Novel & Cerita Mag-aral O Mag Aral

"Idagdag mo pa na hindi ka makakalaro ng mga mobile games o makakapanood sa YouTube. Ang hirap kaya no'n. Paano na ang mundo?" "Maayos pa rin naman." Humarap si Manuel sa akin. "Tingnan mo ang panahon na ito. Wala naman ang mga sinasabi mong kailangan mo pero nagagawa naman namin ang aming trabaho. Kaya naman naming magkaroon ng komunikasyon sa mga kamag-anak namin sa pamamagitan ng pagpapadala ng liham. Nasa libro naman ang kasagutan sa mga takdang aralin. Maraming pwedeng gawin dito para hindi ka mabagot. Subukan mong magtahi o hindi kaya'y magtanim ng mga bulaklak. Kung hindi mo 'yon hilig, magluto o maglinis ka. Pagbabasa, pwede rin. Kung hindi mo pa rin hilig iyon, Mag-aral kang tumugto

Mom added and smiled at Magen. Tapos na siyang kumain kaya tinitigan niya nalang ako. "Sino'ng abogado? 'Yung pinsan ko na naging fling mo? or fling mo parin?" I said filled with a sarcasm. Pineke ko ang tawa ko at narinig ko naman ang pagsinghap nila. Magen chuckled and stared at me "Alam mo... ang bagal mo kumain pero ang bilis mo maghinala," seryosong sabi niya na nagpamula sa pisnge ko.

Maggie KAKAMOT KAMOT SA ulo at humihikab pa ako ng tumayo sa kama ko. Niligpit ko na ang higaan ko at pinagpag ang mga unan. Kaso nga lang yung isang unan parang kakaiba ang amoy. Inamoy amoy ko ito. Pamilyar ang amoy. Hindi naman sya amoy panis na laway. Amoy mamahaling pabango ng lalaki. Eh wala naman ganitong pabango si tatay. Baka sa dalawang malaking mama na bisita namin.

Ako lang yung parang tanga na nag-iisip ng kung anu-ano. "Hoy, kanina ka pa nakatingin dyan sa libro ah. Ganun ba kahirap intindihin yan?" Puna naman sa akin ni Misha. Pareho kaming nag-aaral ngayon para sa aralin bukas. We always do advance study para hindi na gaanong kahirap ang magiging aralin kinabukasan. Tatlong subject lang naman dahil hindi na kailangan mag advance study sa weapons and combat dahil wala kaming libro nun. It is an actual learning and stock knowledge ang basihan.

Napakamot na lamang ito ng batok dahil sa inakto ko. "Pambihira. You're really different.", "--Magayon means maganda. At maganda ka, Airah. And that festival is like you. Dahil yung kagandahan mo ay parang Bulkan Mayon.", "--Maganda ka kung tingnan, pero parang halimaw kung magalit.", mahabang wika nito. Kahit papano, na-gets ko ang pinaparating niya. Kasi kung ganda ang pag-uusapan, hindi ko na 'yon ipagkakaila. Ako pa ba?

Hanggang kailan tayo magbubulag-bulagan? Nakakapagod maging Pilipino... pero bawal tumigil. Ilang araw rin kaming pabalik-balik sa barrio na iyon. Unti-unti, natututo na sila. Sa simpleng alphabet, nakakabasa na sila, nakakapagsulat. Masisipag silang mag-aral pero sadyang may mga tao talagang tatamarin din minsan. Syempre, mahirap magmotivate ng tao lalo na kung ako mismo, hindi rin motivated mabuhay.

"Puro ka nalang aral. Alam mo simula no'ng naging kaklase kita, wala kang ibang ginawa kundi ang mag-aral nang mag-aral." "Wala naman akong ibang libangan maliban sa pag-aaral, Liza." "Iyon na nga ang pinupunto ko—mag jowa ka rin, makipag-date ka rin. Nasa bente-sais anyos ka na." Huminto sa paglalakad si Marie at saka hinarap ang kaibigan. Magiliw na ngumiti ang dalaga't hinawakan ang magkabilaang balikat.

Doon sila nagpapahinga kapag napapagod matapos ng maghapong paglalaro kapag walang pasok. Kumakain kapag gutom. Natigil na lang ang pag punta nila roon ni Maureen nang sa ibang university na sila at naging abala sa pag aaral. "Of course not.. Paano ko to makakalimutan? Dito tayo nagiging malaya sa ating mga sarili hindi ba? Dito tayo mas kumportable, Margaux.." Kinukuha man niya ang loob ni Margaux para sa kapakanan ng mag ina, tunay na galing sa puso ng mga sinasabi niya.

Tanong ko sa kanila. “Huwag mag paka-stress dahil hindi namin kayo hinihingan ng mataas na grado ang importante naka pasa. Mag aral ng maayos at wag makipag away, mag enjoy habang nag aaral rin at mag enjoy bilang teenager!!” Sabay sabay na wika ng dalawang dalaga na kina tawa ko. “Kuya ano ka ba? Kabisado na namin ‘yan! Opo! Ingat ka po babye!” Paalam ng dalawa at pumasok na ito sa gate.

Parang isang laro na walang panalo maliban sa pagsuko. “Hindi ko kailangan ng oo mo ngayon,” dagdag ni Miguel, halos isang bulong sa tainga niya. “Ngunit sa oras na mapansin mo—hindi mo na mapipigilan ang sarili mong mapalapit.”