Mabuting Mamamayan Novels & Stories

“Are you saying that I’m not a nice person?” “Maayos, meaning decent.” Nagpakawala siya ng malalim na hininga. “You know what it means to be decent, yes? You’re a genius. Define that for yourself. Para sa ‘kin, mas mabuti nang decent ka sa sarili mo at sa iba kaysa mabuhay ka nang may galit sa sarili mo at sa mundo. Ang lungkot-lungkot siguro ng gano'ng buhay, 'no...”

"Leya, naiintindihan kita pero sana maintindihan mo rin kami." "Maam, oo hindi natin sila kayang tapatan pero hindi naman 'yon importante diba? Hindi naman lahat ng tao afford kumain dyan sa kabila. Marami pa rin naman 'yong mas mahilig kumain sa mga karinderya e. Mga mayayaman lang 'yong afford na pumunta dyan kaya huwag naman po kayong mawalan ng pag-asa."

May mga mamamayan doon na naglalakad sa kalagitnaan ng malamig na panahon. May nakikita naman ako na nanlilimos at hindi ko mapigilan na maawa. Ngunit ano ang magagawa ko para sa kanila? Ang kahirapan ay may limit na solusyon, ngunit nakabase na rin ito sa mamamayan kung papanatilihin nila ang buhay nila sa kahirapan o magpupursige silang umunlad. Poverty can never be relied on someone else. Dapat magpursige ka, dahil hindi ka uunlad kung wala ka naman gagawin.

Minana pa pagiging iyakin ko. "Wish ko sana lagi ka maging happy. Kapag may kailangan ka, lagi mo lang sasabihin sa amin ni Papa, okay? Kahit big girl ka na, lagi mong ikukwento sa amin nangyayari sa school mo at kapag may problema ka, lagi mo I tell kay Mama. Sana manatili kang mabait at mabuting bata kasi sa kabutihan mo napapasaya mo si Mama. Mahal na mahal ka namin, baby. Mahal ka namin ni Papa mo." tuloy kong sabi at lumapit na sa kanya.

Nagkaroon ng mahabang katahimikan sa pagitan namin. This is a serious matter. Ang tanging paraan lamang na maligtas ang mga tao ay ilipat sila sa ligtas na lugar pero hindi magiging madali iyon. Napakaraming maapektuhan ng bagyo at isa pa, hindi basta basta iiwanan ng mga tao ang kanilang ari-arian. Paniguradong may mga tao na pipiliin na lamang na manatili roon. Marami ring tao na pipiliing mamatay sa lugar na sinilangan.

Lahat ng iyun kailangan kong sumangayon dahil mabait ako, kapag hindi doon ka ma judge. Parang ninakawan ako ng karapatan na mag hindi sa mga gusto nila. Ninakawan ako ng salita para pigilan sila. Kaya nga sabi nila madalas talaga itake advantage ang mga mababait dahil hindi sila marunong humindi pero ang totoo hindi nila hinayaan na iexpress iyun opinion ng isang tao na tinawag nilang 'mabait' Inisip talaga kasi ng lahat na lahat nalang ay okay lang dahil mabait sila.

Nagulat ang matanda. “Ano 'to, iho?” kunwaring nangingilid ang luha ng matanda. “Pambili po ninyo ng maayos na bike, mas magaan at ligtas. Kung maaari pa, paayos ninyo na rin ang ibang gamit. Huwag po ninyong tanggihan. Hindi ito limos. Pagkilala ito sa kabutihan ng taong marangal ang hanapbuhay.”

"Mabuti, mabuting bata!" "Mabuting bata talaga si Adelaide, mahal na mahal ko siya. Napakabait at napakatino niya, may kakayahan pero mapagkumbaba, at napakahusay makitungo sa mga nakatatanda—magalang, magiliw, may kumpiyansa, at pino ang kilos. Sa huli, lahat ng ito ay salamat sa mahusay mong pagpapalaki; napakaswerte ng pamilya namin na magkaroon ng ganito kagandang manugang."

"Alam ko lang kung paano mambugbog ng tao." Minasahe ni Maisie ang noo niya. "Pwede ka lang manakit kapag sila ang nag-umpusa. Kung hindi, magkaka-problema ka." Tumango si Saydie. Kinaway ni Maisie ang kamay niya. "Pero subukan mo pa rin na huwag magpapasok ng magugulo na bisita sa loob, at…" Seryoso niyang tiningnan si Saydie. "Humanap ka ng kaibigan. Huwag kang palaging mag-isa. Wala ka na sa Metropolis, kaya may karapatan ka na makipagkilala sa iba."