Meaning Of Bane Of My Existence Novels & Stories

"You know what ban means? That means you are not allowed to come here anymore. You are banned for life." "Van?" She found her voice again. Mukhang ngayon pa natauhan sa hinaba-haba ng sinabi ko. But yeah I understand, who wouldn't be shocked seeing this handsome face. I'm sure this kid find me handsome. The way she looks at me, I'm one hundred percent sure. Ang gwapo ko kaya! "Yes banned. That means you are not allowed to come here anymore. Hindi ka na pwedeng gumala dito." "Hala wag po! Wag niyo po ibenta ang kidney ko. Wag niyo po ibenta ang mga laman loob ko. Bata pa po ako."

Kung hindi dahil sa akin hindi sana siya nagkagano'n. I'm such a badluck and a burden. Now I understand why my name was made like this. Agony will be always my twin for life that brought grief within me. Mas mabuti na sigurong mag-isa nalang ako habang buhay para walang madamay sa kamalasan ko. If staying away from them means saving their lives from misfortune, then It'll be blissful grief. Being alone will serve as my blissful grief.

And If I don't love myself who else will? It's like I can't give what I don't have. I can't give love because I don't have love. Before, I don't love myself. I am alive but I really don't know what's the purpose of my existence. I don't even know the reason why I am alive. Maybe just because I need to live and it's not yet my time to die. I feel like I am a curse. All the people who get close to me will be gone or will be in trouble.

I wish I will faint here too and fell down on the cliff. How fun could it be? That would end everything... Wala ng ako na naging rason ng lahat ng ito. Wala ng ako na dahilan ng sakit at panghihinayang na nararamdaman nila. Wala ng ako na dahilan pagkasira ng pagkakaibigan nila.. They used to be solid... Naupo ako sa dulo ng bangin at napatitig sa baba... What if I really fell down here? Would it end everything?

Sobrang magulo ang takbo ng isip ko at sa pagkakataong ito hindi ko na kayang mag-isip. Lumipas ang isang oras, nanatili pa rin akong mag-isa sa balkonahe. Wala sa sarili akong nakatulala sa kawalan. Walang tigil sa pag-iingay ang isip ko pero hinayaan ko na lang ito. Ayokong isipin na patay na ang kakambal ko. Ayoko ring isipin na hindi ko magagawang iligtas ang kaibigan ko. At mas lalong ayokong isipin na masasayang lang ang buhay ko nang wala man lang akong nagawang iligtas. Tama si Vayne, hindi ako isang bayani kaya hindi ko dapat basta basta nilalagay sa alanganin ang buhay ko.

Ayoko nang masisisi pa ulit. Kaya tahimik lang ako. Tahimik kong tinitiis lahat. Lahat ng iyak. Lahat ng pagod. Lahat ng hindi makatulog. Lahat ng pangungutya sa sarili ko. Lahat ng tanong na walang sagot. At sa kabila ng lahat, hindi ko pa rin mapigilang maalala ang mga salitang iniwan ni Calvin. “You don’t exist to me anymore. You’re just a ghost haunting this house.”

Sapagkat malapit na mahinog ang berry, alam ni Langston na hindi na sila makapaghihintay pa. “Lahat kayo!” Dumagungdong ang boses niya at tinignan siya ng lahat. Nagsalita si Langston, “Ang Mount Bane ay pagmamayari ng Earth. Hindi natin maaaring hayaan ang mga tagalabas na pumasok sa teritoryo natin ng ganoon na lang. Ngayon, palalayasin natin ang mga nanghihimasok mula sa Mount Bane kahit na mamatay pa tayo.”

Wala akong ideya na sa tagal kong nawala, may mga bagay na pala—malalaking bagay na palang nagbago. At tuwing nakikita ko si Ruan na nasa gano'ng kalagayan, hindi ko maiwasang masaktan. Kakaibang sakit 'yon. Mas masakit pa kaysa sa sakit na naramdaman ko noong multo pa lang ako. It was a strange, paradoxical pain—the pain of existence intertwined with the pain of loss. I was alive, yet I felt empty. I was whole, yet broken.

Ang sinumang gumawa ng isang kaaway sa kanila—kahit na hindi nalalaman—ay malalason ng iba't ibang kakaiba sa bawat pagkakataon, at ginawa nila ito nang hindi kailanman nahuli. Natural, may pagkakaiba-iba din sa kalagayan ng bangkay na naiwan, ang bawat isa ay mas katakut-takot kaysa sa nakaraan: Ang ilan ay matutunaw kaagad sa isang puwang ng nana, habang ang iba ay sumisigaw sa paghihirap nang ilang araw bago mamatay. Iyon ang dahilan kung bakit ang Hundred Bane Sect ay ang isang sekta na walang sinumang magtatangka-tawid—ano ang mas mahalaga, ang buhay ng isang tao o ang ilang bagay?

" Mahinahong sinabi ni Fane. Isang hakbang lang ang nagawa ni Flynn bago siya mapahinto. Hindi siya nagduda sa sinasabi ni Fane. Siguro dalawang segundo lang ang kailangan ng lalaking ito para maabutan siya, at isang segundo para patayin siya. Sapat na ang tatlong segundo. Iniunat niya palayo ang kanyang ulo. "A-Ako ay isang Bane, mula sa isang second-class aristocratic family," Sinabi niya. "Marami kaming mga fighter sa pamilya namin na hindi pa nagpapakita. Pag-isipan mo ito. Malamang di ka makakatakas kapag pinatay mo ako!" "Hah! Di ako natatakot mamatay. Atsaka, naniniwala akong ang kahit anong problema ay malulutas kapag nandoon na!"