Miss Everything Novels & Stories

Ngunit ang katahimikan, ang kawalan, ay palaging naroon, isang patuloy na paalala ng nawala niya. Habang ang mga araw ay naging linggo, ang mga linggo ay naging buwan, ang galit ay unti-unting nagbago sa isang nakakainis na pakiramdam ng kalungkutan. Namimiss niya siya, napagtanto niya, higit pa sa kanyang gustong aminin. Namimiss niya ang kanyang presensya, ang kanyang init, ang kanyang pag-unawa. Namimiss niya ang paraan kung paano niya palaging mapaparamdam kay Soirye na nakikita siya, naririnig, pinahahalagahan.

Binuksan ang chat namin ni Mia. Matagal akong nakatitig. Then I typed: "Can we talk?" Deleted. "I miss you." Deleted. "I know I don’t deserve another chance, but…" Deleted again. Napatawa ako nang mapait. Ganito pala ang pakiramdam kapag ikaw na ang naghahabol ng taong dati’y siguradong-sigurado sa’yo. And maybe this is karma. Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Hinapit niya ako at hinayaang madikit sa dibdib niya. "I miss you, Savvy," bulong niya sa bandang tainga ko. Nagtaasan ang mga balahibo ko sa batok habang ang init ay kumalat sa sinapupunan ko. Ramdam ko ang sinseridad doon at alam kong maging ako ay ganoon ang naramdaman. Ilang araw na ba akong nag-iinarte? Hindi ko na alam. Ang alam ko lang, namimiss ko na ang mga bisig niyang nakayakap sa akin.

Natatakot ako para sa kaligtasan nito kaya halos hindi na ako natutulog sa kahihintay ng tawag mula kay Summer. Pumihit ako paharap sa aking lamesa at mula sa salamin ay nahagip ng mga mata ko ang aking hitsura. Isang araw pa lang na nawawala si Misaki ay pakiramdam koy halos sampung taon na yata ang dumagdag sa edad ko. Nanla-lalim na ang paligid ng aking mga mata, habang ang noo ko ay may benda dahil sa pagkakauntog ko sa salamin. Tila isang parusa sa akin ang bawat oras na lumilipas. “Mio, where are you, Sweetheart?” Malungkot kong tanong habang nakatitig sa maliit na baso na may lamang alak.

Para na rin akong walang ama kasabay ng pagkawala ng ina ko. Ngayon ko na-realize kung gaano ko siya ka-miss. Kung gaano ko namimiss ang pag aalala niya, ang pagtatanong niya sa akin, ang pangungumusta, ang pakikipagkwentuhan niya sa akin ng kahit ano. Basta ganito ko pala ka-miss ang presensya niya sa buhay ko. Simpleng pagtawag niya sa akin ay parang naglaho na lahat ng tampo ko sa kanya.

Now playing: 6, 8, 12 by Brian Mcknight Sabrina It's been six months since Cara left. And I admit that I miss her so much. I miss everything about her. I miss her voice, I miss hearing her laughs, seeing her beautiful smiles, and her sparkling eyes. I miss kissing her and feeling the warmth of her body. I miss her so much!! Damn. And it's killing me inside, I wish we could still be together. I hope she was with me now, every day.

Bumukas ang aking bibig ngunit wala kahit na isang salita ang lumabas mula dito kaya nagpatuloy siya. "I couldn't sleep so I went here." Muling paliwanag niya. "And then I realized, I can't sleep because I miss you." Awtomatiko akong napakagat sa aking labi noong muli kong marinig ang mga katagang iyon mula sa kanya. "I fucking missed you, Jaz." Muling pag-ulit nito sa kanyang sinabi. "And I really mean it. I miss you even for a few minutes and seconds without seeing you and being with you."

Ang kamay na dati ay nagpapatakbo ng bilyong-bilyong proyekto, ngayon ay malamig at walang buhay. "Lex, I read the folder," bulong ko sa kanyang tenga. "Sabi mo you were waiting for the world to be quiet. Quiet na, Lex. Wala na si Marcus, wala na si Don Eduardo. Gising ka na, please. Let's start the family you wanted."

"Kuya, i miss you. Kuya. I... i really miss you..." Parang may nabasag na kung ano sa dibdib ko habang nakikitang umiiyak si Ross. The intensity of his grief resonated, and I found myself a silent observer to the raw vulnerability of a soul baring its deepest sorrows. I can see that he really miss his brother. The pain hits different when you're missing someone in heaven but they will never comeback and can't do anything about it but miss them. You can't call them, you just have to cry out and hope they hear you. Iyon ang nakikita ko ngayon kay Ross.

Just because you miss someone doesn’t mean you need them back in your life. Missing is just a part of moving on. Moving on doesn’t mean you forget about things, it just means you have to accept what happened and continue living. Don’t waste your time looking back for what you have lost, move on for life wasn’t meant to be traveled backwards. Hindi mo matatagpuan ang tamang tao kung ipipilit mo ang maling tao na maging tama para sayo.