Mag Aral Ay Di Biro 소설 & 이야기

Andrea “Biro lang si Andeng madaling maniwala. Hindi ko tipo ang ganun kay Kier kayo naman seneryoso ang biro ko,” sabi ni Maxine nakangiti pa. Pero ngumiti lang ako hindi ko alam alanganin ako maniwala.

Ada POV Maaga akong nagising ngayon kasi excited ako sa mangyayaring bonding namin ng mama ko. Tumingin ako sa tabi ko, wala na si Mishon, mukhang maaga siyang umalis kasi narinig ko na parang magpapasama si Papa Ronan sa kaniya sa kung saan dito sa Baguio. Bumangon na ako at naglakad papunta sa bintana, sumilip ako sa labas, makapal ang fog, tapos ang malamig na hangin dito sa Baguio ay tila humahaplos sa aking balat na nagsasabi na masarap uminom ng mainit na kape ngayong umaga.

Nabigla sila. "Bakit hindi namin naisip to?" "Tama ka! Pagkatapos maintindihan ang ibig sabihin nito, mas magiging madaling maintindihan ang martial art skill na nakasulat dito." "Ito ang unang beses kong makapunta rito. Hindi ko alam kung anong meron rito." Marami ang nagbulungan habang nakatingin sa Archbishop. Namula si Archbishop Polaris. Gayon na nga, hindi niya naisip ito.

ganting biro nito. Na alam ni Joy na may bahid ng katotohanan dahil talaga namang nadagdagan ang kaniyang timbang dahil sa pagdadalang-tao niya. "Masarap kasing kumain sir." biro niya ulit dito na lalong ikinangiti nito.

Magiliw na nagpaalam si Jared sa aming lahat. “Tin, message mo ‘ko kapag nagbreak kayo!” malakas nitong sabi noong medyo nakalayo na. Alam kong biro lang yun. Ganun kaming magbiruan noon, kapag may kadate ang isa sa mga kabarkada namin, hindi pwedeng hindi aalaskahin o ipapahiya. Tipikal na biruan at alaskahan ng mga magkakaibigan. Nakangiti akong kumaway dito dahil masaya akong makita siyang matagumpay na ngayon.

bulong ko sa aking sarili ng marinig ang tawa ni Argel. “Baka mamatay ka kapag nakipagtitigan yan sa ‘yo sige ka,” pambibiro ni Argel ma inirapan ko lang. Pero masyado atang madami ang baong enerhiya ni Argel ngayon para inisin ako.

Hindi niya napigilang tanong sa sarili. “Hindi ka lang pala maarte, madrama ka rin pala. Feeling mo siguro nasa isang movie ka. Bakit hindi ka na lang nag-artista?” Agad siyang nagdilat nang marinig ang boses ni Alex. Hindi naman siguro imagine lang ang lahat at pati boses ni Alex nag pop-up pa. “Anong drama iyan at may papikit-pikit ka with matching luha pa?” dagdag nito na pinabaunan pa ng matamis na tawa.

Nagtago ulit ako sa ilalim ng kumot. “Look, it's 10. No, it's 10.5. It might not be 12 but I'm sure this one will have you the best blast you'll ever had. Huwag mong minamaliit 'to, Mel dahil kaya ka nitong lumpuhin sa isang ulos lang,” seryoso at walang bahid na biro ang kanyang boses nang sabihin niya. Napapikit ako ng mariin. Mukhang mali yata ang magbiro sa lasing.

Magbiro. “Pangalawang araw ko pa lang dito,” sabi ko habang nakatingin sa kaniya, “pero parang nagugustuhan mo na ako. Nakakamatay na sakit pa naman ang magkagusto sa akin.” Bahagya siyang natawa. Hindi ako sigurado kung dahil natamaan siya sa biro o dahil awkward lang talaga kami pareho. Pero sa kauna-unahang pagkakataon, hindi niya sinabayan ng sarcasm o sungit.

Hindi niya alam kung saan ibabaling ang tingin, pero halatang hindi niya mapigilang ngumiti. “Aba, marunong ka na palang magbiro ngayon, ha,” sabay tawa nito, pilit tinatakpan ang kilig sa tono ng biro. Ngunit sagot ni Maricar, habang nakatingin sa kanya—buo at tahimik na may lalim, “Hindi ako nagbibiro…” Napatingin si Alejandro, at ilang segundo silang nagkatitigan. Sa katahimikan ng sandali, parang unti-unting nabubuo ang koneksyon na matagal nang tinatago sa pagitan nila.