Novel & Cerita Maikling Kwento Sa Filipino

Bago magdilim ang lahat ay si Youna ang huling nakita ko kaya sana ay ayos lang din si Youna. "Uncle," bati ni Uris kay Papa bago s'ya maglakad papasok sa loob ng kwarto. "Malaki ka na," sagot ni Papa kay Uris. Niyakap n'ya si Uris. Tinignan ko si Mama na nakatingin kay Uris. "Anak ka ni Uzi?" gulat na tanong ni Mama kay Uris. Agad na tumango si Uris kay Mama. "Welcome to Manila again, Aunt Xyra," masayang bati ni Uris kay Mama.

Napuno siya ng inggit at galit kaya niya nagawa ang bagay na iyun. “That’s not true. Alam mo kung anong balak ko? Inuna ko ang will ko kay Aimee at lahat ng kayamanan at ari-arian ko dito sa Pilipinas ay sa kaniya ko ibibigay at ang kay Mommy mo? Pangarap niyang sa ibang bansa na kayo manirahan kaya lahat ng kayamanan at ari-arian ko sana sa America sa kaniya ko ibibigay. Inaasikaso ko pa lang lahat ng mga papeles ng para sa Mommy mo pero hindi ko akalaing minasama niya ang will kong ibibigay pa lang sana kay Aimee at inisip na hindi ko siya itinuring na anak. Mahal na mahal ko ang Mommy mo apo kung gaano ko rin kamahal ang tunay kong anak. Hindi ko naman inakala na aabot sa ganun, sana pala

Kilalang-kilala ang bagay na ito sa Vigan City. Sumunod na nagkwento ang amo tungkol sa eksena ng pag-aaway nila ng buntot na hayop. Parang ilang beses na niyang ikinuwento ito, matatas ang mga salita at ang kuwento. ay konektado nang maayos.

Nagtawanan lahat ng tao na nakasaksi ng pangyayari. Sa halip na maki pag talo ay umalis na lamang si Jate at sumakay sa kanyang ebike at agad na umalis. Ngunit biglang sinipa ni John ang kanyang ebike at nag pagulong gulong ito. Hindi siya pinansin ni Jate. "Hahahaha pagod kana bang mabuhay? Ikaw ay isang walang kwentang bastardo!" Sigaw ni John.

Sabay iwas nang tingin sa akin. Effective naman. Uminit nga pati pisngi ko. Kagaya kanina, wala kaming imikan. At kung magkakatinginan man, saglit na ngitian tapos ibabalik na ang paningin sa paligid. Ilang minuto pa kaming naglakad-lakad sa plaza bago siya nagyayang sumakay sa kalesa. Sa Calle Crisologo kami bumaba at muling naglakad-lakad. Masuyo lang akong nakinig sa kan’ya nang ikuwento niya ang love story na nabuo sa lugar na iyon sa pagitan ng isang Japanese General at ng isang Filipina. Dati ko pang naririnig ‘yan kapag napapasyal kami dito pero ngayon ko lang na-appreciate nang ikuwento sa akin ni King habang magkahawak ang aming kamay.

Chapter 2 – The Innocent Sacrifice --- Mainit ang hapon sa maliit na barangay sa Quezon City. Sa isang siksik na compound na halos dikit-dikit ang mga bahay, doon nakatira si Solenne “Sol” Villareal kasama ang kanyang pamilya. Sa unang tingin, ordinaryo lang ang lugar na may mga batang naglalaro ng tumbang preso sa kalsada, mga kapitbahay na nakaupo sa bangketa habang nagtsi-tsimisan, at mga tricycle na dumadaan paminsan-minsan. Pero para kay Solenne, ang bawat araw dito ay laban para lang makatawid sa pang-araw-araw na buhay.

Hindi naman ako magaling magk'wento. "Ngunit nais kong marinig," aniya. Tumango ako nang bahagya. Gusto ko talaga ik'wento. "Maikli lang naman. Sana maintindihan mo." Ayoko kasing natatahimik kami rito. Natakot ako sa sinabi niyang tikbalang, e. Lalo pa't dumarami ang fireflies. "Dati, wala talaga silang ilaw sa pwet nila," panimula ko kaya natawa kami. "Mahilig silang lumapit sa mga apoy. Gaya niyan," turo ko dun sa mga lumilipad na maliliit na insekto at pinalilibutan nila iyong gasera. Nabasa ko yata 'to kay Jose Rizal. "Sabi ng nanay ng maliit na gamu-gamo sa anak niyang mahilig lumapit sa apoy, 'anak, huwag kang lalapit at baka masunog ka' ngunit hindi nakinig ang anak. Nahuhumaling ta

Epilogue Philippines 3000 “ASULA! ANO BA naman iyang kwento mo? Bakit ganyan? Ang bitter mo naman. Pangit na nga ng kwento mo, mas pinapangit mo pa sa ending.” Reklamo ng kaibigan niyang si Angelie nang matapos nitong basahin ang manuscript niya sa kaniyang laptop.

Sagot niya at agad nang inasikaso ang plates namin nang sinerve na ang pagkain. Masaya kaming kumakain habang nag ke-kwentuhan sa nakaraan namin. "Dati palang, sumasama na kami ng kuya ko sa itay." Kwento ko. "Doon kami natutong sumisid sa dagat." "May isang nangyari nga na natusok si kuya ng salungo." "What's salungo?" Tanong niya habang hinihimay ang hipon para sa akin.

Kwento nito. “Paborito ko parin ang ensaimada, it’s remind me kung sino ako noong bata pa ako, at saan ako nanggaling at nagpapaalala sa akin na noong bata ako madalas ako pasa-lubungan ng magulang ko ng ensaymada mas lalo ang mama ko.” Muling kwento nito. Nanlaki ang mata ko sa pag ku-kwento nito, sa pagkakaalam ko dati siyang laki sa bundok at hindi ganun kayaman ang magulang nila. Akala ko kwento lang ‘yun.