Mental Tagalog の小説・ストーリー

"Oh tita, una na po kami ha. Wag niyo kaming masyadong mamimiss!" "Assuming kisses, ako lang no!" Inirapan ako nito atsaka nagflying kiss pa kina mama. Lumingon naman ako sa kanila at nakitang nakangito silang nakatingin sa akin. Mama mouthed 'good luck' with a smile while Jelai positioned her hand and form into a fist saying 'fighting' ngumisi ako atsaka tumango at kumaway. Pagkatalikod ko ay kaagad na tumulo ang luha ko.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Si Coreen "Matagal na naming napagdesisyunan ng aking kaibigan na ang mga panganay na anak namin ang magpapasal bilang pasasalamat sa aming pagkakaibigan. Ngunit ni isa sa amin ay di napagkalooban ng anak na lalaki. Kaya sa mga apo nalang kami babawi." Paliwanag ng matanda.

tan0ng ko parang baliw makangiti, parang ewan "Basta mamaya. Kakain muna tayo." Nakangiting sagot ne'to kaya hindi na ako nag pumilit pa mag tanong. Maya-maya pa ay may nagtext saakin pagtingin ko kung sino ay si dad pala. [From Dad: Nagpaalam saakin si Mike na inaya ka kumain ngayon sa labas. Akala ko andito kapa sa bahay umalis na pala kayo. Mukhang nagkakamabutihan na kayo. Basta mag iingat kayo.] Tss si dad talaga baka ano naman isipin ne'to. Kakain lang naman kame. Uuwi pa naman ako.

Sa bahay pagdating ko ay agad akong humiga sa aking kama dulot sa pagod ng aming pamamasyal kanina. "Hay nakakapagod pero masaya naman, marami pa pala akong kailangang iligpit na gamit dahil bukas na pala ang Alis ko pauwing Laguna. Makikita ko na rin at makasama sina Mommy at Daddy," habang kausap ang aking sarili. Habang nasa kalagitnaan ako nang pagliligpit ng aking mga gamit ay may biglang kumatok sa aking pintuan na siyang ikinagulat at ipinagtaka ko ng husto.

hindi maipaliwag ang ekspresyon ng taong to, at bigla biglang may malamig at nakakamatay na aura ang nakapaligid sakanya. Siguradong tapos na si Jate. Isang kotse na nagkakahalaga at hindi bababa sa ilang daang libong dolyar. "Bulag ka ba? Alam mo ba kung magkano ang halaga ng sasakyan na ito? Alam kong hinding hindi mo ito kayang bilhin kahit na paghirapan mo ito sa iyong buong buhay!" "Bastardo ka!" Nang makilala niya si Jate pala ito. "Oh, ikaw pala, ang tinaguriang live in sone in law!" Sabi ng binata na may madilim na ekspresyon.

Parang teenager kung makabanat. "Nasaan ka ba? SM north?" "O-oo." "Wait for me there." Hindi niya binaba ang tawag. Naglakad na lang ako palabas ng mall para hintayin siya roon. Halos kinse minutos bago siya nakarating. Nagmamadali akong pumasok ng kaniyang sasakyan. "Dalian mo na. Baka malate ka sa sarili mong party!"

Ramdam din niya ang panginginig ng kamay ni Katherine at napansin niyang nakatitig lamang ito sa mga kalaban na walang makikita na kahit anumang emosyon. Humalakhak pa muli ang lalaki at tinititigan sila ng matalim isa-isa, "Ngayon, sabihin niyo sa akin kung sino sa inyo ang tagapagmana ni Mr. Rodelio na may pangalang Katherine Grace Yuzon. Ituro niyo lang sa'kin at makakalaya kayo!"

"Actually, I really don't get the people here. Bakit ka ba nila binansagang manananggal? Ang inosente nga ng mukha mo, e! Kung may pagbabasehan nga ng mukhang anghel, iyang mukha mo na 'yan ang ilalaban ko." Napanguso ako at napaiwas na ng tingin. Ito na naman siya. Panigurado magpapaulit-ulit na naman ’yan sa pandinig ko mamaya. "Ilang taon ka na nga ngayon, Marikit?" untag niya ulit nang hindi na ako nakaimik. "Seventeen po.” "So, Grade 10 ka na ngayon? Siguro marami ka ng manliligaw sa school niyo, 'no?"

Napatangu-tango siyang sinabi ang salitang, "Ahh...yun pala iyon. Marunong ka naman pala magtagalog, bakit ka nag-eenglish? Hindi ko tuloy gets." "Ahh... hindi ka marunong mag-english?" tanong nito. Umiling siya at ang sabi nito. "Paktay ka kay Matteo." "Luhh bakit?" Kinabahan siya. Sumagot ito. "Magwawala iyon kapag hindi ka marunong mag-english, 10.5 million ka pa naman, tapos hindi ka pala marunong mag-english, bully pa naman iyon. Kailangan mag-english ka talaga mamaya para ligtas ka, kasi kung hindi ewan ko na lang."