Mabangis Na Lungsod Mga Nobela at Kwento

At mula sa mga pirasong naiwan, may nabubuong isang babaeng handang gumanti at sunugin ang lahat ng bagay na minsang sumira sa kaniya. Kinagabihan, nagkulay pula ang kalangitan ng Manila dahil sa dalawang malalaking apoy ang halos sabay na sumiklab sa magkaibang bahagi ng lungsod.

Naglaho si James at muling lumitaw sa labas ng lungsod kung saan naramdaman niya ang aura ni Jabari. Tumingin siya sa unahan sa mukhang sinaunang lungsod. Ang lungsod ay mukhang napakatanda at malaki. Ang tarangkahan ng lungsod lamang ay daan daang libong metro ang taas. Walang gaanong mga gusali sa lungsod, ilan lamang sa mga maringal na espirituwal na kabundukan na nakataas sa kalangitan at nagpapalabas ng napakalakas na enerhiya.

Prosti Magulo. Mabaho. Maingay. Madumi. Makitid ang daan. Maraming bata na naghahabulan. Lahat na yata ng 'M' ay maiilarawan na sa lugar ng Macabalan. Pero ano ba naman ang maaasahan mo sa isang squatter area? Mala-subdivision? Pero kung sa kahirapan ka lumaki, hindi na importante ang lugar kundi ang bubong na matutuluyan. Diskarte na lang 'yan kung paano ka babagay at umiwas sa gulo.

Mabigat ang dibdib niya. Hindi dahil sa takot kay Natasha. Kundi dahil sa posibilidad na tama ang kutob nito. Lumapit siya sa bintana at minasdan ang lungsod. Manila—maingay, maliwanag, puno ng alaala. “Hindi pa,” bulong niya sa sarili. “Hindi pa panahon.” Ngunit sa kaibuturan niya, alam niyang ang mga lihim—kahit gaano mo katagal ikubli—ay marunong humanap ng liwanag.

“Pupunta tayo sa Baguio. Bakasyon—dalawa lang tayo. Gusto kong alisin ka muna sa Maynila, sa lahat ng gawain at panganib. Gusto kong magkasama tayo sa isang lugar na tahimik, kung saan pwede tayong malaman pa lalo ang isa't isa. Gusto kong malaman ang lahat tungkol sa iyo—mga bagay na hindi mo pa sinasabi sa akin.” Napatigil ako. Baguio—ang lungsod ng mga puno at malamig na hangin. Palagi kong gustong pumunta doon, ngunit hindi ko kailanman nakaya dahil sa pera. “Zeus, talaga ba? Pupunta tayo sa Baguio?”

“Ganap na kaming natalo, lalo na sa first-tier at second-tier na mga lungsod!” Mas mabilis na kumalat ang balita sa first-tier at second-tier na mga lungsod, kaya may mas mataas na pagkakataon na ang mga babae ay pumunta sa kanilang mga lungsod. Kaya naman, ang mga mamamayan ng mga lungsod na iyon ay mas masipag din. Tinampal ni Arthur ang kanyang noo at sinabing, “Bad news, bad news!”

Sa labas, ang lungsod ay kumikislap—hindi bilang simbolo ng kapayapaan, kundi bilang larangan ng susunod na laban. At sa pagkakataong ito— Mas malaki ang kalaban. Mas malalim ang laro. At walang nakakaalam kung saan ito magtatapos.

lahat nagpapakita ng yaman ng lungsod. Dati, pakiramdam niya parte siya ng lungsod na ito. Ngayon, mahal pa rin niya ang lungsod, pero hindi na siya kabilang dito. "Bagong gawa 'yang building na 'yan, 'di ba? Parang wala 'yan dati." "Alin dyan?" " 'Yung pinakamataas, 'yung may bilog sa bubong, parang kumikinang na perlas."

Mababa rin kasi ang pasahod sa mismong sentro ng lungsod. Noon, nag-aral nang mabuti si Raia at nag-apply sa isang unibersidad sa Manila sa kabila ng pagtutol ng kanyang pamilya, ang lahat ng iyon ay para lamang makapunta rito at manirahan sa isang malaking lungsod.

Hindi naman niya maiwasang hindi tumingin sa bawat nadaraanan namin. "Mommy all buildings here is so high just like in London!" mangha niyang sabi. "Yes baby, halos pareho lang naman pero mas marami kang makikitang building sa other country unlike here. Dito pa lang sa Manila ang maraming building because this is the capital of the Philippines, that's why." pagpapaliwanag ko naman sa kanya. "Pero may building rin po sa ibang place dito sa Philippines?" "Off course baby."