Oro Plata Mata Stairs Novels & Stories

The fourth building which basically has all essential needs and a supermarket itself has 30 floors. Evron entered a pin code on the smart door revealing a beautiful, spacious house. Galante at sobrang linis ng unit niya. Agad namang umilaw ang chandelier nang may pinindot siya sa gilid. The living room is lowered which means may three steps pababa. The floor of the unit is elevated and on the furthest end is a wall not connected, with a few abstract gallery, indicating that it's the kitchen area. Glass ang ibaba ng metal railing niya. Limang steps patungo sa second floor ng bahay. Hinayaan naman ako ni Evron na mag-tour sa pamamahay niya. It amazes me to find his place so warm and homey.

Idagdag pa na halata sa lahat ng gamit na nandoon ay mamahalin. Sa pinakang gilid, dikit sa pader, nandoon ang grand staircase papunta sa pangalawang palapag ng mansyon. Nilibot libot ko ang tingin ko sa kabuuan ng buong paligid. Hindi ko mapigilan kumislap ang dalawang mata ko sa bawat tingin ko sa mga gamit sa pagkamangha dahil talagang lahat ng nandito sa bahay na ito, sumisigaw ng karangyaan ng may-ari.

Gamit ko ang stair-climbing electric wheelchair na binili pa ni Mama sa America kaya walang hirap na nakakapanhik ako ng hagdan. Nasa likuran ko ang aking tauhan habang bitbit nito ang mga gamit ni Thalia. Nang mawala na ang aking tauhan ay saka ako lumapit sa kama at dinampot ang mga papel. “Sa isang madilim, silid ng kalungkutan Mga alaala mo nagbigay pasakit Sa pagmulat ng mga mata Imbes na kasiyahan Pawang kulay luksa ang aking nasilayan

Naabutan kong nakaupo sina Mamita sa hapag, nasa kabisera siya at sa kaliwa niya ay si Matthew habang nasa kanan si Rovie. Agad kong naamoy ay aroma ng bagong timplang kape. Puno ng pagkain ang lamesa, may mga plato ng fried eggs, bacon, tinapay at isang fruit platter. Tumingala si Matthew mula sa pakikipag-usap kay Mamita nang lumapit ako.

"Wow! The genius na sinayang ko." "Too late to regret it." "It's a compliment." Hindi na lang umimik si Amira. Tumanaw siya sa unahan. "Ninety degrees to the left," wika ni Matt bilang tugon sa pagsuyod ng dalaga ng tingin sa paligid. "Ikalawang building. It is an abandoned warehouse." Muling nagpadala ng mensahe si Amira sa head ng CPO. At saka siya tumanaw ulit sa labas.

Mukha naman wala siyang problema roon. My eyes drifted to our left side. That's the uno de torre. A great, striking, thick-walled tower. Napakalapad at napakataas ng tore na Ito na gawa sa matitigas na metal. It really is impossibly massive and tall. Ngayon lumilipad kami sa mataas ay kitang kita ko ang tuktok ng tore.

Bale kasi nakatukod ang aking dalawang siko sa railing. Ang itsura kasi nitong Room 9- 'The Peter Hofer Sidelock' ay parang isang arena na hindi ganun kalakihan pero ganun ang itsura. Elevated ng mga 5 steps itong tinutungtungan namin mula sa baba. Pabilog ang railings kaya focus ang tingin namin sa gitna.

dagdag pa ni Fana. Mas lalo akong namangha nang makapasok kami sa loob. Pagbukas pa lang ng pinto, agad kaming sinalubong ng engrandeng double staircase na parang diretso kang dinadala sa ibang mundo. Sa gitna nito, nakasabit ang isang napakalaking crystal chandelier na kumikislap sa ilaw, halos pupuno sa buong kisame.

Hiniwa ni Papa ang portrait naming pamilya na nasa bukana ng grand staircase. “This family is my downfall, at sobra akong nag-sisisi na hindi ko pinalaglag ang Ate mo, the root of the problem, and then you came after your mother seduce me and thinks that her body is enough for my freaking love, what a stupid woman.” Papa stab my mother’s face on portrait and he grin on me.

monitor sa living room. Tila ba magic na lumiwanag ang kanina ay tahimik at patay na screen dahil lamang sa kumpas ng lalaki. Pagkatapos ay lumabas loob niyon ang isang matandang babae na may eleganteng itsura. Nakaupo ito sa isang executive chair na may background na animo underground facility dahil walang liwanag na nagmumula sa labas ang makikita roon. Samantala sa harapan ng ginang ay nakapatong ang isang plaka na may nakasulat na ‘Matriach Esmeralda Rostchild’.