Mental Breakdown Quotes Novels & Stories

mahinahon nitong sagot. Mas lalong sumakit ang ulo ko sa narinig. "Anong hit-and-run? I was in a car crash, not hit-and-run. Where am I? Where's my bag? Have you seen my phone? I need to call my family. Baka nag-aalala na sila sa'kin dahil sa nakita nilang balita," may bahid na inis na ani ko. His expression showed me how clueless he was. "I think she's gone mad. We need to take her to the mental hospital," bulong ng isang men in black na rinig ko naman.

"Iniisip ko kung okay lang ba na pagkatapos no'n saka tayo umuwi sa beach house." Halos na tapos na ang kontrata kung ganon. Bakit di pa niya sabihing hindi na kami babalik o makakabalik sa bahay? "Okay lang sa akin. Kaya kong matulog kahit sa tagilid na lupa o sa gilid ng bangin," nagkibit-balikat ako. Naranasan ko pa ngang sa itaas ng sanga ng puno matulog sa takot sa stepdad ko. "Alam mo ba kaya hindi ka dapat magkagusto sa taong gaya ko sakaling may makilala ka kapag wala na ako? Kasi kaya ka naming samahan ka sa pinakamadilim mong sandali pero kaya rin naming sirain ang buhay mo at lahat ng mahalaga sa 'yo. Pinakanakakatakot na tao sa mundo ay yong mga broken and damaged people kasi wal

Sa dami ng sakit na pinagdaanan niya, minsan hindi na niya makita ang dahilan para ipagpatuloy pa ang buhay. Hanggang sa malaman niya ang isang lihim sa loob ng mental hospital. Kung hindi niya kayang tapusin ito nang payapa, sisirain na lang niya ang lahat tuluyan at saka muling bubuuin. Mahinahon niyang nilunok ang pait sa kanyang lalamunan at pinilit ngumiti. "Ma, nagbibiro lang ako. Huwag mo nang seryosohin ang sinabi ko."

Pero ibang sitwasyon ngayon. "Mahirap po talaga sabihin na parang wala lang. Nag-aalala ako sa sitwasyon po ninyo, kaya hindi puwedeng pabigla-bigla po. Paano na lang kapag nagkaroon kayo ng nervous breakdown? Ako po ang may kasalanan, kaya pasensya na. Kahit po ako, sa totoo lang, hindi kinaya ng dibdib ko ang ginawa ni Sir Mateo," mahabang paliwanag ni Manong.

“Masaya ang ganiyang memories, ako kasi, palaging sa swimming pool at beach, maraming tao palagi, maingay, hindi ka makapag-relax. Iba pa rin talaga ang tahimik, gaya dito. Ito ang masarap sa pakiramdam.” Nagpahinga siya sandali at sumandal sa punong-kahoy. Tumingin siya sa langit, tapos nagsalita. “You know, I think I needed this.” Napatingin ako. “Kailangan n’yo po ng break, Sir?” “Yes. From everything,” sagot niya. “The city’s chaos. The expectations. The headlines. And sometimes… even myself.” Tumahimik ako saglit. Hindi ko alam kung anong sasabihin, pero parang naintindihan ko siya.

Pilit niya akong iniiwasan at itinataboy noong nakaraan pero nagiging possessive na siya sa akin ngayon? "You're drunk. Siguradong pagsisisihan mo nanaman ang ginagawa mo ngayon kapag bumalik ka na sa huwisyo kinabukasan." "I'm completely sane, Odette. So take me back. I miss your touches and kisses. Hindi ka kailanman nawala sa isipan ko simula noong gabing iyon and it's making me insane. I couldn't remove your wonderful image from my memory."

kasi habang tumatagal, ay para bang paunti unti ako nitong kinakain ng buhay hanggang sa ako ay mamamatay. Hindi ako makaalis sa isang matinding mental breakdown. Ramdam ko pa ang sakit sa ulo ko ng may biglang pumalo sa akin noong nakaraang umaga. Ngunit hindi na iyon mauulit, dahil ginagawa ko ang itinuro sa akin, kailangan kong magpakatatag.

I have a lot of empty space in my stomach that I need to fill in. Somehow, for a brokenhearted girl, ako lang yata yung maganang magana kumain. Well, I did get through to that phase na hindi kumain but I decided to end it. Wala akong makukuhang benefits para magmukmok. Brokenhearted na nga ako, magkakasakit pa ako ng ulcer and even I cried so hard wala naman magbabago. Masakit pa rin, kahit anong gawin iyak ko. So I decided to stop, oo masakit pero kakayanin ko. I'm doing this for myself and not for anyone else. A/N: charot! Mentality ko yan sa totoong buhay. One day is enough sa pag-eemote.

It was bearable at first pero mariin akong napapikit nang mas lalo iyong sumakit. I can hear Theo's voice asking me but I can't answer him because of the pain I'm feeling. I keep on punching my head just to stop the pain but it won't stop. Napasigaw na ako sa sakit. I keep on punching until I saw something that flashed into my mind. It was was blurry. There's a man who's hugging a woman from behind and he's saying something. They looked so happy together. Ramdam kong tumulo ang luha ko. I breathe in deeply to keep my self calm but it's not working! More images keep on flashing in my mind and I don't know what to do!

I graduated with the highest Latin honor in both my premed and medical course and topped the Physician Licensure examination. "There were times in our lives that we feel sad and it's okay. We are broken, exhausted, tired and helpless, it's okay. We cry, we weep, we shed buckets of tears, it's okay. We scream, we yell, we shout, still, it's okay. It is okay not to be okay. But you know what's not okay?" Tumigil ako sa pagsasalita at nakangiting tumingin sa kanila. "It's not okay to dwell with that emotions forever. You can be sad, broken or exhausted but make sure, after that you will rise, you will stand up, you will move one and be the best version of yourself."