Monster Soul Novels & Stories

Kinuha nito ang cellphone nito, binuksan at maya-maya ay ipinakita sa kanya. "Its in the news. Akala ko alam mo na." Ikiniling niya ang ulo saka kinuha ang cellphone ng kaibigan. 'Dead on arrival sa ospital ang mag-asawang sakay ng SUV na may plate #MGN 9743 matapos na mahulog sa bangin ang sasakyan ng mga ito. Kinilala ang mag-asawa na sina Engr. Antonio Monteville at Annalise Monteville. Ayon sa imbestigasyon....'

seryosong turan niya. “Well, this is business Mr. Hernandez so I need to be formal. Ito po pala ang mga tungkol sa resort at hotsel na bagong tayo ng Montreal at kung gusto niyo naman na makita ang ibang mga blue prints at sample designs ko ay pwede po tayong pumunta sa opisina ko.” nakangiting anas ko.

It was guild registration season, a time when eager but unskilled novices flooded the forests like overzealous ants. Lunira’s world operates on a peculiar system, both wondrous and cruel. When a monster like me dies, our body vanishes, and our soul is trapped in a crystal—slime crystals, dwarf essences, even dragon scales. These crystals are sold to guilds, used as materials by merchants crafting enchanted gear. But adventurers? They get a different deal. When they die, their souls soar to the chapel at Rifongie’s heart, where their guild can pay to resurrect them. It’s an extravagant privilege, isn’t it? In this world, life can be bought, but only for those with coin. It’s painfully unfair.

Agad naman silang nag-ayos at nagpasyang simulan na ang kanilang paglalakbay, tungo sa pang-apat na daan. Nagulat si Artemis ng muli nyang tingnan ang ikaapat na daan, nawala na ang asul na marka rito. Doon nila naintindihan na ang marka palang iyon ay sumisimbolo sa mga soul eater monster. Ibig sabihin, dito palang sa pinakadulong bahagi ng daan patungo sa pinakapusod na bahagi ng kanluan, ay nagkalat na ang ibat-ibang klase ng halimaw. Ayun kay lola Belinda, ay bibihira lang ang mga mabubuting halimaw na matatagpuan rito, kaya nararapat lang na lubusin namin ang pag-iingat.

Mabilis na kumaway si Moose at sinabi niya, “Hindi! Bumibili lang ako sa underground channels. Malaking halaga ng pera ang kailangan dito, kaya nag scam ako ng mga tao para may magamit akong pera.” Kumunot ang noo ni Wilbur at sinabi niya ng mabagal, “Mukhang ang mentor mo ay hindi isang mabuting cultivator.” “Sir.” Kinagat ni Moose ang ngipin niya sa sandaling yun. Lumuhod siya sa harap ni Wilbur bago niya sinabi, “Sa katotohanan, ang mentor ko ay nag cucultivate ng mga voodoo spells. Ang anim na estudyante niya ay isinumpa, at isa na ako doon. Wala akong magagawa.”

Mukhang na-anxious lang siya. “Nasisiraan ka ba ng bait? Noong nasa Magic Tower mo pa ‘ko itinatago, nakita mo kung pa’nong pinatay ng babaeng iyon ang mga mahiko mo! Pati iyong mga pupwedeng umagaw ng posisyon mo, mabilis lang niyang napatalsik!” Morfran responded hysterically, as if he’s in a panic and was seriously frightened of what Selene could do. “She’s technically a monster. Palagay mo ba’y kaya mong makipag-one on one sa kanya?”

Pagkatapos, nagpatawag siya ng Chaotic Treasure. “Lahat, makinig sa utos ko! Atake!!!” “Atake!!!” Ang malalakas na pag-awit ay nagmula sa Mount Malevolent Moon, na winasak ang kawalan sa itaas ng lugar. Ang proteksyon na pormasyon sa paligid ng Mount Malevolent Moon ay nagkalat at sampu sampung libong sundalo mula sa Dark Army ang sumugod upang labanan ang kanilang mga kaaway.

Suminghap ako bago huminga nang malalim. I was just startled. He's not a human, based on his skin which is color green, his eyes were pitch black, he have a long and big ears, even though he's not in its human form, I know this is beast called Monsti. "Please enjoy your stay here, my lady," he said and bowed down his head. I smiled when he raised his head. "I will. Thank you," I politely said. He showed me a little smile before leaving the two of us.

Ito ang haharapin niya upang kahit paano ay makagawa siya ng antok. "Maganda raw 'yan, ano na nga title?" Tanong ni Lori na lumabas ng sariling silid. "Minsan i-try mo mag komiks," wika pa nito. At saka inihagis ang ilang pirasong komiks sa tabi ng kinauupuan niya. "Mamaya, bago ako matulog, eto munang Destiny, na nauna kung hawakan," wika niya nang sulyapan ang mga komiks sa kanyang tabi.

Umangat ang kaliwang kilay ko. “Hindi ka natatakot?” “Nope. Why would I?” confident naman na pagkakasabi niya. “Paano kapag may biglang multo dyan?” he then shrugged. “Humans are scarier than ghosts Carmela.” “Sabagay. Agree rin naman ako dyan.”