Mag Ama Kantutan Novels & Stories

Kinaumagahan, maagang nag-impake ng kanyang mga gamit si Amanda upang tuluyang lisanin ang mansyon. Matapos ang kanyang matapang na pagtanggi kay Jonathan kagabi, nararamdaman niyang wala na siyang mukhang ihaharap upang manatili pa sa ilalim ng bubong nito. Subalit bago pa man siya makalabas ng malawak na sala, mabilis siyang hinabol at hinarang ni Yaya Magda.

Kabanata 4 Maaga pa lang ay gising na si Amara. Sa unang pagkakataon mula nang dumating siya sa Blackmoon territory, tahimik ang paligid. Wala ang malamig na presensya. Wala ring mga alulong ng mga nilalang sa labas. Tanging ang mahinang huni ng mga ibon at hampas ng hangin sa mga dahon ang kanyang naririnig.

Bumuntong hininga muna ako,bago ako nagsalita. "May dapat kang malaman,"panimula ko. Napakunot ang noo niya"sabihin mo."kalmado pa rin ang boses niya. "ang nangyaring ambush,"sabi ko,"ay iisa lang ang may pakana." "sigurado ka,Noah?"agad na tanong ng ama namin. Tumango ako. "sino?Kilala ba ninyo?"tanong niya. Muli akong tumango.

Kabanata 8 MAGHAPON na wala sa mood si Alea mula nang makauwi siya ng Cagayan. Kahit panay ang chat sa kanya ni Kali ay hindi talaga niya ito pinansin. She's so mad that all she did the whole day was eat ice cream, hoping it would ease away her anger. Ngunit makakaubos na siya ng isang tub ay mainit pa rin ang ulo niya kay Kali.

KINABUKASAN Naiwan na lang si Amara na mag-isa sa kama, at napapangiti siya kapag naalala ang mga ginawa niya kagabi. Thanks to p*rn site, ilang araw rin niya pinanuod ang mga ganong videos. Tatayo na sana siya ng mahagip ng paningin niya ang isang sticky notes at may kasamang tatlong tangkay ng rosas. (I'm sorry, Mahal. I didn't want to disturb you. Late na din kasi ako sa office. See you soon. I love you.) laman ng notes nito.

Nakita kong may pancit canton at itlog na naka-taklob sa lamesa nito. "wahhhhhh! huhuhuhu! ayoko na dito. Mommy hindi mo ba ko mahal? bakit mo ko iniiwan sa bruhang babaeng yan?" nagwawalang tanong ni Amara sakin "magtigil ka nga Amara buti nga may nag-aalaga sayo." inis kong sabi. Naaawa ako kay Amara pero naiirita talaga ako sa tuwing mag-aalumpihit ito ng kakaiyak. Hindi ko kayang pigilan pag nagwala na siya. Ang hirap alamin kung ano ang gusto niya.

HMH-51 MAAGA pa lamang ay handa na ang kanyang kambal para magtungo sa park. Kagaya ng ipinangako niya sa anak na si Natalie, pumayag siya na muling makipagkita ito kay Xander kahit pa nga labis-labis ang kabang nararamdaman niya. Hindi rin kasi niya maintindihan ang kanyang sariling nararamdaman kung matutuwa o maiinis. Hindi rin niya sigurado kung nagkataon nga lamang ba na narito ito o sadyang sinusundan siya. Ano pa man ang dahilan, narito na at nakita na ito ng mga anak niya, kaya no choice na rin naman para tumanggi siya sa munting hiling ng anak.

“Nakauwi na siya? Himala at maaga.” Kumunot naman ang aking noo. “Maaga? Three months kaya siyang nawala.” Tumango ito. “Maaga na ‘yan. Pinakamaaga niya noon e six months. Tapos after two months, balik labas na naman siya ng bansa.” Six months? Grabe ang tagal! “Ganon ba?” Hindi ako makapaniwala. “Siguro may importante siyang inuwi rito.”

Doon ako dumadaan, at alam kong ayun ang kagubatang tinutukoy ni Ama. “Malapit na silang makalapit sa ating lupain, kailangan nating maghanda ulit sa isang pakikidigma” matapang na saad ni Ama. Hindi ko gusto ang naiisip ni Ama, “Hindi ba tayo pwedeng magpanggap na lang bilang mamamayan, bumalik tayo sa Intramuros? O pwede ring maghanap na lang ulit tayo ng bagong matitirhan, yung mas malayo sa kanila, pwede tayo sa kagubatan” paliwanag ko kay Ama. Pero mukhang hindi natuwa si Ama sa aking sinabi. Dapat magalit na siya sakin, pero… hindi niya pa rin magawa. Muli niyang tinapik ang aking balikat, “Wala na tayong iba pang pupuntahan, dito natin pagyayamanin ang ating sarili… ang iyong sar ili,

SAMSARA's POV Maaga pa lang, nagising ako sa kaluskos ng mga paang nagkukulit sa dulo ng kama. Pagsilip ko, halos matawa ako at mainis nang makita kong gising na ang kambal, para bang may field trip silang hinihintay buong taon. Si Aamon, naka-backpack na punong-puno ng laruan na parang pupunta sa Baguio. Si Adelaide naman, nakasuot ng sombrero ng tatay niya, halatang mas malaki pa kaysa sa ulo niya, at may dala-dalang tabo na para bang sasalok ng tubig sa dagat.