Mabangis Na Lungsod Novels & Stories

Masasabi ko na isang probinsya na ang dinadaanan namin pero hindi ko alam kung ano ang tawag dito kaya napalingon ako kay nanay na nakatingin din pala sa labas ng bintana. "Nay, anong lugar po ito?" Tanong ko sa kanya. "Ito ang bayan ng San Isidro. Ito ang huling bayan na madadaanan natin bago tayo makakarating sa Tierra del Fuego." Sagot naman ni nanay sa akin.

Ubos na. Malayo na kami sa city. Wala nang matataas na building, wala nang ingay, wala nang kahit anong pwedeng magpaalala sa kaniya. Yung mga puno sa gilid ng daan, yung simpleng bahay, yung hangin… mas malamig dito, mas payapa. Pero kahit anong layo, hindi ko matanggal si Shane sa utak ko.

At may kaunting ipon para makapagsimula ng maliit na kabuhayan man lang. Kaya ko pang magtiis para sa ikagaganda ng buhay nila. Dito sa Maynila ay di hamak na mas malaki ang kita kumpara sa probinsya namin kaya tiis lang muna. Natakot na rin akong sumubok pa na nangibang-bansa ulit. Baka kasi hindi talaga para sa akin yon. Kaya nangyari sa akin na maloko noon.

Mula sa kinauupuan ay tanaw niya ang mga nagtataasang gusali, dagat ng mga sasakyan, maingay na paligid at mga taong nagkukumpulan sa iba't ibang sulok ng lugar. Typical city. Mausok, magulo, maingay at puno ng mga nagtataasang building. Nakakasawa rin manirahan sa siyudad. Kung siya ang tatanungin ay mas gusto niyang manirahan sa probinsya kung saan maraming mga puno at malamig o 'di kaya sa Canada kung saan siya nanggaling.

Ang lungsod na para bang isang imahen ng bago at mas magaan na buhay, isang buhay na maaaring magbigay ng sagot sa lahat ng sakripisyo at hirap ng kanyang pamilya. Pagdating sa Manila, ang unang impresyon ni Veronica ay ang napakalaking kaibahan mula sa kanilang tahimik na probinsiya. Ang magulong kalsada, ang mga matataas na building, ang matinding ingay ng mga sasakyan, at ang mabilis na takbo ng buhay. Lahat ng iyon ay nagdulot ng kaba sa kanyang dibdib. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, nandoon ang matinding determinasyon na magsimula ng bagong buhay.

MANGGAHAN FESTIVAL GUIMARAS “Good evening, Jordan!” malakas na sigaw ng babaeng host na ang tinutukoy ang mga mamamayan ng Jordan, ang kapital ng probinsiya ng Guimaras. Umikot ang kanyang paningin sa malawak na open ground at kaagad na sumilay ang matamis na ngiti mula sa magkabilang sulok ng kanyang labi.

Sabado at Linggo ang tangi nilang pahinga. Pagdating nila sa bulungan; isang lugar kung saan ibinabagsak ang mga nahuhuling isda, ay marami ng tao at may kaunti ring turista. Hindi na iyon bago. May mga mangilan-ngilan talagang turista na dumarayo sa lugar nila dahil sa lakas ng alon sa ibang parte ng tabing dagat. May mga dalang surfing board ang mga ito na madalas ay dinidiskubre pa ang mga baybayin nila.

Bigla siyang tumayo at malakas akong sinipa sa sikmura. "Ang kapal ng mukha mong maging kamukha ko! Panahon na para bawiin ko ang mukhang ito, hindi ba?" Nakarinig ako ng nakakasukang tunog nang mabali ang ilong ko, dahilan para umikot ang aking paningin. Tumawa sila nang malakas; umaalingawngaw sa tenga ko. "Syempre peke yan! Walang tunay na ilong na mababali nang ganoon kadali. Nakakatawa ka!"

And lastly, sabi ni Dale malapit na raw ang katapusan ng aming pamilya. Kung p'wede nalang lumipat sa ibang lugar, nagawa ko na. 'Di ko ba alam sa namamahala sa amin kung bakit bawal ang lumabas ng syudad. 'Yung para bang ang nag-eexist na lamang sa mundo ay 'yung Mort Ville at Ordinary City? Wala akong nababalitaan na may nakalabas na ng syudad na ito. Well, iisang syudad lang naman talaga ang City A at City B. Pinaghiwalay lang talaga. "Dapat talaga pumayag ka nalang kay Keif na doon ka na manirahan sa condo. Pampasikip ka lang dito sa bahay ko eh."

Buong araw kaming nagbyahe. Sabado ng gabi nang makarating kami sa Manila. Pagod na pagod si Nathan, pero sobrang saya niya sa biyahe. Bago sa kanya ang lahat. Nag-ayos kami, umorder ng pagkain, at pagkatapos kumain, natulog na agad kami. Nang Linggo, naglibot kami sa lungsod. Napakalaki talaga ng Manila!