Novel & Cerita Makisig

"type your birthday without your year then open my instagram." Nagulat ako sa sinabi niya, bakit birthday ko password niya?! Even if I'm confused I follow what he says, I type "May05" and it makes a sound that signal us that it is now open. His wallpaper is a photo that was taken when we are in Cebu, it is just a sunset.

"Oo." "Sige." Huminga siya nang malalim. "Lord..." "...ikaw na bahala." Unti-unting umandar ang speedboat. Kasabay noon... Unti-unti ring umaangat ang parasail. "Ahhhhhh!" Malakas na sigaw ni Tina. "Señoritooooo!" "Nandito ako." "Ang taas!" "Hmm." "Mamamatay na ako!" "Hindi." "Hindi niyo alam!"

Sabagay lagi naman itong extra sa pabubuhat ng mga sako sakong palay sa Ricemill. "Bakit naman kasi nagkasabay sabay pa ang problema ng mga kompanya ninyo." "Ikaw pupuntang New Zealand, si Baby Meisha naman lilipad ng Korea, samantalang ang kawawang si Migs maiiwan ng Pilipinas." "Baliw, akala mo lang yon. I have my own time to shine." pagtatanggol naman ni Migs sa sarili "Sabagay pabor nga naman sayo, kasi mababantayan mo ang prinsesa mong walang kaalam alam sa estado ng buhay mo." tanong ko kay Migs.

Napangiti ako at sumagot nang mahina, “Then let’s make this forever, Alessandro.”

" Makakaasa ka, Mario. May isa akong salita. " Mariing napapikit si Mario nang maalala ang pakikipagkasundo niya sa taong ito. Alam niyang nangako siyang gagawin niya ito pero hindi niya kaya. Hindi niya kayang patayin ang kaniyang pamangkin kung kaya't itinutok na lang niya ang baril sa babaeng nasa likuran nito, si Catalina. Kita niya ang mabilis na pagbabago ng mukha ni Rostam na tila di nagustuhan ang ginawa niyang paglipat.

“At tayo? Ano ang makukuha natin? Pwede ba nating… tikman muna bago ibigay kay Ma’am Pia? Ang lambot ng balat niya… ang bango pa. Ang ganda ng katawan niya. Sayang kung hindi natin matikman kahit sandali.” Si Marco ay tumingin sa rearview mirror, ang mukha ay seryoso pero ang mga mata ay puno ng galit na parang apoy na handang sumabog. “Tumahimik kayo. Hindi pa tayo ligtas. Kapag naibigay na natin siya kay Ma’am Pia, saka niyo na pag usapan ang ‘bonus’ niyo. Pero huwag ninyong sirain agad. Gusto ni Ma’am Pia na buhay siya… hintayin natin ang go signal ni Ma’am Pia. Kung masira niyo siya ngayon, wala tayong makukuha. Gusto niya personal na harapin si Lorie. Gusto niya siyang makita na sumusuk

I clenched my fist. Ako: Afraid makita ni Bil? Stop telling me not to text you. I’m fvcking jealous Baby: It’s 5 in the afternoon. Bakit hindi ka umuwi kanina? I miss you. Napatuwid na ako ng upo sa swivel chair matapos kong mabasa ang I miss you niya. Ahh—I’m good. Kahit ito lagi sabihin niya, kumpleto na ang araw ko. Baliw na nga yata ako at masaya akong ganito siya ka clingy sa akin.

“Pero ito, parang sinadyang i-route doon.” Seryoso kaming nakatingin at nakikinig sa kaniya. Ang galing din talaga nitong si Kuki sa lahat. “So, ang meaning?” Tumingin siya sa akin. “Nililigaw lang kayo ng mga pekeng Veron,” sagot niya kaya nanlumo na naman ako. “So… hindi talaga Taiwan?” paglilinaw ko pa. Umiling siya. “Most likely hindi talaga.” Tumingin ulit siya sa screen. “May ginagamit silang signal blocker at masking software.”

"Aaahhhhhhhhh!!!!!!...." napatimbuwang na sigaw ni Marissa. Naalarma ang lahat sa gayong ingay na kanyang ginawa at karipas na rumesponde ang lahat ng kalalakihan sa bahay.

Over my dead body. "Take it seriously, Mikaela. Take my words seriously. You'll understand me soon. And believe me. Mas masarap sa pakiramdam ang makatulong sa mabuting paraan. Mas masarap damhin ang karangyaan gamit ang malinis na paraan."