Mental Breakdown Quotes Novels & Stories

tanggi agad ni Victor, “naku, huwag kayong maniniwala sa babaing ito, Mang Jose. Mahilig lang talagang mang-asar ‘to. May crush kasi sa akin kaya laging nagpapapansin!” “Talagang ganyan ho ang mga may nervous breakdown, laging in denial sa katotohanan. Hindi kasi sila maka-cope sa realidad kaya laging nagpapantasya. Hindi kasi sila nakaka-function normally sa day to day life.” pagbibigay impormasyon ni Sophie. “Hoy, Nurse Sophie, huwag mong sirain ang pagkatao ko kay Mang Jose!” “Pakialalayan na lang po si Sir Victor. Minsan ho kasi nawawala rin sa balance ang mga may sakit sa utak na katulad niya, e, baka matumba.”

Muntik pa yata itong matawa lalo. "Distracting?" "Yes. Illegal levels of distracting." Tuluyan na itong natawa dahilan para mapasimangot ako lalo. Nakakainis kasi habang tumatawa ito, mas lalo itong gumagwapo. Ano bang klaseng injustice ito? Parang every second may panibagong dahilan para mahulog ako rito. At hindi iyon maganda para sa mental health ko. "You're unbelievable," natatawang sambit nito.

mahina kong sambit. “Anytime.” Tinaas niya ang lata ng beer. “To broken hearts that still know how to beat.” Napangiti ako. Totoong ngiti. Ngayon, naramdaman ko na hindi pala masamang may makasama sa katahimikan — kahit pansamantala lang.

Pfft! Iyong cutter sa kuwarto ay matagal ko ng inalis, Inilagay ko 'yon sa kuwarto ni niccolo. Sinusubakan ko na hindi makahanap ng mga bagay na puwedeng makapagtrigger sa akin para maghiwa. Madalas kapag gabi, bigla-bigla pa rin akong nalulungkot na para bang parte nang buhay ko ang kalungkutan. Kaysa sabihin kong, I'm damaged, I'm broken, I'm depressed, I'm suicidal, I overthink a lot...madalas ko ng sinasabi sa sarili ko na, I'm healing, I'm rediscovering myself, I'm starting over. "Positive self-talk, jaq. Positive self-talk dapat palagi." paalala ko sa sarili ko.

"The strongest people aren't the ones who never break... they're the ones who don't let anyone see the cracks." - Nagising ako kinabukasan na mas maayos na ang pakiramdam. Hindi na masyadong masakit ang katawan ko at nawala na rin ang matinding hilo kagabi. Medyo mabigat pa rin ang pakiramdam ko pero mas okay kumpara kagabi. Nakahiga ako ngayon habang nakatitig sa kisame.

But moving on isn’t easy. Malakas lang ako kapag kaharap sila, pero kapag wala at ako na lang ulit ang mag-isa bumabagsak ako. Nagkaka-mental breakdown at minsan tinutulog na lang para hindi maalala lahat ng mga sakit na pinagdaanan namin dalawa ni Josh.

I laugh sarcastically. “Tita, I was fucking broken. My whole support system broken down. My whole life was torn apart. I fucking lost everything. No one in their right fucking mind would be able to function well after seeing their parents’ bodies in that state! Like a fucking meat burnt to a fucking crisp!”

Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahina niyang paghinga at ang tikatik ng ulan. “Ikaw ang bahala,” sabi niya sa wakas, mabagal, mababa, puno ng bigat. “Dahil sa pinagtapat mo sa akin, ang tanging mapapayo ko lang… tatagan mo ang kalooban mo. At ‘wag mo ring sisihin masyado ang sarili mo. Sometimes, we break not because we’re weak, but because we loved too much. And of course, because we're idiot."

"Sabihin mo at gagawin ko. Kahit ano gagawin." Lumuluha siyang natawa nang mapait. "Baliw ka rin katulad nila, Miss Zuluetevo. Wala kang magagawa para mawala ang galit ko at ang sakit sa loob ko. Bawasan mo na lang, umalis ka at huwag nang babalik." "Pero hindi ko kayang gawin, S-Sheids." "You carry such immense pain, a mental pathetic disorder! Perhaps God has burdened you with all the karma that was meant for your parents!"

Umupo siya sa lumang bangko sa ilalim ng puno, ang lugar kung saan siya madalas magsulat sa journal niya. Dinukot niya iyon mula sa bulsa ng robe—dala niya pa rin palagi. Binuksan niya sa pinakahuling pahina. Wala nang malinis na espasyo, kaya isinulat niya sa gilid: “I am broken. But I’m still here. Breathing. Existing. Maybe that’s enough for now.”