Maskara Ng Dignidad นิยาย & เรื่องราว

Sana magustuhan nya kahit hindi naman mamahalin. Pamasok na ako sa banyo para maligo at magbihis. Sinuot ko ang bigay ni Mom sa akin na dress. Floral Light pink offshoulder long sleeve dress paired with white three inch sandal. I fixed my hair into halftail. Dahil wala naman akong make-up o kahit ano pinahiran ko lang ng ice ang bibig ko. Sinout ko din ang bigay ni Maximilian na kwentas.

Pipiliin ba niyang iligtas ang lahat, o ililigtas niya ang kanyang dignidad? “Ito na ang una’t huling beses,” mariing ulit ni Maya, ang tinig niya ay puno ng sama ng loob at kawalan ng pag-asa. Tumayo siya mula sa kanyang kinauupuan, hinayaan ang maskara at wig na malaglag sa sahig. Ramdam niya ang bigat ng desisyong pinili, parang nakapasan sa kanya ang buong mundo.

Bukod sa mga mafia at mga bilyonaryong nandito, kasama pa nila ang iilan sa kanilang mga tauhan upang may magbantay sa kanila na mga nakamaskara din. "We will begin the Masquerade Party after 5 minutes. We advise everyone to please remain in their table." Ang emcee. -- "Wear your mask properly, so no one can tell your true identity." Ani ng emcee at nilingon ko si Ezra matapos na hapitin ang aking bewang. "Let's dance," bulong niya kasabay non ay ang mabagal na tugtog. Nanindig ang mga balahibo ko matapos na mapunta kami sa gitna. Ang paraan niya ng paghawak sa aking bewang ay para bang pinapakita sa iba na ako ay pagmamay-ari niya.

Unfair yon. Tinignan ko ang mukha ko sa salamin, naglagay na lang ako ng cream at concealer para matakpan, grabe naman yung mga pangit na asawa na yon, galit nag alit mga dzai? Hay. Namili ako ng presentableng damit, wala pa rin ako balak pumunta sa mga chupapi ko today, magliliwaliw lang ako, balak ko mamasyal, showing na rin ang favorite movie ko, iba talaga pag napag iiwanan ang bansa mo kesa sa iba, huli na ipinalabas dito.

ani Maria, habang isinusuot ang kaniyang maskara na yari sa pilak. Pagpasok nila sa ballroom, bumungad ang mga piling tao ng lipunan—mga pulitiko, bilyonaryo, at mga tech giants. Ngunit sa gitna ng entablado, nakatayo ang isang dambuhalang hologram ni Gabriel.

Napangisi ako at mabilis na tinakpan ang aking mukha sa aking mask. I walked with confident, this venue was part of their mansion. The theme was masquerade debut party that everyone looked like a princes and princesses on their extravagant gowns and mask, with the motif of metallic white and silver. The stage was stand out because of its design, even the grand stairways.

Nakakalimutan ko na din minsan kung papaano ba mag-lagay ng foundation sa muka ko. "Ms. Nazi, mamili nalang po kayong damit at maskara nyo." Tumayo ako at lumapit sa mga damit na isa-isang pinasok sa kwarto. Iisang damit ang nakakuha ng atensyon ko. A black solid criss-cross backless dress caught my attention. Pero pagtingin ko sa kabila ay mas nag-ningning ang mga mata ko, simple metallic glitter spaghetti strap gown makes my eyes glow. Ang bold nito tignan at bagay na bagay sa black peep-toe stilettos at black maskara dahil masquerade party pala ang pupuntahan namin ni Stevan.

Nakakahiya! Eh oh bakit ka naman mahihiya, Carleigh? Natural lang naman sa babae 'yan, eh siya nga may mark ng lipstick sa kwelyo ng damit kahapon, nahiya ba siya sa'yo? Taas noo ko siyang tiningnan. “That’s why I hate wearing this damn mask,” pansasalba ko sa sarili kong katangahan. “Mask na naman ang may kasalanan? Really?” Napatingin ako sa lips niyang parang may lipstick din dahil sa natural na pagka-pink nito.

Dahil sa kabilang dulo ng bulwagan, nakatayo si Damian — sa itim at pilak, parang bagyong tahimik. Nagtagpo ang mga mata namin. Parang nawala ang buong paligid. Bahagya niyang tinaas ang baso. Tahimik na babala. “Mag-ingat ka.” Ngumiti ako sa ilalim ng maskara. “Palagi.” --- Ang masquerade ay higit pa sa kasiyahan — ito’y entablado ng kapangyarihan. Bawat pamilya, may sariling laro. Mga alyansa sa ilalim ng tawa. Mga pagtataksil sa ilalim ng alak at awitin.

“Hindi mo rin ako maintindihan, Kira.” “Hm. Baka may iniiwasan ka o kaya natatakot kang umarap sa mga tao. Sabi ng napanood ko sa movie, ang taong nagtatago sa maskara ay natatakot harapin ang kapalaran niya. Isa siyang duwag at walang tiwala sa sarili. Siguro totoo ‘yon, ano?” Muli siyang tumitig sa seryosong mukha ni Dimitri.