Mabuting Mamamayan Novels & Stories

"Sige, mag-ingat ka, sweetie. Ito ay isang mahabang pagbagsak mula sa mga ulap. At para maging ligtas, ipilit ang paggamit ng pampublikong sasakyan at sa mga lugar lang na maraming tao. At tawagan mo ako kapag nakabalik ka na." “Okay. "Gabi na, Mandy."

muli kong sambit. "Bakit daw? Teka lang, kung kapitbahay niyo na si Manang Maureen, palagi mo na siyang makikita. And besides, sabi mo, mabait naman siya diba? I think, wala namang masama kung makikipag-kaibigan ka sa kanya."

"Eh pa'no ba naman kasi inay, talagang napakaganda ng ating lugar! Isama mo pa ang mga tao ditong may mabubuting puso." Totoo ang sinabi kong iyon, talagang palagi kong naappreciate ang aming baryo dahil bukod sa napakaganda ng lugar ay talaga masasabi mong napakabuti ng mga mamamayan dito. Lahat ay may respeto, nagbibigayan, nagtutulungan at may malasakit sa isa't isa. Hindi ko namalayan ang oras, nagmadali ako sa pagkilos dahil baka mahuli na naman ako sa klase. Ewan ko ba, lagi akong napupuri sa excellence award pero pati best in late akin na rin ata.

"MAHAL MO for Lerisse, MAHAL KA for Margaret. At mauuna si Margaret." Ayy weh? Una ako? "Dun ako sa taong MAHAL AKO. Kasi para sa akin, hindi naman lahat ng minamahal natin ay mamahalin din tayo pabalik, kaya kung ayaw mong masaktan, mag play safe ka, dun ka na sa taong sigurado ka na mahal ka talaga."

"Madam, mabuti kang tao." Ngumiti si Madam. "Irene, hindi ganoon kadaling makilala ang mabubuti at masasamang tao. Bata ka pa. Ingatan mo lang ang sarili mo. Kumain ka kapag kakain na, at matulog kapag oras na ng pagtulog. Kung papasok ka sa paaralan, mag- aral kang mabuti. Huwag ka masyadong mag- isip tungkol sa ibang tao o bagay."

Mas magandang maghintay kaysa pilitin ang mga bagay na gusto natin agad mangyari. May mga umaalis man, pero mas marami ang dumarating "People die, people die, people come back, and there are people who are there even if they are not seen." ika nga nila, totoo nga naman, kahit na may maganda o hindi maganda mangyari sa atin, Mananaig pa rin ang kabutihan sa kapwa.

" Bakit Ma?" " Namiss ka namin ni Papa mo. Kamusta naman ang buhay mo doon maayos ka ba talaga? " Ma sobrang maayos po ako doon. Mababait ang mga tao doon at marami din akong nakilala at naging kaibigan sa iba't-ibang lugar. Hindi lang talaga mawawala yung mga tao nag hahangad ng pagbagsak ng iba."

Lumagpas ito sa ekspektistyon ko. Noon ay akala ko’y magulo rito, ngunit katulad lang din sa mga bayan ng aming mundo ay tahimik at may masaganang pamumuhay ang lahat. Ang mga mamamayan na madaanan namin ay binabati kami, lalo na si Heinrich na halatang malapit sa mga nasasakupan niya. Napapangiti na lamang ako kapag nakikita kung gaano kagalak at kasaya ang pakikipag-usap niya sa mga mamamayan.

“Are you saying that I’m not a nice person?” “Maayos, meaning decent.” Nagpakawala siya ng malalim na hininga. “You know what it means to be decent, yes? You’re a genius. Define that for yourself. Para sa ‘kin, mas mabuti nang decent ka sa sarili mo at sa iba kaysa mabuhay ka nang may galit sa sarili mo at sa mundo. Ang lungkot-lungkot siguro ng gano'ng buhay, 'no...”

Nagkaroon ng mahabang katahimikan sa pagitan namin. This is a serious matter. Ang tanging paraan lamang na maligtas ang mga tao ay ilipat sila sa ligtas na lugar pero hindi magiging madali iyon. Napakaraming maapektuhan ng bagyo at isa pa, hindi basta basta iiwanan ng mga tao ang kanilang ari-arian. Paniguradong may mga tao na pipiliin na lamang na manatili roon. Marami ring tao na pipiliing mamatay sa lugar na sinilangan.