Novel & Cerita Memes Picture Tagalog

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Sino namang tatagpuin niya? Puro eskwela na nga lang ang ginagawa niya pero nagawa pa nitong maghinala. “School po, Mommy. Gagawa po kasi kami ng logo ngayon, kailangan daw po ng De—” “Oh, really? So, ano ‘yong nakita kong post kahapon?” Nag-cross arms pa talaga ito. Kita pa niya kung paano tumaas ang sulok ng labi ng Mommy niya kahit nasa pinakadulong baitang na ito ng hagdan. Kitang-kita niya kahit wala siyang suot na salamin.

Da*n. A sudden memory flash on my mind. Lasing na lasing ako kagabi. Mabuti na lamang at nasa private room kami. I don't know kung papaano pa ako nakauwi. Marahil ay may isa sa amin na hindi naman masyadong lasing. Mabuti na rin lamang at walang nakakita sa akin, dahil kung mayroon man, tiyak nakakahiya at pinagpipyestahan na ako ngayon sa social media. Kahit masakit ang ulo ay nagawa ko pa rin na makapaghilamos.

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

Tahimik ang paligid, pero ang katahimikang iyon… mas nakakabingi pa kaysa sa sigawan ng konsensya ko. Ang lamig ng hangin ay parang mga daliring dahan-dahang gumagapang sa balat ko, paalala ng lugar na hindi ko alam kung kailan ko malalabasan. Sa bawat kisap ng mata ko, naroon pa rin ‘yong imahe ng lalaking may malamig na titig—si Nikolas Valente. Ang lalaking sinasabi ng lahat na walang puso. Napaupo ako sa gilid ng kama, at sa wakas… bumigay na rin ang mga luha kong kanina ko pa pinipigilan. Isa, dalawa, hanggang sa tuluyan na akong napahagulgol.

May fries pa kami kaya hindi na namin dinamihan ang binili. “Manood ka lang, 'di ko sinabing pumunta ka sa sinehan. Ibig kong sabihin manuof ka ng mga random videos, nakakatawa, story, horror gano'n. 'Wag kang mag stay sa pagiging malungkot.” “Para makalimutan mo, inuod mo lang.” Napatango tango ako habang nakatingin sa pinapanood, horror ba naman naka focus ako sa pannunuod eh.

Bakit ang sakit nang dibdib ko? "Ayos ka lang ba mahal?. Nananaginip ka kaya ginising kita. Masama ba ang panaginip mo?!. Ano ba ang napanaginipan mo?. Sabihin mo sa akin!." Abot -abot na tanong nito. Tinitigan ko si Rigor, ngunit hindi pa rin ako makapagsalita. Pinunasan ko ang luhang lumandas sa aking mukha. Umiiyak ako sa panaginip. Pero totoo ang mga luha ko. Pumikit ako para maalala ang mukha nang babae pero hindi ko na iyon matandaan pa.

Nang i-angat ko ang tingin sa pwesto ni Rafael ay nakatayo siya at mukhang sinusuri muli ang ginuguhit. Kunot ang kaniyang noo at halos magkasalubong ang kilay. Nagvibrate ang phone ko at si Peter iyon. Peter Chavez sent you a link. It's a social media post. It's a meme. I chuckled a bit when I saw it. Saan niya ba nanahanap ang mga meme na'to? Kinagat ko ang labi ko para pigilan ang sariling matawa dahil hindi nga pala ako nag-iisa sa silid. I sent him a funny gif as a response.

tawag ni Ken Huminto si Leo at tumingin sa likod "Yeah" "Mukhang stressed ka talaga" Ngumiti si Leo at nagpatuloy sa paglalakad "Do i" "Malinaw, malinaw na nakasulat sa lahat ng bagay sa iyo"