Miss Everything Novels & Stories

Anito at pareho kaming natahimik. "I just wish I knew," basag ko ng katahimikan at bago nagpatuloy, humugot muna ng hangin, "Nami-miss ko na ang best friend ko kaya. Parang may kulang kapag wala siya. It's similar to drinking coffee without sugar for me." "Ganda namang comparison. E kapag ako naman wala, ano naman ang pakiramdam?" Napaisip ako. 'Ano nga ba?'

Bakit sa dinami-rami ng dapat makalimutan niya, ay ang araw pa talaga kung kailan naging sila. “Sweetheart I am so, so, sorry. Siguro dahil sa dami ng mga iniisip ko dagdagan pa ng halos isang buwan tayong walang komunikasyon.” “Naiintindihan kita. Kaya okay na sa ‘kin na nag-sorry ka.” “Talaga?” “Oo naman! Para anu pa ‘t minahal kita kung sa simpleng pagkalimot mo lang doon ay magagalit ako sa ‘yo, huh?”

ayokong lumipas Ang Araw na ito ng Hindi ko sya nakikita Ang kaso lang ay kailangan Kong magtiis. "don't worry babe, maybe tomorrow or the next day nariyan na 'ko. I badly missed you too. I miss your lips, I miss your smile and damn I miss you hug, baby ko. magpahinga ka ng mabuti at tumatag ka pag-uwi ko. huwag mo ako masyadong isipin at baka masamid ako." "e, paano? Wala akong ibang mapag libangan rito. Hindi ko alam Ang password ng N*****x. pati na rin 'yung wifi, Hindi mo ako na-iconnect."

Hindi ko maiwasan mapataas ng boses. This is so frustrating. Kung nasa tamamng edad na ako magpakasal, edi nasa tamang edad na rin ako magdesisyon para sa sarili ko, hindi ba? Naramdaman ko ang pagbagsak ng kamay ni mama sa magkabilang balikat ko. "Shhh. No, no, sweetheart. Smile, okay? Please? Para sa 'kin?" Paano naman ako? Napabuga ako ng hangin at tumango na lamang. Pilit naman akong ngumiti.

Malungkot akong ngumiti. I will miss this. So much.

I forgot that I have a friend and we've never heard each other for a week. ***

"Marami akong naging yaya, kasi gumagawa ako lagi ng paraan para umalis ang yaya ko. Akala ko kasi kapag umalis ang yaya ko, si Mama ang maghahatid-sundo sa akin sa school at kapag may school events siya ang pupunta pero mali ako eh, everytime na may aalis na yaya, may bagong papalit. Kaya hindi na ako umasang matutupad ang inaakala ko." "Miss mo mama at papa mo?" "Hmm.. paanong pagka-miss?" "Miss na as in gustong makasama." "Hin..di." "Bakit naman?" "Nuon, oo namimiss ko, pero ngayon ayaw ko nag i-miss ang isang taong paasahin lang ako sa time nila. Nakakapagod kasi Payne maghintay ng time ng iba. Nakakapagod magmakaawa para sa konting oras ng ibang tao."

I HEAVED a deep sigh into the air as I sadly stared at my desktop screen. Kanina ko pa hindi maintindihan ang nararamdaman ko. Hindi ako mapakali at ang kabog sa puso ko ay parang kakaiba. It’s been four days simula nang magpaalam sa akin si Midas na mawawala raw siya ng isang linggo dahil may importante siyang pupuntahan at gagawin. Four days, but I already missed him so much. When he told me he was leaving, I asked him where he was going. But just like he didn’t tell me what his problem was, he also didn’t tell me where he was going.

I ended up regretting a lot. Huli na noon, noong bumalik ako sa Isla para sana kay Reeve, wala na siya at hindi na siya mahanap ng lahat. Naghintay rin naman ako ng konti, pero dahil sa pinansyal na bagay ay wala na rin akong nagawa at pinakawalan ko na ang lupa. ___ "I miss you, Inday Melissa. Kumusta ka na? Si Madison? Kumusta na ang bata?"

But wala na talaga. May mga bagong kasamahan na ring dumating kanina lang but I don't give a damn. It's better to distance myself than to get hurt in the future. 'Cause they'll leave you, no matter what. "Ano Missy? Days, nights and weeks had passed. I still can't move on from what happened. Everyday I think about her. And thinking about Zia is making me crazy. I can't do a thing when she dies! And after what I know I just cried and do nothing.