Mimic Monster Novels & Stories

Ang taglay nilang mga Lost Magic ay kakaiba at napakalakas. "Well, my Mimic Magic let's me copy any kind of magic in the radius of 25 meters. I can also use two kinds of magic at the same time." Sagot niya at pinagdikit ang kanyang dalawang kamay at itinutok sa kina Frost. "Guys, mag-ingat kayo! Subukan niyo iwasan ang atakeng gagawin niya!" Bilin pa ni Frost at napatango silang lahat.

Ngunit ang malamig na katahimikan ng silid at ang sakit na nararamdaman ko sa bawat hibla ng aking katawan ay nagpapaalala sa akin na ito ay totoo. Wala na ang kadena.. Hindi ko alam kung nasaan ako. At hindi ko alam kung kailan siya babalik. Ang Monster na sumira sa katahimikan ng buhay ko. Ang malaking lalaking nag-iwan ng mga sugat na hindi nakikita ng mga mata, ngunit ramdam na ramdam ng aking puso at isipan.

Kung magagang mamaster ang mimic technique, kung gayon ang taong iyong ay kayang gayahin ang kahit anong tunog sa buong mundo. Habang si Darryl ay nagsikap sa kanyang cultivation, binigyan pansin niya din ang mimic technique. Minaster niya ito matagal na ang nakalipas. Kaya ni Darryl na hulihin ang mga Gourami Dragonfish ng madali gamit ang kanyang tunay na kapangyarihan. Subalit, wala siyang pagpipilian. Kailangan niyang itago ang kanyang sarili pagkata, kaya pwede niya lang gamitin ang kanyang mimic technique para gawin ito.

Nanlilisik ang mga mata nitong nakatitig sa kanya at tiim ang mga bagang habang walang patid ang marahas na paghugot baon nito. “You will be forever, Serinty's imitation, Destiny. You will live in your twin's shadow all the rest of your life.” Hinugot nito ang sarili mula sa loob niya. He flips her. Pinadapa siya nito. Kapagkuwan ay hinawakan siya nito sa magkabilang bewang sabay angat. Muli ay marahas itong muling lumusob sa loob niya at muling marahas na humugot baon.

“Stop showing off, or you’ll get yourself killed!” The fighting continued, and as we ventured deeper, the monsters grew more numerous. There were bat-like creatures with iron claws and giant spiders whose venom could melt stone. Mirai was undeniably powerful—her sword could slice through nearly anything, and her attacks radiated holy energy that repelled the beasts. But her flaw? She was hopelessly clumsy. She tripped repeatedly, got struck by monster tails, or endangered herself because she was too busy flaunting her strength.

Malambing na sabi ni Simon bago niya ulit inangkin ang labi ni Mhel. Naging mabilis ang bawat pangyayari dahil natagpuan na lang ni Mhel ang kanyang sarili na wala ng kahit na anong saplot sa katawan. Hinalikan ni Simon ang kanyang leeg pababa sa kanyang dibdib. Isinubo nito ang kayng isang n*pple habang ang isang kamay nito ay minamasahe ang kabila niyang dibdib.

Turo niya sa akin bago naunang pumasok sa loob. Mariin akong napapikit. “OMYGASH! Is that true? Tuluyan mo na talagang nabihag ang puso ng isang monster CEO na iyon?” Napatakip sa bibig si Shaelza nang isiwalat niya iyon at tila sinapian ng masamang espiritu na tinaas-baba ang mga paa.

“Just because I never showed sympathy with others doesn’t mean I don’t know how it feels.” “No,” tanggi ni Miracle pagkuwa’y tinulungan na kaming makatayo. “You don’t really know anything about human compassion. Mas gusto mong nakikita na nagdudusa ang iba, lalo na iyong mga taong hindi sumusunod sa gusto mo.” “You see me as a monster?” “You are a monster!” sabay pa naming sigaw ni Miracle. Bumuntong hininga na lang si Hector pagkuwa’y bumalik sa kanyang upuan. “So, are you done blaming me for everything that happened?”

Tumama ang ilaw ng neon sa mukha ni Mimiko, kampante, walang alam na nakamasid na sa kanya ang babaeng sisira sa ilusyon niyang tagumpay. At sa isang sulok, si Kyline, nakamasid, malamig ang mga mata. ‘This time, Mimiko... you won’t get away.’ Matapos magtagayan, nilagok ni Mimiko ang laman ng baso nang walang pag-aalinlangan, isang lagok na parang gusto niyang kalimutan ang lahat. Halatang marami na siyang nainom, at maging ang mga kasama niya ay medyo hilo na rin. Kapag lasing, madalas lumalabas ang mga sikreto.