Miss Everything Novels & Stories

Nanghina ang mga tuhod ko nang ibaling niya sa akin ang kanyang maitim na berdeng mga mata. Inabot ko ang aking kamay at hinawi ang aking kayumangging bangs na nakatakip sa aking mukha. Siguro dapat ay mas pinatagal ko pa ang paghahanda kaninang umaga. May kutob akong baka nandito siya ngayon, kaya nagmadali ako para siguraduhing hindi ko siya mami-miss. Napansin kong laging maaga kapag dumadaan siya. Mahigit isang linggo na siyang wala rito at nagsisimula nang sumakit ang puso ko sa kanyang pagkawala. Paano ko mami-miss ang isang taong hindi ko naman talaga nakakausap?

Maisip ko pa nga lang ngayon na iwan siya ay hindi ko na kaya. Iisipin ko pa nga lang na wala siya sa tabi ko ay labis na akong nasasaktan paano pa kaya pag nangyari ‘yon. Iisipin ko pa nga lang na hindi ko na siya makikita sa pag gising ko sa umaga at sa pag-uwi niya ng gabi ay nangungulila na ako. Iisipin ko pa nga lamang na hindi ko na siya maipaghahanda at maaasikaso sa araw-araw bago siya magtungo sa opisina ay namimiss ko na siya. Lahat ng tungkol sa kanya ay hahanap hanapin ko, sigurado ako ‘don.

Nakatupi iyon ng maayos. Parang isang parte ng buhay niyang pilit niyang isinara kahit hindi pa siya handa. Mahina siyang napangiti. Masakit. Pero kailangan. Kasi kung hindi siya aalis… Baka lalo lang siyang malubog. Napapikit siya ng maalala ang mismong araw na nagpasa siya ng resignation. At higit sa lahat… Ang mga salitang sinabi ni Missy na hanggang ngayon ay nakatanim pa rin sa isip niya.

Alam ko naman na napaasa kita. Sabi nga laging may pagbabago na nangyayari. I'm sorry kung iniwan lang kita. We deserve a better person to our life at hindi ako yun Ivy. I'm sorry. Maraming tinatalak si Missamy, at sa loob ng isang linggo wala nga akong naramdaman na sakit tungkol sa paghihiwalay namin ni Ivy. Siyang tuluyang wala na nga akong nararamdaman kay Ivy.

hinawakan sya sa mukha "Do you miss me?" sunod-sunod na tango ang sagot nya habang panay tulo ng mga luha nya. "Oh god Carmella, don't cry" "I'm sorry, I'm sorry Aiden, sorry talaga" umiiyak na sabi nya at mas lalo pang hinigpitan ang pagkakayakap kay Aiden. Walang araw at gabi na hindi nya iniisip si Aiden. Laging tinatanong sa sarili kung kailan kaya nya ito muling makikita't mayayakap muli. Halos gabi-gabi syang umiiyak dahil miss na miss na nya si Aiden at wala syang ibang hangad kundi ang muling makasama ito.

wika ni Thor hindi na siya nag hintay na ako ang mag ayos lumapit siya sakin at siya na mismo ang nag kabit sakin " I miss you." Bulong niya habang malapit ang mukha niya sakin. " I miss you too Thor." Sagot ko sa kaniya. " how much do you miss me?" Tanong pa niya habang nakatitig sakin ang kulay asul niyang mata. " Sobra kitang na miss, ilang araw din tayong hindi nag kita mula ng ma grounded ako." "Yeah i'm sorry baby, kasalanan ko naman hindi ako nag ingat. I didn't know that your daddy was at your house at that time." Paliwanang niya.

And I still had no concrete plan. Hinahayaan ko na lang lumipas ang bawat araw. But deep inside me…I’m rotting as hell...because I miss her. God, I miss Lena so much. I miss her voice. Her eyes. Her warmth. The way she used to look at me like I was someone worth loving. How I wish I could see her again. Talk to her. Kiss her. But she keeps avoiding me. And maybe… I deserve that. Napabuntong-hininga ako habang iniinom ang laman ng whiskey glass ko.

I will eat there alone, nagawa ko naman yun nung walang gustong sumama sa akin. Narinig ko ang malakas niyang buntong hininga pero hindi ko ito pinansin. Ayoko siyang pansinin. Ayoko ng magtiwala ulit kahit kanino. Dahil alam ko namang darating talaga ang araw na walang akong aasahan kundi ang sarili ko. "I miss you, Addy."

Pero imposible namang hindi, eh madalas itong email ko naman ang communication namin lalo na kapag nagpapasa ako ng mga files or documents sa work ko. Sunod ko namang tiningnan ang messages. At jusko po! Kung grabe ang gulat ko sa missed calls mas malala ang gulat ko sa mga messages. Halos dalawang daang messages ang hindi ko pa nababasa. Una kong pinindot ang message ni Mishcka. 𝐌𝐢𝐬𝐡𝐜𝐤𝐚: Hoy! Bruha ka talaga! Na saan ka?

Kung kailan naman gusto ko ng maingay na paligid para kahit papaano ay hindi ko maalala si Summer, wala siya. “Thank you for calling! Na-miss talaga ako ni Miss Mia. I miss you, too!” “Bar ulit tayo.” Iyon lang ang sinabi ko at binaba ko na ang tawag. Hindi ko magawang sabayan ang pagiging energetic ni Nanette. Never ko itong naranasan noon na tila may binawi sa akin. The most important part of my life, the big part of me, the thing that I cannot live without, I feel like I lost it all when Summer pushed me away.