Novel & Cerita Miss Everything

Habang pinapanood ko si Maeva na masayang kumakain, paminsan-minsan ay tinitingnan ko ang aking phone. Wala pa ring reply galing kay Liam. Nalulungkot ako, oo. May bahagi sa akin na gustong magtampo, pero pinapaalalahanan ko ang aking sarili, anim na taon kaming nawala sa isa’t isa. Ang panandaliang pagkaka-miss na ito ay maliit na sakripisyo lang para sa kinabukasan naming tatlo.

Isang malalim na buntong hininga bago ko binalingan ang kapirasong papel na nasa mini table dito sa terrace ko. Napayakap ako saking sarili ng humampas sa katawan ko ang malamig na dala ng hangin. Tila kasama nito ang imahe ni Mau.. I miss our old days.. I miss everything we've shared..I MISS HER.. I'm deadly missing my wife.. Saka lumapat ang kanang palad ko sa gitna ng aking dibdib, bahagya itong diniinan dahil may kirot na kumikislot pero pilit kong nilalabanan.

“Ang mga huling araw na ito ay ganap na pagpapahirap. Akala ko alam ko na ang sakit kapag nawala ka ulit, at pagkatapos ay muli kapag tinapos ko ang mga bagay, ngunit sa totoo lang ang pamumuhay nang wala ka ay isang impiyerno na wala akong sapat na lakas upang magtiis. Iniisip ko pa lang na hindi ka na muling makikita ay puro paghihirap at sakit na ang bumabalot sa akin. Halos hindi ako makakain o makatulog. Na miss kita. Na-miss kita ng sobra." Ngumisi siya, saka ipinahid ang hinlalaki niya sa nanginginig kong ibabang labi. "Na-miss kita ng sobra, Zelle. At para lang malaman mo, hindi ko binalak na pakawalan ka. Hinding-hindi ko gagawin yon.” "Gusto ko ang mga sinasabi mong yan," bulong ko

Sunod sunod na tanong nito sa akin. Crap! I forgot! Of course my sudden disappearance act will really create a havoc with my team. I was in a middle of a very important work at tapos biglang mawawala na lang ako. "Sorry, as you can see nandito pa siya sa Pilipinas." Sagot ko na lang. Di ko rin alam kung dapat ko ba sabihin kay Misha na naging instant boyfriend ko na ang h*******k na yun. I am just thinking that the situation is not good. We're in a mission.

tanong niya rito. Biglang nanginig ang katawan ni Missy. Dala ng panghihina at hindi pagkain, idagdag pa ang stress na naramdaman niya dahil sa mga sinabi nito ay bigla na lamang siyang nawalan ng malay. “Missy!” sabi ni Tristan at bahagyang niyugyog ito ngunit kahit anong gawin niya ay hindi ito nagising.

Hindi ako makagalaw kahit alam kong kaya ko naman. Para akong nauupos na kandila ng ang dalawa niyang palad ay paglaruan ang parehas kong dib dib. Nasisiraan na ata ako dahil hinahayaan ko lang siya. Marahan niya akong pinihit paharap. Agad niyang kinulong ang labi ko gamit ang kanya. Wala na.. Wala na talaga akong kawala. "I miss this.." Sambit niya habang hinahalikan pa din ako. Ako naman itong si tanga at nakuha pang gumanti.

Rowan’s POV It’s currently 3 AM, my hand kept searching for Sam. I opened my eyes and that’s when I remembered she’s not here anymore. Tumihaya ako at tumingin sa kisame. I missed her so d*mn much. Tama nga si Kim, I was blinded by anger before, kaya hindi ko magawang tanggapin sa sarili ko na kailangan ko pa rin siya sa buhay ko. I miss my matcha cookies, namimiss ko yung paglalaro niya sa mga damit ko kaya naman iba’t ibang style ang isinosoot ko araw araw. I miss her laugh, I miss hugging her. I miss her antics, I miss her kisses.

tanong ko, pilit pinananatiling kalmado ang boses ko. Sa kabilang linya ay sandaling katahimikan ang sumalubong sa akin. Ilang segundo ring walang nagsasalita, at hindi ko maintindihan kung bakit parang may kakaibang pakiramdam na unti-unting gumagapang sa dibdib ko. Pagkatapos ay narinig ko ang mahina niyang boses. “I miss you.” Natigilan ako.

Minsan kasi, mismong kanta na ang nagdidescribe ng nararamdaman mo. I miss my bestfriend so much. Miss ko na ang lahat sa kanya, ang ngiti niya, tawa niya haaaays! Siya ang nakikita ko sa isip ko ngayon. 'Yung mga araw na magkasama pa kami. Kailan ko pa kaya ulit siya makikita? 'Yun yung miss mo na siya pero wala kang magawa kundi umiyak nalang. Sasalubungin natin ang kinabukasan

Ngumiti siya at marahang sumagot, “Me, too. I miss you everyday.”