Morning Prayer At Work Novels & Stories

She sat right across me and laid her head against the backrest of our seat. In a sudden moment, biglang lumakas ang tibok ng puso ko. "Good Morning!" Just in case you're wondering, it's 9:00 PM pero sa mundo ng BPO, good morning and batian kahit gabi. The reason? Dahil lahat kami, kailangang masanay sa US time zone. So bawat tao sa loob ng building na iyon, kahit guards ay binabati ka ng good morning kahit natutulog na ang araw.

Kinabukasan maaga kaming umalis na dalawa, sabay kaming kumain sa labas ng breakfast namin bago nagtungo sa company. "Good morning, ma'am, sir!" palaging bati ng mga empleyado na madaraanan namin. I looked up at Gabriel, nakahawak ang kamay niya sa bewang ko, seryoso siyang naglalakad sa tabi ko. Tipid na tango lang ang binibigay niya sa mga bumabati, hindi naman siya galit talagang ganoon lang siya.

Friday morning. It's my third day working here. Maaga akong pumasok dahil hindi rin naman ako ganung nakatulog dahil sa kagabi. I started doing my work nang marinig kong magbukas ang elevator. My heart suddenly beats fast dahil alam ko kung sino yun. "Morning" I heard him greeted kaya huminga ako ng malalim at itinigil ang pagta type ko saka tumayo.

Bumuntong hininga ako, mapagkakasya ko pa naman siguro ang savings ko hanggang sa susunod na sweldo… OMG! Agad akong napalingon sa oras ng aking cellphone, it’s 4 am in the morning. Kailangan ko ng umuwi, ito ang first day ko sa trabaho! Iika-ika, mabilis akong lumabas ng kwarto. Employees was still there, but no one even stop me from leaving, as if no one care in my presence.

May emergency daw sa work ni Ziyad kaya hindi na niya ako nasundo pa sa penthouse. Ayos lang naman iyon dahil may sarili naman akong driver. At saka magsisimba din kasi ako. I spent one hour praying. I was asking for guidance from Him. And also I asked Him for signs. Ten am na ako nakarating sa opisina. Hindi ako kumain para lang matapos ang nakatambak na papeles sa aking mesa.

Ayaw niyang maging sentro ng usapan. Ayaw niyang magpaliwanag. At higit sa lahat, ayaw niyang maalala ang nangyari kagabi. Nang bumukas ang elevator sa floor nila ay agad siyang bumuntong-hininga at inayos ang sarili. “Good morning,” mahina niyang bati sa ilang empleyadong nasalubong. May ilan namang ngumiti. May ilan ding agad napatingin sa mga band aid niya.

Nawalan sila ng oportunidad na lisanin ang lugar na ipinagkaluno ng Diyos dahil sa ginawa nila. Nang makita ni Hamed na tila ba mahihimatay na ang mga taong ito, tinamad na siyang panoorin ang katatawanang ito. Sa halip, inutusan niya na lamang ang mga sundalong nasa likod niya, “Gisingin niyo sila ng 5:30 ng umaga, magsisimula sila sa kanilang trabaho ng alas sais pagkatapos kumain ng almusal.

Ang mga empleyadong abala sa kani-kanilang trabaho ay agad na napatayo sa kani-kanilang upuan. Nagkatinginan ang ilan. Ang iba nama'y dali-daling inayos ang kanilang kasuotan. "Good morning po, Sir!" Sunod-sunod ang pagbati ng mga empleyado kasabay ng kanilang magalang na pagyuko habang siya'y dumaraan. Ngunit nanatiling walang ekspresyon ang kanyang mukha.

"I'm perfectly fine, my princess. It's lunch time already, though, hindi kita masasabayan. Lunch with work mode right now." "Make sure you'll eat, okay?" paalala ko dahil napapadalas ang napapansin kong pagkaputla niya. Napailing na lang ako sa isip dahil hindi niya na naman sinusunod ang paalala ko na huwag masyado magbabad sa trabaho. "I will, my princess. Dumaan lang ako para sabihan kang hindi kita masasabayan," aniya. I nodded. "Alright. Take care, Dad."

"Be one hour early Audry," *** Morning flies so fast. Maraming natambak na gawain kaya hindi ko na namalayan ang oras. Lunch time is coming so I fixed myself first before walking to Ravence's office. I knocked at his office before I enter. He was there looking at his computer screen. "Time for lunch!!" I chirped Tumingin siya sakin at nagbigay ng isang ngiti. He rest his back at his chair. "I said come here one hour earlier," He scold