Matipuno Street Novels & Stories

nang mag greenlight na atsaka ako muling nagpatuloy na bumyahe. ng makarating ako sa batangas ay dumaan muna ako ng convenience store para bumili ng Sim. nakita ko sa harap nito ay may isang malaking hotel na ang pangalan ay POT MANSION , 20minutes ang layo bago makarating sa bahay ni lola paola .

muling text ko nang 30 minutes na at wala pa rin siyang reply. “Sure ka? Pupwede ako riyan?” reply niya nang nawalan na ako ng pag-asa at nakahiga na. "Sige, puntahan mo ako rito sa bahay.” “Saan ba ang address mo?” “Dito sa may Cembo malapit sa may Guadalupe station. Kung nandoon ka na sa may Jollibee sa may tulay, sabihan mo ako at susunduin kita." "Yown! Sige, Ma’am! Ayos!" sagot niya.

Na nagkaayos na kami ng taong lubos kong kinamuhian noon at sa hindi inaasahang pagkakataon ay nagkaroon din ito ng PTSD gaya ko? “Hmm, #7 A. Villa, Manuel Residence, Nashville Estates, Mabini, Batangas. Wait, Nashville Estates? Hindi ba’t puro mayayaman lang ang mga nakatira sa beach-front subdivision na ’yan, sissy? Woah, umamin ka nga sa’kin! Is my best friend here a secret heiress?” Karen raised her left eyebrow at me while smiling from ear-to-ear, bago niya ipinagpatuloy ang paglalagay ng nasabing address sa infotainment system.

Tinitigan niya muna ako ng matagal bago siya tumango at tumawa. “Sige na nga. Basta mamaya kakain tayo ng street food, okay? Hindi pwedeng hindi.” I nodded. Para namang hindi ako kumakain niyan. “Okay.” The van slowly moved through the busy streets of the city. I leaned my head slightly against the window and watched the view outside. Tall buildings passed by, along with cafés, restaurants, and shops filled with people. Ang ganda. For a moment, a strange thought crossed my mind.

"Wala po yun.. ramdam ko naman na mabuti kayong tao." "Oh, saan ang address? para maihatid ko na kayo?" muling tanong ng matanda sa kanya. "23rd Street, blk 7 lt 5 Ayala Subdivision, Makati City po.." tugon niya dito. Napamulagat si Amanda, saka napatingin sa kanya ng matagal. "Ba-bakit po?" kinabahan siya bigla sa titig na iyon.

Sana may dumaan na taxi para makasakay na siya pero hindi nakinig sa kaniya ang tadhana. Nang makita niyang palapit na ito sa kaniya ay mabilis siyang kumaripas ng takbo saka nagtitili. Pero madilim ang bahaging iyon ng Epifanio Delos Santos Avenue o mas kilala sa tawag na EDSA.

Ngayon ko nga lang nalaman na may pet pala siya. “Iyon ang tawag ko roon since medyo common na tawaging hotdog or talong ang genital ng isang lalaki, hindi ba?” Napatango tango ako. “Ah! Si Junjun po pala ang tinutukoy n’yo.” At long last, naintindihan ko rin ang ibig niyang sabihin. “Junjun? Iyon ba ang tawag niyong mga millennials doon?”

Biglang tumunog ang isa sa mga burner phones. Unknown Number: “The next bouquet comes with a name tag.” Tangina niyo. Tinype ko agad ‘yung emergency trace command para sa last ping location. Within seconds, may response: isang abandoned building malapit sa Sta. Mesa, dati raw bakery pero ginawang imbakan ng mga scrap. Isang baitang ng hell kung saan kadalasang nagtatapon ng mga patay ang mga sindikatong hindi marunong luminis ng ebidensya.

Asap. Wala pang ilang minuto nang mag mensahe siya nakatanggap kaagad siya ng reply mula kay Dylan. 'Agoncillio street, tatlong bahay mula sa bakery. Asul na gate. Message mo ako kapag paparating na kayo.'

Nagsimula akong magjogging mula sa labas ng palasyo. Nilibot ang mga karatig lugar. Nadaanan ko ang Pricelet Street, Pricelet Street is popular for photo shoots and film locations-its old buildings and eclectic feel make it a dream set for period pieces and dramatic scenes. Maraming tao roon. Kaya lumiko ako para makaiwas. I hate crowded places. It makes me suffocated. Napunta ako sa Knightsbridge at pinagmasdan ang nag gagandahan at naglalakihang bahay.