Maikling Kwento Meaning Novels & Stories

May mga mala anghel na hitsura pero magaling dumiskarte sa buhay. Natatawa ako sa mga kwento niya about sa engkanto ng bawat makina. Parang fiction lang at parang makatutuhanan naman. Nang malaman niyang naka live pala si Queen ay para na siyang batang naghihistirikal.

Kaya hinayaan ko na lamang siya na makipag laro sa Mommy niya at maya maya lang nakikinig na ako sa mga kwento nito. "You know what Mommy, nakatira ako sa Mansyon ni Daddy Gab. At alam mo ba Mommy, ang lawak at laki ng Mansyon. Sobrang excited na ako na makasama kang tumira doon. At isa pa Mommy kanina lang sinundo ako ni Daddy Gab sa school." masayang kwento ng anak namin.

tugon nito “What is it?” maikling tugon nito “Bakit ka napatawag kanina?” saad nito sabay kuha ng graham “Sasabihin ko sana na kung anong oras bukas” mabilis na tugon nito “Ahh yun lang?” paniniguro nito “Y-es” maikling tugon nito “Ikaw muna ang mag kwento roy bakit lumayas o pinalayas ka?” muli tanong nito

"Wala akong masabi. Magsimula na tayo." Ang aking ina ang unang umakyat sa entablado. Namumula ang mukha sa katuwaan, binati niya ang audience. "Hello, everyone. Ako’y single mother. Ako ay may tatlong trabaho bawat araw para siguruhin na ang anak ko ay makakapagtuon sa kanyang pagaaral. Ang gusto ko lang ay para sa kanya ay magtagumpay."

Sumugod ako para tanggalin ang scarf sa kanya at tinawag siyang g*ga na sinusubukang kunin ang lugar ng nanay ko. Akala ko papanig sa akin ang tatay ko pero isang malakas na sampal lang ang natanggap ko. Sinabi niya sa tonong walang malasakit, “Hindi ba scarf lang iyan? Pwedeng suotin ni Queenie kung gusto niya. Ang lakas naman ng loob mong hindi rumespeto sa nakatatanda sa’yo?” Sa sandaling iyon, bigla kong naintindihan ang kasabihang nakita ko online, “Sa bawat madrasta ay may kaakibat na padrasta*.”

Ani ko pa kaya muli itong napaisip ng malalim. "Kahit anong pag iisip ko ay wala talaga akong maalala na ganyang pangalan na nagawi rito sa mansyon." Salaysay pa nito kaya ako naman ang lubhang napaisip. Paano naman nangyari yon? Ano namang motibo ni Ma'am Ara para gumawa gawa ng kwento?

Umiiyak kong wika. “Anak, hanapin mo ang Lolo Santiago mo. Ipakita mo sa kanya ang kwentas na iyan at makikilala ka na niya.” Muli nitong wika kasabay ng pag-ubo nito. Huling pag-ubo dahil habang yakap ko ito, naramdaman ko ang bigla na lang nitong paglungayngay at nang titigan niya ito, kagaya ng nanay ko wala na din itong buhay

Napagalitan pa tuloy! “Sorry Mamang, nakalimutan namin.” Sabi ko na nagkakamot ng ulo. “Mamang, bili lang po kami ni Mikay sa labas, ha.” Doon ko nalang iki-kwento sa kanya sa labas. “O sige. H'wag kayong magtatagal.” °°°°°° “Ha?? Seryoso ka ba dyan, Ate?!” Ganyan ang reaksyon niya nang mai-kwento ko sa kanya lahat. “Siguradong hindi papayag si Mamang.”

“You see, life’s funny. Akala mo, happy ending na. Pero minsan, may mga taong hindi pa tapos sa kuwento mo.” Nagtaas ng kilay si Mika. “Anong ibig mong sabihin?” Hindi pa man siya sumasagot, may narinig silang bagong yabag, hindi takong, kundi sapatos na matinis ang tunog. Mabagal, tiyak, at may kumpiyansa.

Kwento nito. “Paborito ko parin ang ensaimada, it’s remind me kung sino ako noong bata pa ako, at saan ako nanggaling at nagpapaalala sa akin na noong bata ako madalas ako pasa-lubungan ng magulang ko ng ensaymada mas lalo ang mama ko.” Muling kwento nito. Nanlaki ang mata ko sa pag ku-kwento nito, sa pagkakaalam ko dati siyang laki sa bundok at hindi ganun kayaman ang magulang nila. Akala ko kwento lang ‘yun.