Mona Lisa's Smile นิยาย & เรื่องราว

No reaction pa din ito at nakatingin lang sa akin. Mayamaya ay kumilos ang mga kamay ko at hinaplos ang mukha niya. "Sooory na, patawarin mo na si Liza pati na rin ako." Malambing kong pakiusap na parang ginagayuma siya. Nakahinga ako ng maluwag nang makita ang unti-unti niyang pagngiti sa akin. "What does a smile mean?" Tiningnan ako ni Liza, trying to evaluate Jarred's reaction.

sinadya niyang palambingin ang boses niya and smile sweetly at Lexus at napatitig naman ito sakanya while his lips is parted half open, ngunit dumukwang ito sakanya at walang sabi sabing hinalikan siya sa labi. "You're welcome my love" and Lexus smiles sweetly bago tumayo, na mukhang nakalimutan na na may kausap ito. Binalingan naman niya si Marla and smile sweetly at her. At tila nahiya naman ito. "Ahm, madam aalis napo ako" biglang paalam nito. "Sure" hindi na mabura ang ngiti niya at nagmamadaling umalis ito.

Siya naman ang napaiwas ng tingin. “W-what are you talking about?” “Ngumiti ka diba?! Umamin kana!” Alam kong OA akong magreact pero gusto ko lang talagang makita na ngumiti si Ice, kahit isang beses lang. “So what if I smiled? Is it a big deal? It's just a smile.” sabi nito at tumingala.

Her posture, her smile, the way she held Luigi’s arm as if it had always belonged to her—it was the kind of picture-perfect frame na para bang sinampal ng universe sa mukha ko. Napakurap ako. Mabilis. Sunod-sunod. Baka guni-guni ko lang. Pero hindi. The camera zoomed in. Luigi was laughing—one of those real, unrestrained laughs I never saw him give me. I thought I knew all the versions of his smile. But that one? That wasn’t mine. That belonged to her. Parang sinuntok ang sikmura ko. Napaupo ako sa gilid ng kama habang pinipigilan ang muling pagsiklab ng mga luhang kagabi ko pa pinipilit kalmahin.

"Guys! Mauna na ako sa inyo, ha. Kayo na ang bahala dito. Happy lang palagi at..." "Smile habang naghahalo ng nilulutong ulam. Smile para sumarap ang ulam. Smile habang naghihiwa ng mga karne at gulay. Smile habang naglilinis. Smile, smile and smile," humalakhak si Bella sa panggagaya ng mga kasama namin sa kusina kung paano ko sabihin ang katagang iyon araw-araw, walang palya.

Napawi naman ang ngiti ni Melinda at napalitan ng pag asim ng kanyang mukha. Ano ba ang akala ng matandang ito? Katulong ako! Naiinis na kausap ni Melinda sa kanyang sarili. "Sure, No problem." Ngunit iba ang kanyang isinagot kay Madam Glamorosa. Nakangiti pa siya! Napangisi naman si Madam Glamorosa. Hindi niya talaga nagustuhan ang mockery sa pagmumukha ni Melinda habang nakatingin kay Lily.

"Sirius, your dimples are the eighth wonder of the world! Keep smiling, our Phoenix! We need your light!" Dahil sa comment na iyon, hindi napigilan ni Sirius ang tunay at sinserong ngiti. Hindi ito ang kanyang "Superstar smile" na praktisado para sa mga magazines. Ito ay ang ngiting abot sa kanyang mga mata, at doon lumitaw ang kanyang hidden dimples—isang maliit na hukay sa kanyang kaliwang pisngi na bihira lang lumabas kapag talagang masaya siya.

Kumbaga, sa haba ng araw na hindi kami nakapag-bonding ay ngayon na lang ulit namin ito magagawa. “You’re smiling again.” Napalingon ako kay Nolan habang hawak ko ang iced coffee ko. “Ano naman?” “That smile.” “Anong meron sa smile ko?” “Mukha kang batang ngayon lang ulit makakalabas ng bahay.”

Mukhang delikado sa akin ang smile niyang yan! ****** LMCD22

Pagpapaliwanag niya Ngumiti ako sa kaniya "No you don't need to apologize, Thank you" Ngumiti siya..it was a genuine smile na ngayon ko lang nakita sa kaniya Bumilis ang tibok ng puso ko lalo na ng hawakan niya ang kamay kong nasa braso niya. Maya maya ay nagsimula na ang party, nakita ko si Joshua na kumakaway sa mga guest at nagbigay lang ng konting speech Sobrang proud ako sa bestfriend ko.. this was his dream at ngayon unti unti niya ng nakakamit,