Mateo 23:12 Novels & Stories

Napaka-seryoso nilang lahat kaya nawawalan ako ng lakas na makisingit. "Why would I?" Napasapo ako sa sarili kong noo dahil sa pagmamatigas niya. Natatakot ako na baka sa away mapunta ang pagpapalitan nila ng mga matatalim na salita. "Why won't you help them naman, Hezu? Instead of pakikipag-matigasan with them," ayon na naman ng maarteng boses ni Yezhiah. Hindi niya ba talaga kayang ilugar ang kaartehan na 'yan? Psh!

Pumihit siya at nakita ang imahe ni Mateo sa salamin, ang ekspresyon nito'y tila walang pakialam, pero may malamig na anino sa mata. "Do I really have to go?" Hindi naging maganda ang ekspresyon ni Mateo, parang bumangon ang galit sa mga mata nito. Nagmadali si Angela at mabilis na sagot, "Opo, pupunta na ako..." Walang makakaiwas. Kahit anong pilit mong iwasan, darating din ang araw na makikita mong wala kang silbi sa harap nila. Pilit niyang pinipigilan ang sakit na iyon sa dibdib. Hindi niya kayang tumanggi, kaya't umayon siya sa huling pahayag ni Mateo.

sita ko. "Luh, ikaw nga yung nag aya kaha-" "Mateo, tama na." ngumisi naman siya tapos bahagyang tumawa. "Hindi na kita naiharap sa altar nang-" "Mateo, kung ano ano na naman sinasabi eh." naiinis ko nang sabi sa kaniya pero pormal lang siyang tumawa habang may ngisi sa Labi. "Sige na, Maligo ka na." Aniya ni Mateo kaya tumayo na ako pero halos mapalo ko siya nang paluin niya nang mahina ang Pwetan ko.

Pareho kasi nilang namana sa ina ang hilig sa paghahalaman. Humugot ng malalim na hininga si Jhaz bago sinumulang magsalita sa madla. “Thessalonians 4:13 reads, ‘Brothers and sisters, we do not want you to be uninformed about those who sleep in death so that you do not grieve like the rest of mankind, who have no hope.”

Ito ay isang bagay na hindi kailanman naisip ni Mateo Montecillo sa kanyang buhay, ngunit ngayon, kailangan niyang aminin ito. "Sana maalagaan mong mabuti ang apo mo, kung hindi, hindi mo masisisi ang iba kung hindi mo sinasadyang mamatay,” sabi ni Mateo Montecillo. "Kung ito ang iyong mabait na paalala, hindi na kailangan, naniniwala ako sa kakayahan ni Esteban, kaya niyang pangasiwaan ang anuman,” sabi ni Deogracia.

Dumilim ang ekspresyon roon ni Matteo habang puno ng intensidad ang mga matang pilit pinakakalma ang sarili. 'I'll give you a d*mn nightmare if you don't, fucker,' he thought. Ayaw niyang sabihin sa ngayon ang tungkol sakanila ni Emerald upang hindi ito maalerto sa kaniya. He wants him to put his guard down. . . Uunahan niya ito sa paghahanap kay Emerald.

He's really doing it. "May your son rest in peace after this, Mateo. May your conscience make your soul at peace after your son leaves his mother's womb... dead."

Basta malayo sa siyudad, malayo sa nakaraan, malayo sa pamilya niya. "Mag iingat ka," sambit ni Matthew at iniabot sa kaniya ang susi ng kotse. "I will, thanks for everything." "Wala 'yon, ako ng bahala dito." Tila ba makahulugan ang katagang binitiwan ni Matthew, ngunit hindi niya na 'yon pinansin pa nang makita si Liyanna na papalabas na rin ng simbahan. He hope that this is all a dream! A bad dream!

“’Di ba?” Hindi umimik si Ezekiel, na umiling lang sabay bulong, “Huwag mo ‘kong idamay sa kalokohan mo.” Ngumisi si Matthew at bumulong pabalik, “Gusto mo rin naman. Ayaw mo lang aminin.” Nanlisik ang mga mata ni Ezekiel. Sa ilalim ng mesa ay mariin niyang inapakan ang paa ng kaibigan. Napangiwi si Matthew, muntik nang umaray pero agad nagpigil. Umubo na lang siya, kunwaring may nalunok na mali matapos tingnan ng dalawang babae.

aniya at itinutok muli ang baril kay Matthew. Kasabay nang pagsakit ng aking dibdib ang malakas na pagkabog ng puso ko sa takot. "And I am not a Mafia Lord for nothing, Leonardo," Matthew mumbled. As on cue, a loud explosion occured then Atrómitos underlings with his men entered the room.