Mental Tagalog Novels & Stories

Fil Am's P.O.V. Habang nasa canteen kami. Oo, may kasama ako. Si Calvin. Kaibigan ko na siya simula nung dumating kami dito sa Pilipinas. Tumira kami ng nanay ko sa Digos City, Davao del Sur, Mindanao. Hindi ko alam kung anong exact name location namin at hindi ko rin alam kung anong name ng lugar namin ngayon. Basta ang alam ko na sa Digos kami ngayon nakatira. Hinihintay ko ngayon si Calvin na makabalik dito sa table namin.

Kung tutuusin ay para siyang isang buong baranggay. My lips parted. Sinikop ko ang aking buhok para hindi ito tangayin ng hangin. Nandito kami ngayon sa Camotes Sea. This is my first time. Sa mga nakalipas na araw kasi ay abala ako sa ibang bagay. Iyong mga karoom mates ko naman ay panay ang punta rito. Inaaya nga nila ako pero wala talaga 'ko sa mood noon.

speechless! "she even knelt down to your father inlaw makalaya ka lang sa mga Yu" wala na tuloyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi na nagpapigil at nagmistulang bagyo na sabay sabay nang kumawala ang lahat ng emosyon sa kailaliman ng kaibuturan ko. Tila bagyo na ayaw nang papigil ang luha kong tuloy tuloy nang bumubuhos sa mga mata ko.

Hinaplos pa ni Marya ang likuran ni Lana. “Natatakot ako, mama. Paano kung matuklasan nina Prinsepe Chaos at Prinsepe Wayne kung saan tayo nagtatago? Papatayin nila kayo. Papatayin nila ang buong baryo—“ “Magtiwala ka sa mga kaibigan mo,” ang sabi nito. Natahimik siya.

Marahan siyang humarap dito. Nagulat siya sapagkat isang babaeng nakadamit maharlika ang kanyang nabungaran. Nakatayo ito sa may pintuan at napaliligiran ng limang kawal. Mayroon ding dalawang babaeng tagasilbi ang nakatayo sa kanyang likuran. Nakilala ang isa sa mga ito. Si Meliana, ang natatangi niyang tagasilbi noong siya pa ay nasa piling ni Braxton. Makahulugang tumingin sa kanya ang babae at tila may ipinapahiwatig. At nakita nga niya sa kaliwang bahagi ng kanyang braso ang ‘Marka ng Katapatan’ ni Meliana sa kanya. Ang markang iyon ang nagsisilbing ugnayan ng tagasilbi at ng kanyang amo. Hanggat hindi nawawala ang marka ay malalaman ng amo kung ang kanyang taga silbi ay tapat pa rin ba

Hindi nila namalayang narating na pala nila ang lugar. Masaya silang naligo hanggang sa magsawa sila. Pagkaahon nila, kumain muna sila ng prutas. Masaya silang nagkwentohan ng kung ano-ano. Ilang sandali ay nagpaalam ang binata na lumayo kaunti dahil sa tawag ng kalikasan. Pabalik na siya nang bigla siyang napasigaw. "Ahhh!!! Tulong!!!"

tanong nito. Hindi ako makaimik. Walang lumalabas na boses sa aking bunganga na para bang may nakabara dito. Hindi ko alam kung hanggang saan pero sana hindi na magtagal dahil ang puso ko pagod na pagod ng masaktan.

"Hell, no! I am not cursing you. Oh come on! It means sweet candy in our lingo and definitely not a cuss words. My friends in São Paulo used to call their mistresses that way. Hindi naman nakakasuka, 'di ba?" Talaga namang hindi! Actually parang sinabuyan pa ng tubig ang mga insekto sa tiyan niya at pakiramdam niya ay kinikiliti ang mga bituka at puson niya. Kung susuka man siya baka iba't ibang kulay at laki ng mga puso ang lumabas sa bibig niya. "Hindi ka man lang ba kikiligin?" He pouted. Hitsurang nagpapaawa.

simula nito. Umiwas siya dito ng tingin at pinigilan ang sarili dahil baka bumagsak bigla luha niya. "Pasensiya na ng gabing iyon. Wala ako sa sarili at. . ." wika niya. "Huwag kang mag-alala, hindi ako maghahabol. Malaya mo pa rin gawin ang mga bagay na ginagawa mo at magpapasaya saiyo. Hindi ko naman ipagdadamot ang batang ito. Hindi ko sinasadyang mabuo ito at~"

safe na sagot ko “Wow! Bago yan ha!” kita ko ang inis sa mukha ni Maegan at sinaway naman ito ni ate Hya “Maegan, stop it!” “Oh bakit? I am just stating a fact! Alam naman kung ano ang ugali nitong si Della! Nagulat nga ako kasi nandito siya eh samantalang dati, ni ayaw nga niyang makita tayo!” dagdag pa ni Ate Maegan