Mental Breakdown Quotes Novels & Stories

Nawalan ng kinang ang mukha ng kaniyang Dad na dati lang ay sobrang maaliwalas ang mukha sa kabila ng kabisihan nito sa trabaho. Hindi ko na naintindihan ang sinabi ng doktor sa amin. Ang tanging na-registered sa isip ko ay may mental breakdown daw ang Dad. Ayon sa doktor na sumuri at gumamot dito ay maaring dala iyon ng work frustration o maari ding ang bunga ng isang krimeng matagal na pinagtakpan nito sa loob ng maraming taon.

If I'll meet him, I will definitely beat him to death because of this mess that he made. I wonder why this is all happening to me. Did I do something wrong? Sandamakmak na problema na ang natatanggap ko. Muntik ko na ngang makalimutan na brokenhearted pala ako. Dapat nga ngayon ay nasa banyo na ako at umiiyak. Well, that's what brokenhearted people always do.

Ilang minuto rin siyang nakatanga habang nakatitig lang sa bintana ng kotseng sinasakyan. "Bestie, always remember that you cannot fix a broken mirror. Kapag sinubukan mo itong ayusin, ikaw lang din ang masasaktan." Shazna let out a heavy sigh. Pakiramdam niya ay pasan niya ang mundo. She is so desperate to have Lucas back, and she is willing to do anything. Even if it means hurting herself. "Kung worth it naman ang pain, why not?" Ngumiti siya bago nagpaalam sa kaibigan.

madiin at puno ng kaseryosohan na anas ko at tinalikuran na siya. Hinawakan niya ang kamay ko para pigilan pero malakas ko siyang sinampal. "Sinabi ko na sayo na huwag mo akong hahawakan dahil nakakadiri ka pero ang kapal ng mukha mo para gawin pa rin. Kung sa tingin mo ay iiyak ako sa harap mo pwes nagkakamali ka. I will never waste my tears to someone who is not worth it! Iyang sampal na 'yan ay walang wala pa sa sakit na idinulot mo sa akin!" saad ko at tuluyan ng umalis.

ngumisi si Mama ngunit nawala iyon bigla nang siguro ay nakita ang takot sa aking mukha, “Biro lang, pero tingin ko isang pangyayari ‘yan na mangyayari pa lamang sa kasalukuyan. Common ‘yan, Sia, at nangyayari ‘yan sa lahat.” Napailing ako nang naalala iyon. Sa totoo lang ay kinikilabutan ako kapag maisip na mararanasan ko ito sa totoong buhay. Pakiramdam ko ay masiyadong imposibleng mangyari kaya hindi ko alam kung papaniwalaan ko ba si Mama o hindi, but I trust her. Lahat ng mga sinasabi niya sa akin, nina Papa, pinagkakatiwalaan ko.

Halos masira na ang mental health ko at ilang attempt akong magpakamatay, pero palaging may pumipigil sa akin. At the end of the day, I went to Grace. “Hindi ko na kaya, Grace.” Bulong ko. “Condolence, Elizabeth.” Sambit niya pero halos hindi ko naman iyon narinig. Gusto ko na lang na matapos na ‘to lahat. Pero paano? Halos araw-araw akong binabangungot at palaging ginugulo ng utak ko ang mga masamang iniisip.

Her words keep flashing like broken tape on my head. Damn it!

‘Yung talent niya: psychological manipulation. Sabi-sabi, kaya niyang ipalabas sa isip mo ang pinaka-madilim mong alaala, at gamitin ito laban sa ’yo. Isang beses, may estudyanteng na-mental breakdown matapos makaharap siya sa training match. Tandang-tanda ko ang mga sinabi sa akin ni Penumbra. Pero hindi ako kagaya nila. I’m not just any girl.

"Tol kung may iniidolo man ako dahil sa pagiging honest, walang iba kung hindi ikaw yun. Sayo lang ako nakakita ng ibinibigay kahit di hinihingi at sinusunod kahit di pa iniuutos." "Bakit kailangan kong masaktan ng ganito? Ayoko ng niloloko ako kaya hindi ko kayang manloko ng tao. Ibinibigay kong lahat ng pagmamahal ko at hindi na ako nag titira para sa sarili ko sa takot kong baka makulangan siya at hanapin pa sa iba. Pero bakit ganon hindi naman ako nag kulang pero pinagpalit parin ako, niloko parin ako at ang masakit sa taong pinag titiwalaan ko na lagi niyang kasama. Sa taong kung pagselosan ko ay sukdol hanggang langit. Pero sabi niya paranoid lang ako at masyadong seloso. Wala na raw a

Feeling gold ako nung mga panahong yun ano. Slowly I am accepting that it's not that easy to gain back my memory like what I wanted it to be. I still have my low moments, minsan umiiyak pa rin ako. May mga panahong natutulala na lang ako bigla at minsan nagigising ako sa umaga na mabigat ang pakiramdam pero nilalabanan ko. I still have my breakdown but Knoxx is always there for me. Hindi ko nga alam kung nagtatrabaho pa ba ito dahil halos lahat ng araw ay nasa tabi ko ito.