Moon Poetry Novels & Stories

Nakaramdam ako ng kaunting pangungulila. Full Moon Blessings. The second Moon. And the second moon itself answered my question. I will be a mother. To be Continued. M. J | MissGorJuice

"You said that I am your Sun that gives you light and this is the day that I need to set, sunset. but do you know that while the sun is shining, the moon is there to watch over you? you just can't see because the sun is bright." Naalala ni Yenna ang sinabi nito noon na soon makikita niya at makikilala niya rin ang moon na sinasabi ni Zin na hindi naman inisip masyado ni Yenna dahil masaya siya sa mga panahon na kasama si Zin at ito ang nag bibigay liwanag sa kaniya. "If you're wondering why I'm saying this? because Lennon is the moon I'm referring to Yenna."

When Leur mates with someone else than me, I wish to be killed already. Pain. Funny how those four letters hurt so much. I'm sure how many level does a pain should be. Kung may level ang salitang iyon, maaring narating ko na ang pinakamataas na lebel nito to the point that I want to end myself right now. Kung pwede lang sana at bumuka na ang lupa at lamunin ako ng buong-buo, tatanggapin ko ito ng buong-buo. Moon Goddess must have hated me to the point that inflicting pain like this probably is her hobby for me.

"Crimson, hindi mo kaya—" "Huwag kang makiusap sa akin, Beta Xavier dahil hindi ako uupo at hahayaan mong sirain ang aking pack. Ngayon, bumaba tulad ng magandang lobo na ikaw," ngumiti ako at pinalakpakan ang aking mga kamay. Ang mga maid ay tumakbo papunta sa silid ng trono. Hinarap ko sila, "Ngayong gabi ay ang aking coronation, mga kababaihan. Nais kong palamutihan mo ang lahat ng palasyo sa aking panlasa. Ang iyong beta ay bababa, habang lalabas ako bilang Luna," tumingin sila ay nagulat ngunit yumuko at tumakbo upang gawin tulad ng tinanong ko. "Crimso—"

After saying a couple of sentences, she finally convinced them. Currently, Frost was sitting at the window. Nakatingin siya sa bilog na bilog na buwan. The moon was big and bright. The moon was shining down upon her. Like it was blessing Frost. Frost fondly stared at the moon. Ever since bata siya, Frost loves looking at the moon. Dahil para bang binibigyan siya nito ng lakas na lumaban. At labanan ang anumang problemang dumadating sa buhay niya.

No one would have thought that he is that desperate and no one knows the real reason why he still patronizing the Moonlit. Halos maubos na niya ang hawak na babae ni Madame Luna ngunit pitong taon na pero hindi pa rin niya natitiyempuhan ang babaeng noon pa man gumugulo sa isipan niya. The woman under that Lavender masquerade mask. Bawat Lunar Diva na inaalagaan ng Moonlit ay may sariling signature mask kaya kaagad niyang maalala kung sakaling makuha niya ulit ang babaeng iyon.

"Magandang balita naman iyon. Kung kailangan mo ng tulong, huwag kang mag-atubiling magtanong. Ako'y handang gawin ang lahat para sa iyo." 'Anong malaking pekeng tao!' Nasa loob-loob ni Prinsesa Yanna ang kanyang pagsusumpa. Hindi na niya nais pang makipag-usap pa kay Lukas, kaya't kinausap niya ang mga lider. "Huli na. Dapat na tayong magtungo sa Moon Altar." Ang Moon Festival ang pinakamahalagang araw para sa mga barbaro. Itinayo nila ang Moon Altar sa bundok sa hilaga ng royal court upang doon magdiwang.

Hindi niya p'wedeng ipahalata sa lalaki na nanghula lang siya. "Is that all?" 'Ano? May iba pa bang nakaukit doon?' Tumaas muli ang dalawang kilay ni Yael. "B-Buwan. May imahe ng buwan sa tabi ng initials," nakangiting sabi ni Livina nang maalala niya ang palaging sinasabi noon ni Luna sa kaniya. "To be exact, a crescent moon."

Kaya naman pumunta muna ako sa balcony. Malalim na ang gabi at paniguradong tulog na ang lahat. Nakatitig ako sa bilog na buwan nang biglang may malamig na boses ang nagsalita. "You look sad." Kaagad naman akong tumingin sa likuran ko at nakita ko si Moon na nakasandal sa dingding. Tumingin ulit ako sa buwan na nagliliwanag nang sobra.

Tila gusto niya munang masaksihan ang mundo nila—ang mundo na sa loob ng anim na taon ay pinangalagaan ni Luna nang mag-isa. "Mommy, bakit kulay orange ang langit?" tanong ni Callyx habang magkahawak sila ng kamay. "Kasi sunset na, anak. Ibig sabihin, magpapahinga na si araw." "Eh si moon po, gising na?" "Oo. Si moon na ang magbabantay. Katulad ni mommy, kahit tulog ka na, gising pa rin ako sa tabi mo."