Mi Corazón Novels & Stories

Marimar Oquendo's Point Of View Malakas ang kabog ng puso ko, para na talagang kakawala mula sa dibdib ko. Kulang nalang 'eh magtutok na ako ng mic sa dibdib ko't magsilbing beat ang tibok ng puso ko dahil sa sobrang lakas. Pwedeng-pwede nang itugtog para sa mga nagsasayaw ng festival dance 'ron sa probinsiya namin. Ang lakas-lakad kasi talaga.

Kaya nandito ako sa Mexico. Baliw na kung baliw, pero ganito magmahal ang puso ng isang Rizalyn Joy Borres - Dela Merced. Bagay nga sa akin ang second name ko na 'Joy', dahil tinatago ko ang lahat ng sakit sa pamamagitan ng pagkukunwari at ngiti. Pero tanga naman ako pagdating sa puso. I believe in an old saying that says; the heart wants what it wants. Unconditional love. And the one that says, absence makes the heart grow fonder. And of course, papahuli ba naman ang 'love is blind'.

Walang magmamahal sa iyo kung hindi ka maganda. Sa aking 24 na taon na nabuhay ako sa mundong to, ang mga salitang iyon ang tanging bagay na narinig ko mula sa aking Ina na mas pinahahalagahan ang mukha kaysa sa anumang bagay. Ang mundong ito ay malupit, bakit kailangang manganak ng mga babae o omega para lang sa mga lalaki?

“Hindi mo alam ang sayaw na ito?” Pinakita ko lamang sa kanya ang aking kaanyuang hindi alam. “Iyan ang “La Uno Corazon,” ang tawag sa sayaw na iyan na kilala sa bayan,” pagsagot naman ni Eduardo sa akin. “Ito ay sayaw na ginagamit ang kamay upang ipakita ang tunay na pag-ibig,”dagdag pa niya sa akin.

Abrazaldo na nga ako; official Senyorita na ng my heart ko. Kaya heto, at parang lutang pa rin ako hanggang ngayon. Bukod kasi sa official na kami ng my heart ko, hindi pa mawala sa isip ko ang sagot niya sa tanong ko kagabi. Paulit-ulit pa rin na nag-play sa utak ko. Memoryado ko na nga ang mga linyahan niya. “Charmaine, my star. Kahit pa bumalik siya bukas, hinding-hindi na magbabago ang nararamdaman ko. Ikaw na ang mahal ko; ikaw na ang buhay ko, at hindi na siya.”

Hindi ko akalaing nakatitig pala siya sa akin, may lungkot sa mga mata nya na makikita. "Gusto ko lang malaman mo na minahal na kita nun. Matagal na simula nong gabing na lasing ka. Pero pinigilan ko ang sarili kong mahulog sayo lalo na ay mapapahamak ka lang kapag napalapit ka sa akin. Pero sa tuwing di kita nakikita para akong mababaliw! Kaya naman gumagawa ako ng paraan na makasama ka. Katulad na lang nong sinasama kita palagi sa lahat. Kahit sa pag-iimbistiga ko. Akala ko nong una wala lang yon, akala ko parte lang yon ng mission ko. Kasi kaya kita in-approach nun para may makalap pa akong information sa lugar nyo. Pero hindi ko alam nahuhulog na pala ako sayo."

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

My heart just won’t stop from beating wildly! Humaplos pataas-baba ang kamay niya sa likod ko habang ang isa ay pumirme sa gilid ng bewang ko at minsan ay pumipisil doon. Pakiramdam ko ay may dumadaloy na kakaibang init mula doon sa tuwing ginagawa niya iyon. So sensual. So needy.

tugon ko sinigurado na kalmado ang boses ko kahit ng totoo niyan ay nagwawala na ang puso ko dahil mapungay n'yang mata animo nakikiusap. Dahan-dahan niyang inabot ang mukha ko. Ang hinlalaki niya'y humaplos sa pisngi ko. Hanggang sa labi ko hinaplos din niya. Para akong natuyuan ng laway at napapikit. Maya-maya naramdaman ko ang dumampi ang labi niya tila nanantiya kung tatanggi ako. “I miss your lips,” anas niya at ang kanina nanantiya dinagdagan niya ng diin.

May card rin sa loob ng pompom. Kinuha ko iyon at sa harapan ay may nakasulat na: “For the woman who owns my heart~” Binuklat ko iyon at binasa: Dearest Sunshine, I don’t have the perfect words to take back the hurt I caused, but if I could, I’d rewrite that moment—this time, with trust instead of doubt, with love instead of anger. You are more than a moment of misunderstanding, more than my misplaced jealousy. You are my peace, my love, my home. And if it takes time for you to see that I will always choose us, then I’ll wait, no matter how long.