Another Year Of Existence Novels & Stories

★EPILOGUE★ 1 Year Later Lyn POV Isang taon na ang lumipas mula nang nangyari sa akin ang lahat. Napakabilis ang lahat ng pangyayari. Isang taon na rin ang lumipas mula nang nakaranas ako ng sobra at napakaimposebling pangyayari. Nakangiti ako habang tinitingnan ang anak ko na naglalakad na ng paunti-unti. Today is her day, yes kaarawan niya ngayon.

"Correct! Diyos ko! Naalala ko na naman 'yong final exams natin noong first year. Hindi ko talaga kinaya 'yong pagbabagong morpoponemiko na 'yan. Sumakit 'yong ulo ko pagkatapos." "Hindi lang naman ikaw, eh! Pati rin ako. Hindi ko rin talaga alam kung papaano ko na-survive 'yong tatlong taon ko rito sa educ." "Patibayan lang ng immune system talaga," wika ni Anna.

Ngumiti ako nang malungkot sa kanya bago marahang tumango. Pinanood ko muna ang pag-alis ng kanyang sasakyan bago ako tuluyang pumasok sa building. Habang naglalakad ako pabalik sa condo unit ko ay bumibigat ang bawat hakbang ko. Kung gaano kagaan ang puso ko tuwing kasama ko siya ay siya namang bigat ng puso ko tuwing pinapanood ko ang pag-alis siya. My heart feels heavier than usual, too. Maybe because of the fact that I won't see him again for another year.

ANG NEW YEAR na ito ang pinakakalmadong new year na naranasan niya nitong mga nakaraang taon. It was rare for her to pass a whole year without trouble. Sa loob ng dalawa o tatlong magkasunod na araw, walang kaguluhan mula sa unit sa kabilang hallway. Nanatili lang sa bahay sina Celeste at Maia, abala sa kani-kanilang gawain. Puno ng mga papel na may research ideas ang mesa, at tambak ng mga dokumento ang desk.

Tumayo si Argus, gumawa ng dalawang hakbang, at saka huminto. "Limang taon na, wala pa ring balita tungkol kay Amara?" Biglang natakot ang assistant. Imposible raw na mawala ang isang tao na parang bula. Ang kanyang asawa ay talagang nawala ang existence sa loob ng limang taon, at walang bakas ng kanyang kinaroroonan. Sumakit ang ulo ni Argus, "Magpatuloy ka sa paghahanap."

Habang abala ay napansin ko ang paglapit ni Rue sa aking tabi. “Ang laki na ni Anya, ah...” panimula niya. I sighed. Hindi na bago sa mga pasimpleng pasaring niya tuwing naisasama ko ang anak ko rito. “Ano na naman, Rue?” tanong ko, nasa chart pa rin ang tingin. “Wala lang. Ang laki na ni Anya, “ kibit-balikat niya. “It’s been 5 years, ‘no? Balita ko ex mo bumalik na ng bansa–“

ALTHEA's POV, Year 2026 (BACK TO PRESENT) ​Kung mayroon mang pagkakataon na gusto kong maglaho na parang bula o kaya ay lamunin na lang ako ng lupa nang buhay, ito na ‘yun. Ito na ang sandaling ‘yun.

Isang taon Tristan Pov Isang taon mahigit na mula nang tuluyang mawala si Amara sa aking mundo. Walang paalam, walang bakas kung saan siya nagtungo, walang kahit anong pwedeng kapitan at kahit man lang sana lugar kung saan siya nagtago. Wala. At kahit sinasabi ng lahat na "sumuko ka na,"

pagkausap ko sa sarili at saka naupo sa isang bench na nasa labas lamang nang hotel. Naglakad lakad pa ako ng ilang minuto bago ko napagpasiyahang bumalik na sa hotel nang maramdaman ko ang pagod. Sanay na akong mag-isa tuwing bagong taon, I've always been lonely every new year because Lorcan wasn't always home every celebration. Na para bang, akin ang pasko kay Sarah ang bagong taon. Napangiwi ako dahil sa iniisip ko.

Sa sandaling ito, isang hindi makatwirang kaisipan ang pumasok sa kanyang isipan. Bigla siyang tumingala at napatingin sa wall clock. Ang oras na ipinakita ay... Enero 1, 2023. "Ako ba ay... isinilang na muli?" Napaisip si Dexie sa sarili. Bagaman ang senaryo na ito ay tila isang bagay mula sa isang nobela, ang lohikal na paliwanag para sa kanyang pagiging hindi nasaktan sa kanyang silid ay nagpakita na isang taon na ang lumipas mula noong insidente. Ito na ba ang pangalawang pagkakataon mula sa Diyos para ayusin ang mga bagay-bagay? Napaisip siya.