilang harapan, bumungad ang Apexia, ang kabisera ng Giant Continent, isang siyudad na lumulutang sa mga ulap.

Humugot ng malalim na hangin saka mabilis na nagpalit ng damit saka bitbit ang basket na lumabas ng bahay. Nagmasid muna siya sa paligid. Hindi maituturing na mayaman ang Village na iyon ngunit hindi rin naman matatawag na hampas-lupa. Konkreto ang mga bahay na may maayos na kapaligiran. May mangilan-ngilang pribadong sasakyan ngunit mas marami ang motorbikes, tricycle na nakaparada sa di-kalayuan. "Sasakay ka ba, Miss?" untag ng driver ng humintong tricycle sa tapat ng dalaga.

Pinagmasdan niya ang paligid at bumulong sa kanyang puso, ‘Hindi ba masyadong malayo sa kabihasnan ang lugar? Ang Erhai ay malaki at maraming homesty na nakatayo sa gilid ng mga sapa. Maraming tao ang mas gustong manatili sa ol towns sa dulo ng Erhai kahit na hindi nila kagustuhan dahil ang old towns ay ,masyadong maraming tao. Kabaliktaran sa lugar na ito na malayo sa kabihasnan. Mas tiyak dito dahil hindi masyadong mahal ang mga homestay dito at mas malinis dito kaysa sa old towns.

Sobrang dilim sa kalawakan at puro puno na lamang ang aking nakikita. Mukhang nasa malayong kagubatan kami idinala at kung saan ito lamang ang nag-iisang balon doon na nagsisilbing suplayan ng tubig sa mga taong manggugubat o mga namamasyal doon.

“Dahil nandito ka lungsod namin, sisikapin kong maging mabuting host. Kung hindi ka nagmamadaling umalis, isasama kita sa pamamasyal sa mga susunod na araw para ma-enjoy mo ang tanawin ng lugarnamin. Sa tingin ko, mas magaganda ang mga pasyalan dito kaysa sa siyudad ninyo.” Walang masyadong kilalang pasyalan sa Maynila. Sa kabilang banda, ang lugar nila ang may pinakamaraming sikat na tanawin sa buong probinsya. Sandaling natahimik si Morgan bago niya sinabi, “Babalik ako sa ika-28 ng buwan. Sakto rin iyon para makapagpahinga ng ilang araw para sa Bagong Taon at makasama ang pamilya.”

Magkukunwari na lamang siyang walang alam. Bukas… Kapag bumalik ito bukas, babalik na rin ang lahat sa dati. Mag-uusap sila nang maayos. Baka handa na siyang magbago. Tungkol sa kasal. Tungkol sa hinaharap. Tungkol sa lahat. ************* KINAGABIHAN sa Cebu, nagningning ang lungsod sa ilalim ng walang bilang na ilaw at liwanag mula sa mga street lights at buildings.

Nang marinig ito ni Martin, naging pangit agad ang mukha niya. Basura? Ang kasalukuyang lungsod ng Laguna, na nangahas na sabihin na si Esteban ay isang basura, kung lahat siya ay basura, ay hindi ang buong lungsod ng Laguna ay magiging mas masahol pa sa isang basura.

"Kung masisira ang suwerte ng lungsod, mawawasak ang Celandine City." “Hindi na ako makakasang-ayon sa iyo. Ang maganda ay isa lamang itong maling alarma, at mabuti na ang swerte ng lungsod ay maayos." Mula sa karamihan ng tao na mukhang kinakabahan at hindi mapalagay, malinaw na labis silang nag-aalala sa swerte ng lungsod. Nangangahulugan ito na ito ay hindi kailanman isang simpleng pyudalistic na pamahiin.

Hindi pa ganoon kairing ang gabi sa Manila. Sa katunayan, ito ang tindi ng oras kung kailan buhay na buhay ang lungsod at punong-puno ng mga taong nagmamadali sa kung saan-saan.

Masasabi ko na isang probinsya na ang dinadaanan namin pero hindi ko alam kung ano ang tawag dito kaya napalingon ako kay nanay na nakatingin din pala sa labas ng bintana. "Nay, anong lugar po ito?" Tanong ko sa kanya. "Ito ang bayan ng San Isidro. Ito ang huling bayan na madadaanan natin bago tayo makakarating sa Tierra del Fuego." Sagot naman ni nanay sa akin.