Miss Everything Novels & Stories

years. And I've always felt emptiness... I've always felt that something is missing... My heart knew that it's lacking... that I long for something... for someone. "Goodbye, Love..." No... "I was erased from your memory... And I promise that you'll also be forgotten by me." I would never be able to do that... Please, Isela... Don't do this to me... I promise that--- Wait! Where are you going?! Don't leave me, Isela!

And I miss you Like the deserts miss you, And I miss you Like the deserts, miss you. Umalis na ako sa dagat pagkatapos ko tumingin ng matagal hindi ko na sinundan ang taong akala ko hindi ko na ulit makikita naghihintay sa akin sina Chana at Mike sa sasakyan ko. Planado ko nang umalis ng bansa para mag-travel at hihinto na ako sa hilig ko—ang pag-kanta.

In enchantment to see her friend again after several months, niyakap niya ito nang sobrang higpit para ipadama dito kung ga'no niya ito nami-miss. Lilia is studying in a prestigious school for college, taking the course of engineer, kaya't sobrang busy nito para makikipagkita sa kaniya. Habang si Seraphim nama'y tinutuon ang atensiyon sa paghahanap-buhay. Matagal-tagal na rin ang huli nilang pagkikita, kaya gano'n na lang niya ito na-miss. Though, they still contact each other through video calls, ngunit, para sa kaniya, iba pa rin sa pakiramdam ang makita niya ito sa personal. "Grabe, na-miss kita nang sobra!" Lilia cried out on her shoulder, just right after the moment Seraphim entered ins

sabi ni Rafael na dinadama ang malamig na hampas ng hangin sa kanyang mukha. Maya maya nag-iba ang paligid biglang bumalik ito sa normal, nawala na ang kakaiba at malamig na malakas na hangin na humampas sa kanyang mukha, ang pakiusap niya na magpakita sa kanya si Angela at yakapin siya nito ay hindi na kailanman mangyayari dahil ang buhay ni Angela ay nagwakas na, binawi na ng Diyos sa kanila, ipinahiram lang ito kay Rafael para matutunan ni Rafael ang kahalagahan ng oras, ng panahon at ng buhay na dapat noon pa man ay pinahalagahan na niya.

Para bang sinadya niyang umiwas. Kahit papaano naging tahimik ang buhay ko. Tahimik pero may kulang. Sa kabila ng lahat ng galit ko sa kaniya, hindi ko mapigilang ma-miss pa rin ang presensiya niya. Lalo na tuwing umuuwi akong galing trabaho at wala akong ibang makausap kundi si Ella.

I miss you Is everything okay? [Repeat 1] It's hard enough just passing the time When I can't seem to get you off my mind And where is the good in goodbye? Tell me why, tell me why [Repeat 1] Sing it for me Ooh, ooh This songs really hit me. araw-araw iniisip ko pa rin si Izzy. kamusta na kaya siya? gaya ko rin kaya siyang malungkot ngayon? katulad ko rin ba siyang umiiyak gabi-gabi? kasi ako, oo. miss na miss ko na siya.

Ang sarap, sobrang sarap. Pero sa kabila nun, naiisip ko rin na nakaka-miss din ang kakulitan niya. Hindi na talaga kami nagpapansinan. Hindi na niya ako kinakausap. Hindi na rin siya nagpaparamdam sa group chat. Kahit sa private message ay wala na rin siyang paramdam. Wala na rin siyang pake kapag ginagabi ako ng uwi nitong nakaraang araw. Tinitignan pa rin naman niya ako pero saglit lang palagi. Pagkatapos nun ay wala na. Ewan ko kung pansin ‘yun ni Tita Merbella. Mabuti na lang talaga at gabi na lang kami nagkikita-kita sa bahay, kaya kahit pa paano ay wala siyang alam about sa nangyayari sa aming dalawa.

Kaya sumeryoso na rin ako kasi mataman niya akong tiningnan. Kinilig naman ako nu'ng time na 'yon kahit alam kong bunga lang 'yon ng reincarnation. At everytime maiisip ko ang mga sinabi niya, hindi ko maiwasang malungkot Nakaka-miss talaga ang mga time na sobra pa kaming close sa isa't isa. 'Yong hindi ako natutulog kapag wala pa ang 'goodnight' niya at ganu'n din siya sa akin. Nakaka-miss 'yong time na nagpapalitan kami ng chat sa messenger, 'yong tinatanong niya ako kung okay lang ba ako. At 'yong time na nagtatawanan kaming dalawa habang nag-uusap. I missed all these things at paulit-paulit ko itong naaalala, every now and then.

Habang tumatagal, mas nabo boring na ako at nawawalan ng interes na makipag usap pa sa kanya. The thought that I might be missed, that I might be sought after, crossed my mind. The possibility that my absence might be noticed, that my disappearance might trigger a search—it was a faint glimmer of hope in the overwhelming darkness. But the hope was fragile, easily extinguished. The reality was that I was alone, isolated, forgotten.

"You deactivated all your social media accounts and I cannot reach your number. Hindi mo man lang ako na-miss!" Huminga nang malalim si Yamirah at hinaplos-haplos sa likod ang kaibigan. "I missed you. Every single minute. And... that's exactly the reason why I didn't contact anyone here. Baka bigla akong umuwi."