Mga Pag Ampo Sa Ginoo นิยาย & เรื่องราว

Chapter 12 SA isang ampunan sa Tayabas Quezon Province kami nagtungo. Medyo may kaliitan ang lugar kaya naman madali nitong nahanap ang ampunan na tinutukoy ng ninong niya. Kaagad kaming pumasok sa loob at tinanong kaagad ang tagamahala ng ampunan.

Napalundag ako sa gulat ng biglang tumunog ang cellphone ko. Si Ate. "Diyos ko naman.." napahawak ako sa dibdib ko. "Hello po.." sagot ko at mabilis na naglakad ng makita kong may paparating na naman na jeep na 'Simbahan baba.'

Kaya naman nagtungong kusina ang dalawang babae upang magtempla ng kape. "Diyos ko, maari mo na akong kunin dahil alam kong pinahaba no ang buhay ko para makapag-usap kami ng maayos ng kasintahan ko. Magiging payapa na ang biyahe ko patungo sa iyo dahil ramdam kong pinapatawad na niya ako. Maraming salamat, Panginoon ko." Napatingala siya at nagpasalamat sa Amang Lumikha.

Umiwas siya ng tingin nang magtama ang mga mata namin. "Ang ganda mo..." I said while smiling. "Heart of Jesus as a fount of mercy for us, I trust in You. Amen..." ulit niya sa panalangin. Kalmado at seryoso siyang nag-sign of the cross. Parang wala lang nangyari. Parang bigla akong nanghina. Walang enerhiyang napababa ko ang mga kamay ko. "Seriously?!" wala sa sarili kong sabi.

Sila ay nagsadya sa mga palasyo upang maghandog ng kanilang tulong sa pamahalaang nabubungad sa malaking panganib. "Te Deum," ang sabi ng isang prayle sa isang kumbento. "Hindi awa ng Diyos ang pagpapakilala niya sa ating kahalagahan, sa panahong mapanganib." "Ang munting Heneral Mal-Aguero ay napapangatlabi marahil dahil sa mga pangyayaring tulad nito," sabi sa kausap.

nanginginig na sambit nito. "Its hurt you know, instead of helping them, mas napapalala ko pa ang sitwasyon ng magina ko. So please Lord guide them. I trust you in this.I know, I have so much sin at pagbabayaran ko 'yun pero h'wag naman sana sa gan'tong paraan.." hirap na hirap na usal ni Rare sa Diyos.

Inumpisahan na ang misa sa pangunguna ng isang Padre na may katandaan na, mataba ang pangangatawan at bilugan ang kanyang Tiyan. " Minsan, hindi natin iniisip ang bagay na nakakasakit sa damdamin ng ibang tao dahil pinapangunahan tayo ng poot. Gayumpaman, hindi naman nakakabawas ng pagkatao ang paghingi ng tawad. Ang Diyos nga ay nagpapatawad tayong tao pa kaya? Tanggapin ka man niyang muli o hindi, ang mahalaga ay humingi ka pa rin ng paumanhin" sermon ng padre dahilan upang mapayuko ako. Bakit para akong tinamaan sa sinabi niyang iyon? Siguro nga ay nasaktan ko si Samuel kagabi, medyo masama man siya pero tao pa rin siya at naapektuhan sa mga salita. Inuna ko kasi ang galit ko kagabi kaya

Sinamaan niya ito ng tingin at binalaan pero ngumisi lang ito at nagsimulang pumikit. "Lord, sana po magkaroon nang jowa ang kaibigan ko. Sana Lord, hindi na siya man hater at sana Lord, bilisan niyo po ang pagbigay sa kaniya ng lalaki dahil trenta na ho siya. Ayukong mamatay siyang virgin and never been touch, Lord. Amen!" Bigla nitong hinihipan ang kandila.

Umiiyak ito habang nagdarasal na may hawak na rosaryo. “Napabuti ng apo ko. Tulungan mo siya oh diyos ko. Wag mong hayaan na mas malugmok pa siya. Maawa ka sa apo ko… nagmamakaawa ako…” Paglingon ko nakita ko si Danilo na sumisinghot.

Inaamin kong sa naging relasyon namin ni Arkham, ginawa ko siyang gamot habang nililimas ang mga alaala ni Gavin sa aking puso. Ikinarga namin sa baggage compartment ng sasakyan ang mga bagahe ko. Sa Cathedral na kami tumuloy para magsimba. Nakagawian ko na tuwing uuwi galing Taiwan ang magpasalamat sa ligtas na biyahe. May thirty minutes pa kami bago ang misa. "Ate, baka gusto mo po itong bilhin." Kinalabit ako ng batang lalaki habang naghuhulog ng pera sa donation box para sa charity program ng simbahan.