Maikling Kwento Sa Filipino Novels & Stories

This story is a work of complete fiction. Names, characters, places, and incidents are either products of the author's imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual events, facts, locales, or persons, living or dead, is purely coincidental. Do not distribute, publish, transmit, modify, display or create derivative works from exploit the contents of this story in anyway; please obtain permission. _________________________________________ Maingay. Siksikan. Samot-saring amoy ang malalanghap sa bawat sulok.

At based sa culture doon, natural lang sa kanila ang sex. "Dalagang Filipina ako, Carlo. Sa Pilipinas ako nagkamalay at lumaki." ani ni Lily. "Tell me to stop." Ani ni Carlo "Don't stop." At ipinagpatuloy na ni Carlo ang pagpasok kay Lily. Nahihirapan sya at pawis na pawis dahil ang hirap pasukin ng makipot na daaanan nito.

May isang batang babae pa ang mabilis na yumakap sa baywang ko. “Hala! Paano kayo nakarating rito at buti nakilala n’yo pa ako?” namamangha kong tanong sa mga bata. Sila kasi ‘yung mga bata sa kabilang bayan no’ng nasa mission kami. “Na-miss n’yo po ba kami, ate Ganda?” Natawa ako nang mahina habang hinahaplos ang buhok nila. "Na-miss ko rin kayo! Teka, bakit kayo nandito? Paano kayo nakapunta rito?”

seryosong sagot ni Papa. Tinignan ko ng seryoso si Papa. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko at hindi sa litrato lang. Umiling ako kay Papa at ayokong marinig ang lahat ng sinasabi n'ya. Wala akong sinabi at naglakad ako palayo sa kan'ya. Hindi ko maintindihan ang gusto n'ya. Pinapunta n'ya ba ako dito sa Manila para itaya ko ang buhay ko sa mga taong kahit kailan ay hindi ko naman kilala.

Napuno siya ng inggit at galit kaya niya nagawa ang bagay na iyun. “That’s not true. Alam mo kung anong balak ko? Inuna ko ang will ko kay Aimee at lahat ng kayamanan at ari-arian ko dito sa Pilipinas ay sa kaniya ko ibibigay at ang kay Mommy mo? Pangarap niyang sa ibang bansa na kayo manirahan kaya lahat ng kayamanan at ari-arian ko sana sa America sa kaniya ko ibibigay. Inaasikaso ko pa lang lahat ng mga papeles ng para sa Mommy mo pero hindi ko akalaing minasama niya ang will kong ibibigay pa lang sana kay Aimee at inisip na hindi ko siya itinuring na anak. Mahal na mahal ko ang Mommy mo apo kung gaano ko rin kamahal ang tunay kong anak. Hindi ko naman inakala na aabot sa ganun, sana pala

Kilalang-kilala ang bagay na ito sa Vigan City. Sumunod na nagkwento ang amo tungkol sa eksena ng pag-aaway nila ng buntot na hayop. Parang ilang beses na niyang ikinuwento ito, matatas ang mga salita at ang kuwento. ay konektado nang maayos.

Nagtawanan lahat ng tao na nakasaksi ng pangyayari. Sa halip na maki pag talo ay umalis na lamang si Jate at sumakay sa kanyang ebike at agad na umalis. Ngunit biglang sinipa ni John ang kanyang ebike at nag pagulong gulong ito. Hindi siya pinansin ni Jate. "Hahahaha pagod kana bang mabuhay? Ikaw ay isang walang kwentang bastardo!" Sigaw ni John.

Sabay iwas nang tingin sa akin. Effective naman. Uminit nga pati pisngi ko. Kagaya kanina, wala kaming imikan. At kung magkakatinginan man, saglit na ngitian tapos ibabalik na ang paningin sa paligid. Ilang minuto pa kaming naglakad-lakad sa plaza bago siya nagyayang sumakay sa kalesa. Sa Calle Crisologo kami bumaba at muling naglakad-lakad. Masuyo lang akong nakinig sa kan’ya nang ikuwento niya ang love story na nabuo sa lugar na iyon sa pagitan ng isang Japanese General at ng isang Filipina. Dati ko pang naririnig ‘yan kapag napapasyal kami dito pero ngayon ko lang na-appreciate nang ikuwento sa akin ni King habang magkahawak ang aming kamay.

Chapter 2 – The Innocent Sacrifice --- Mainit ang hapon sa maliit na barangay sa Quezon City. Sa isang siksik na compound na halos dikit-dikit ang mga bahay, doon nakatira si Solenne “Sol” Villareal kasama ang kanyang pamilya. Sa unang tingin, ordinaryo lang ang lugar na may mga batang naglalaro ng tumbang preso sa kalsada, mga kapitbahay na nakaupo sa bangketa habang nagtsi-tsimisan, at mga tricycle na dumadaan paminsan-minsan. Pero para kay Solenne, ang bawat araw dito ay laban para lang makatawid sa pang-araw-araw na buhay.

Hindi naman ako magaling magk'wento. "Ngunit nais kong marinig," aniya. Tumango ako nang bahagya. Gusto ko talaga ik'wento. "Maikli lang naman. Sana maintindihan mo." Ayoko kasing natatahimik kami rito. Natakot ako sa sinabi niyang tikbalang, e. Lalo pa't dumarami ang fireflies. "Dati, wala talaga silang ilaw sa pwet nila," panimula ko kaya natawa kami. "Mahilig silang lumapit sa mga apoy. Gaya niyan," turo ko dun sa mga lumilipad na maliliit na insekto at pinalilibutan nila iyong gasera. Nabasa ko yata 'to kay Jose Rizal. "Sabi ng nanay ng maliit na gamu-gamo sa anak niyang mahilig lumapit sa apoy, 'anak, huwag kang lalapit at baka masunog ka' ngunit hindi nakinig ang anak. Nahuhumaling ta