Novel & Cerita Mga Pag Ampo Sa Ginoo

Sinamaan niya ito ng tingin at binalaan pero ngumisi lang ito at nagsimulang pumikit. "Lord, sana po magkaroon nang jowa ang kaibigan ko. Sana Lord, hindi na siya man hater at sana Lord, bilisan niyo po ang pagbigay sa kaniya ng lalaki dahil trenta na ho siya. Ayukong mamatay siyang virgin and never been touch, Lord. Amen!" Bigla nitong hinihipan ang kandila.

Umiiyak ito habang nagdarasal na may hawak na rosaryo. “Napabuti ng apo ko. Tulungan mo siya oh diyos ko. Wag mong hayaan na mas malugmok pa siya. Maawa ka sa apo ko… nagmamakaawa ako…” Paglingon ko nakita ko si Danilo na sumisinghot.

"Talaga po? Ilan na po ba ang mga anghel niyo rito?" "Nasa singkwenta na ang mga bata rito. Gustuhin ko man na kumupkop pa ng marami ngunit alam mo naman na napakaliit lamang ng ating ampunan at wala tayong maraming donasyon. Sa ngayon ay hindi kakayanin ang mas marami pa."

"Pero pwede naman nating simulan ulit, hindi ba? Kahit na ayaw mo pa ring maging malapit sa akin, hindi ako susuko nang ganoon kadali. Pupunta ako araw-araw sa panaderya para tingnan ang kalagayan mo, pupunta rin ako sa bahay mo kung kinakailangan. Ang gusto ko lang ay maging malapit tayo, wala nang iba. Kahit na maraming pagkakamali ang nagawa ko, gusto kong bumawi sa pagiging mabuting ama sa’yo simula ngayon." Sabi ni Ginoong Bram na nagmamakaawa.

sabi niya sa akin at agad akong tum angi Father faced the window at nagsimula siyang magdasal habang nakatingin sa asawa ko. “Panginoon, maraming salamat sa araw na ito na ibinigay ninyo sa amin. Itinataas namin sa iyo si Willow at ang anak niya sa kanyang sinapupunan na ngayon ay nakaratay at iginugupo ng kanilang karamdaman. Kahabagan po ninyo sila Panginoon at bigyan ng kagalingan mula sa kanilang karamdaman. Panginoon, ikaw ang nagbigay ng buhay at ikaw lamang ang makapangyarihan sa lahat! Turuan mo kaming magtiwala sa iyo at bigyan mo ng linaw ang aming isip at puso para maunawaan ang lahat ng nangyayari sa amin. Maging matatag sana kami sa bawat pagsubok at matanggap nawa namin ang mga

"Akala ko ay nagbago ang isip nila noon at gusto na nilang ampunin si Thria p-pero nabigla ako dahil ako na ang ipinatawag nila. W-What happened that day was so fast. Nang araw rin na 'yon mismo ay binigay na ng Mother Superior ang mga papel ko sa mag-asawang mayaman at ilang sandali lang ay iginayak na ang mga gamit ko." "A-Ako na ang aampunin nila." "T-Thria was crying so hard that time because of sadness, and I was also crying because of too much happiness. T-That finally, God heard me. Sa wakas... m-makakagawa na ako ng paraan para matulungan ang kakambal ko na mabuhay pa nang mas matagal."

He never think that the anger of his old bestfriend will gone this far. "AMA, I know now I'm not worthy of asking your help pero please iligtas mo sana ang mag-ina. I know it's not my fault, but I feel guilty about it. Save them, please God. Amen." Taimtim na panalangin ng binata, saka muling isinandal ang katawan sa dingding kung saan siya nakagapos.

“Please, God, bring her home. We need her. I need her. We ask this sincerely in the name of the Lord Jesus Christ. Amen.” “Happy birth—” Kasabay ng pagmulat ng mag mata namin ang naudlot na pagkanta sana ni Hope ng pagbati dahil wala isa man sa amin ang sumabay sa kaniya. Gano’n kasi ang ginagawa namin sa tuwing may nag-b-birthday sa pamilya. Bago kumain, mag-p-pray muna kami para sa celebrant at after ng ‘Amen’, kasabay ng pagdilat namin ang pagbati namin ng ‘Happy birthday’. At itong si Hopia, ang sarap kutusan. Kahit sa ganito kaseryosong bagay ay binabaon pa rin talaga ang kalokohan. “Sorry, Faithfully. I was just trying to lighten up the mood. Umiiyak ka kasi,” baling niya sa ‘kin nang

"In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit. Amen." "Our Father, who art in heaven..." simulang dasal ni Phoenix, at sumabay ang iba. Seryosong-seryoso sila, hawak ang rosaryo at mga libro habang nakapikit. Ginagawa nila ito para sa kaibigan nilang si Dark, kahit na demonio pa ito sa kanilang paningin.

Habang hawak ang tatlong incense sticks, nagsalita si Jennifer habang puno ng pananampalataya ang boses, “Oh, Goddess of Mercy. Maraming salamat sa biyayang ibinigay mo sa aming tatlo sa kabila ng mapakla naming buhay. Salamat dahil hinayaan niyo kaming manatili sa isang mamahaling villa na nasa pangarap lang namin. Isisiguro namin sa inyo na paghihirapan namin ang lahat at hindi kami magiging tamad. Pakiusap, gabayan niyo kami sa bawat araw! Kung maaari, pagpalain niyo rin kami na magkaroon ng maluwag na buhay sa hinaharap!” Sa tabi niya, naroroon si Yulia at Yara. Sa pagkakataong ito, habang hawak ang mga incense sticks sa kanilang mga kamay, sinundan rin ni Yulia at Yara ang dasal ni Jenn