Novel & Cerita Mabangis Na Lungsod

— Kinabukasan— Hindi kami pumasok sa lungsod. Hindi mall. Hindi café. Hindi meeting. Hindi opisina. Hindi corporate life. Kundi— Kalupaan ng pamilya niya. Malayo. Tahimik. Malawak. Luntian. May damuhan. May puno. May bukid. May hangin. May amoy lupa. May araw. May ulap. May katahimikan. Parang ibang mundo. Parang humiwalay kami sa realidad.

mahina niyang sabi. Hindi masaya, hindi rin ganap na malungkot — pero magaan, kahit papaano. At iyon ay bago pa siya tuluyang tumayo, huminga nang malalim, at tinawag ang unang taxi na dumaan. --- Sa biyahe pauwi, dumaan ang mga ilaw ng lungsod sa bintana — mabilis, paikot, parang mga alaalang pilit bumabalik pero hindi na kasing sakit.

"Ang liit lang pala ng City na'to noh? But it's nice." "Yes. Wanna walk? Sabi ni Gov may magandang pasyalan dito." "Saan?" "Mangrovetum ang pangalan. Kumakain ka naman ng streetfoods diba? Kumakain ka ba ng balut?" "Oo naman. Bakit?" "Gusto kong kumain eh. Ang sarap ng balut nila rito." Tumaas ang isa kong kilay. "Magkaiba ba ang lasa ng balut ng Masbate sa balut sa Manila?"

"Hero? Karapat-dapat ba siya?!" Nauna nang binalewala ni Rong Bingshao ang buhay ng milyun-milyong mamamayan sa kabisera, na nagbabantang magpapasabog ng mga bombang papel sa lungsod. Paano magiging karapat-dapat ang gayong hamak na tao na tawaging bayani ng Amerika?

🌈 Pagdating sa Lungsod Isang araw, dalawang bahaghari ang lumipad papunta sa lungsod ng Pamilyang Teng. Isa sa kanila ang nagsabi: “Juan, bawal lumipad sa loob ng lungsod. Dito na tayo maglakad.” Sila ay sina Juan at Hugo. Tiningnan ni Juan ang lungsod. Hindi ito ganoon kalaki— parang malaking bayan lamang. Sa labas ng tarangkahan, may dalawang disipulo ng Pamilyang Teng na nakangiting bumabati at namimigay ng mga token.

“Mommy, are we there?” “Yes, baby. We’re home.” Home. Salitang puno ng sugat. Habang bumababa ang eroplano, nakita ko sa bintana ang city lights — kumikislap, parang libo-libong mata na nakatingin pabalik sa akin. Manila. Ang lungsod na saksi sa pagkawasak ko. Ang lungsod na magiging saksi sa pagbabalik ko. Paglapag namin, agad kaming sinundo ng black cars. Tahimik ang lahat. Walang camera. Walang ingay. Pero ang hangin — mabigat. Amoy trapiko, amoy usok, amoy alaala.

Hyacinth A/N: Bicol Language used, Tagalog translation provided Argus and I took a chopper ride para makauwi sa kanilang probinsiya sa Albay. Fiesta daw doon sa Legazpi City at ang tawag daw doon ay ang Magayon Festival.

Inirapan ni Fiona si Fane at pakiramdam niya ay nagyayabang lang si Fane. "Mama, marami kang makukuha sa pagtira mo rito!" Ngumiti si Fane at nagpaliwanag. "Napansin mo ba na palaging nababalutan ng ulap at hamog ang lungsod na ito? Kilala rin ang lungsod na to bilang ang City of Martial Arts at maraming mga master dito. Ang gusto kong sabihin ay nasa isang espesyal na heograpiya ang lungsod na to. Ang mga taong nagtatrabaho sa lungsod na ito ay may mas mahabang buhay, at ang kasaganaan sa isang malaking lungsod na kagaya nito ay hindi maikukumpara sa Middle Province!"

“You’re going to fit right in, Marian. See you Monday!” Natapos ang tawag, iniwan akong nakabalot sa bubble ng anticipation. Habang nakatanaw ako sa lungsod, ramdam ko ang magnetic allure nito. Ang Manila City ay higit pa sa lugar—isa itong rhythm, challenge, at adventure na nang-aakit sa akin upang sumama sa sayaw nito. ---

“Babalatan ko muna. May gusto ka bang kaining iba? I can cook?” “Baka hanggang bukas lang ako. Maghahanap ako ng malilipatan. Nakakahiya tumuloy dito, isa pa space mo ‘to. Safe haven,” wika ko sabay silip sa balkonahe kung saan kita ang siyudad ng Cebu. It’s a growing city, kaya napapaligiran na rin kami ng mga skyscraper.