Mental Breakdown Quotes Novels & Stories

“Is this another... act? Another breakdown? You do this when you’re overwhelmed.” “Huwag mong gamitin ang salitang ‘breakdown’ para takpan ang ginawa mong abuso,” sagot ko. Napangisi siya. “You’re paranoid again. Typical behavior.” “May kopya ako ng lahat ng session. May record ako ng bawat oras na ginamit mo ang propesyon mo para paikutin ako. Hindi mo na mabubura ‘yon.” “Who do you think will believe you?” tugon niya, nakatawa pa rin. “You’re a patient. I’m the doctor. They’ll think it’s just another delusion.”

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

"Huwag na huwag mong ipipilit na ipaalala kay Sydney ang lahat." "Bakit po?" "Sa recovery period niya..." "Kailangan ang sarili niyang isip ang mag-assess kung alin ang totoo." "At alin ang hindi." "Tandaan mo." Kapag pinilit ninyo siyang tanggapin ang realidad bago siya handa... "Maaaring hindi kayanin ng utak niya." "She could collapse." "She could completely break down." "At sa pinakamasamang sitwasyon..."

mahina kong sambit. “Anytime.” Tinaas niya ang lata ng beer. “To broken hearts that still know how to beat.” Napangiti ako. Totoong ngiti. Ngayon, naramdaman ko na hindi pala masamang may makasama sa katahimikan — kahit pansamantala lang.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Nang mag-angat siya ulit ng tingin, pumatak ang mga luhang iyon. Dahan-dahan niya iyon pinunasan at mas lalong pinalungkot ang mga mata. “But I am just like everyone else, an ordinary person. I also have troubles and times when I can't control my emotions, so I hope everyone won't be too harsh on me. I have encountered harsh and violent comments from the netizens. It greatly affected my mental health. Even my spiritual self was already bruised by all the hate I received from the people in the internet.”

Ang tahimik at madilim na kwarto ko ay napuno ng aking mga hikbi. Ramdam ko ang matinding panic attack na unti-unting lumalamon sa akin. Hirap akong huminga, at ang bawat tibok ng puso ko ay parang hampas ng malalaking alon na lumulunod sa buong pagkatao ko. Sa buong buhay ko, ngayon ko lang naramdaman ang ganitong tindi ng kawalan ng pag-asa. Ang emosyonal na breakdown na matagal kong pinipigilan ay tuluyan nang sumabog, iniiwan akong mag-isa sa dilim habang pinapanood ang sarili kong pangalan na dahan-dahang pinapatay ng buong mundo.