Novel & Cerita Miss Everything

O kung baka may nagawa siyang mali noon sa dalaga. Ngunit sigurado si Marissa na wala siyang ginawang masama kanino man. Kahit gaano pa karangya ang buhay nya noon, wala siyang minamata o inapakang tao. Wala siyang maalala na sinungitan nya o binully nya noon. "I was so grateful when Marissa Sandova was finally gone. The spotlight was finally mine," nakangiti si Mikayla habang kinukwento iyon kay Marissa.

Hindi ko na alam at hahayaan ko na ang universe ang kumilos para sa aming dalawa. Pumikit ako hanggang sa dalawin na ako ng antok. --- "Hon! I miss you! Miss na miss na kita kong alam mo lang. Hindi--" Naalimpungatan si MC sa kaniyang panaginip kaya bigla siyang nayamot. "Bull sh*t! Bakit pa ba kita napapanaginipan. Matagal na kitang binaon sa limot, Tamara, hindi ko malilimutan ang pag-iwan mo sa akin ng mga panahong comatose ako. Napakasama mo, wala kang kasing sama. Hinding hindi kita mapapatawad kailanman.."

"Ikaw ang secretary ng dad ko? huh, jarren?" At dahil sobra ko siyang na-miss ay hindi ko ba naririnig ang kaniyang mga sinasabi. Napako na lamang ang mga tingin ko sa kaniyang mapupulang labi. Ang mga labi niyang iyon na Miss na Miss ko na. Ang kaniyang mga halik na sobrang nagpapabaliw sa akin. Nawawala na ako sa sarili. Nakalimutan kong nasa office kami ng magiging biyenan ko. Sobrang umaalab ang aking damdamin. Walang ano-ano ay h******n ko ang kaniyang mga labi. I swear, I reaaly missed those!

Nakakainis talaga, sa dami ng bagay na pwede kong makalimutan bakit yung libro ko pa. 11pm after kong kumain ng dinner ay umakyat muli ako sa aking kwarto. Hindi pa rin ako makamove on sa librong naiwan ko. Napansin nga ni Mommy kanina na mukhang malungkot ako kaya sinabi ko sa kanya ang dahilan and she said na huwag na daw akong malungkot dahil she will buy me a new one. Pero paano yun after six month pa ulit ang magrerelease ang publishing company. Haysst. Nakakainis talaga.

Hindi ko na inisip ang bad breath o ang oras o kahit anong dapat isipin. I don’t care. All I know is—I miss him so much. At sa sandaling iyon, habang magkadikit kami, parang lahat ng pagod, lahat ng distansya, at lahat ng paghihintay ay nabura—naiwan na lang kami, yakap ang isa’t isa, sa katahimikan ng madaling-araw.

"Pwede kang umiyak mamaya doon kung malungkot ka. Walang ibang tao dun ngayong gabi. 'Di rin kita pagtitripan. Promise." Ayaw umiyak ni Calista. Ang totoo, walang nangyari sa plano ngayon. Nadismmaya siya dahil hindi pa sila natapos sa hiwalayan. Higit pa rito, ang sitwasyon ni Selena ang ang bumabahala sa kanya. Bulong ni Calista, "Hindi pa kami naghiwalay." Ang ingay sa club ay naging mahirap para kay Yara na marinig ng malinaw. "Ano?"

MIA THYREES Kinagabihan ay pumasok ako sa university ng wala sa mood. Gabi na pero hindi ko pa na re-reschedule ang mga appointment ni miss. Sabi niya ibibilin niya kay sir Phin na ibili ako ng new phone, pero dahil kumulo ang dugo ko sa kaniya kanina ay umalis ako ng maaga sa mansiyon. Alam kong hindi dapat dahil may trabaho ako doon, pero mas hindi naman dapat iyong ginawa niya sa akin no? Bahala siya sa buhay niya, di bali ng magsumbong pa siya kay Miss!

Ilang segundo kaming nanahimik. The silence between us is deafening but for some reason, I like it. "I miss you, Maia…" he said like a prayer. Parang may humaplos sa tyan ko sa paraan ng pagkakasabi niya no'n. I like him! Shit! "I miss you, too," I also muttered. Sa pangalawang araw ay akala ko mawawala na ang usapan tungkol kay Rafael at Kara pero nagpatuloy pa rin iyon.

Hayaan mo sana akong ilabas ang lahat ng sakit na nararamdaman ko sa sulat. I miss you! -Jack Ipinikit ko na lamang ang mga mata ko at dinama ang hanging dumadampi sa mukha ko. Pakiramdam ko napakadaya ng mundo sa akin! Lahat ng taong mahal ko nawawala and there is nothing left for me to do but to cry.

I hope when I come back I can deal with everything better. Mabilis lumipas ang oras at dumating na ang araw ng pag-alis ko. Hinatid ako ni Yuki at Celeste sa gate. Ang tatahimik namin, I know with every step I'm going to miss them. I'll miss the Academy. I'll miss…him. Weird pero siya ang pinakamamimiss ko sa lahat, but there's something to be said about us. The fact that I'm always angry at him, it was like an antidote. Which is not healthy, especially when I'm the main source of everything.