Moon Poetry Novels & Stories

"Crimson, hindi mo kaya—" "Huwag kang makiusap sa akin, Beta Xavier dahil hindi ako uupo at hahayaan mong sirain ang aking pack. Ngayon, bumaba tulad ng magandang lobo na ikaw," ngumiti ako at pinalakpakan ang aking mga kamay. Ang mga maid ay tumakbo papunta sa silid ng trono. Hinarap ko sila, "Ngayong gabi ay ang aking coronation, mga kababaihan. Nais kong palamutihan mo ang lahat ng palasyo sa aking panlasa. Ang iyong beta ay bababa, habang lalabas ako bilang Luna," tumingin sila ay nagulat ngunit yumuko at tumakbo upang gawin tulad ng tinanong ko. "Crimso—"

She decided to call the baby Luna for now, like the moon, isang buwan na nagsisilbing liwanag sa madilim niyang pinagdadaanan. There's something charming about a girl called Luna. In Roman mythology, she was the goddess of the moon, often shown driving a white chariot across the sky—clearly a brave and independent spirit. Nang makarating si Kiyumi sa harap ng condo kung saan siya lumabas noon ay muli siyang nakaramdam ng kaba, takot, o pagkamuhi sa sarili. Sa sitwasyon niya ngayon ay tila hindi pa rin siya natututo sa mga nangyari.

After saying a couple of sentences, she finally convinced them. Currently, Frost was sitting at the window. Nakatingin siya sa bilog na bilog na buwan. The moon was big and bright. The moon was shining down upon her. Like it was blessing Frost. Frost fondly stared at the moon. Ever since bata siya, Frost loves looking at the moon. Dahil para bang binibigyan siya nito ng lakas na lumaban. At labanan ang anumang problemang dumadating sa buhay niya.

No one would have thought that he is that desperate and no one knows the real reason why he still patronizing the Moonlit. Halos maubos na niya ang hawak na babae ni Madame Luna ngunit pitong taon na pero hindi pa rin niya natitiyempuhan ang babaeng noon pa man gumugulo sa isipan niya. The woman under that Lavender masquerade mask. Bawat Lunar Diva na inaalagaan ng Moonlit ay may sariling signature mask kaya kaagad niyang maalala kung sakaling makuha niya ulit ang babaeng iyon.

Nais niyang subukan na palabasin siya. Sa sandaling iyon, ang buwan ay nag-hang mataas, at ang mga bituin ay may tuldok sa kalangitan. Ang Moonlight Lake ay mukhang napaka ganda na parang isang pagpipinta. Nang makarating doon si Darryl, nakakita siya ng ilang mga pigura sa tabi ng lawa. Inatasan niya sila na magtungo muna sa Bagong Daigdig.

Hindi niya p'wedeng ipahalata sa lalaki na nanghula lang siya. "Is that all?" 'Ano? May iba pa bang nakaukit doon?' Tumaas muli ang dalawang kilay ni Yael. "B-Buwan. May imahe ng buwan sa tabi ng initials," nakangiting sabi ni Livina nang maalala niya ang palaging sinasabi noon ni Luna sa kaniya. "To be exact, a crescent moon."

Kaya naman pumunta muna ako sa balcony. Malalim na ang gabi at paniguradong tulog na ang lahat. Nakatitig ako sa bilog na buwan nang biglang may malamig na boses ang nagsalita. "You look sad." Kaagad naman akong tumingin sa likuran ko at nakita ko si Moon na nakasandal sa dingding. Tumingin ulit ako sa buwan na nagliliwanag nang sobra.

Tila gusto niya munang masaksihan ang mundo nila—ang mundo na sa loob ng anim na taon ay pinangalagaan ni Luna nang mag-isa. "Mommy, bakit kulay orange ang langit?" tanong ni Callyx habang magkahawak sila ng kamay. "Kasi sunset na, anak. Ibig sabihin, magpapahinga na si araw." "Eh si moon po, gising na?" "Oo. Si moon na ang magbabantay. Katulad ni mommy, kahit tulog ka na, gising pa rin ako sa tabi mo."

"And I answered her by this, you are the moon that pulls the gravity in Earth. The moon is calming and beautiful, the moon is lovely, so the wolf cries, howls at the moon, because in a way, I think the wolf is in love with the moon, you are the moon, I am the wolf and even if you are this close to me, I can only stare at your beauty and cry for not being able to have you. I cry, Iake, because I can see very well that you can live without me, on the other hand, I cannot see myself living without you. The thought of you finally leaving me, makes me want to do violent things and you know me – I am not violent." A picture of a certain part of the sky came next. "You once said you love that north

Agad agad naman akong tumingin sakaniya, maganda Ang buwan Ngayon at nasa gilid lang kami ng dagat kaya sobrang kakaiba ito napaka hiwaga nito, bigla namang kumabog Ang dibdib ko ng malakas at Ang mga larva ay parang nag sasayawan na sa tiyan ko ng iabot ko na Ang kamay ko. Agad Naman akong tumayo at dinala Niya na ako sa gilid, Ang liwanag ng buwan ay agad na sumilaw sa mga mata ko. " You're beauty is rare, even the moon can't handle it" wika naman ni Apollo sakin. Hindi Naman ako makatingin sakaniya ng diretsahan dahil nahihiya ako at kinikilig ako ng sobra. " Ang ganda mo" wika naman Niya sakin.