Morning Prayer At Work Novels & Stories

Pagkatapos naming maghanap ay agad na kaming nagbihis at humiga sa aming malambot na kama. Nakangiting niyakap ko ang aking asawa. "Pray muna tayo bago matulog," sabi nito. As usual, bumangon kami ulit at nanalangin sa Panginoon sa isang araw na namang nagdaan na kami'y kanyang iningatan. Pagkatapos naming manalangin ay kapwa na kami natulog na magkayakap. Kinaumagahan ay mas nauna akong nagising. Araw na naman ng Lunes at kailangan ko ng pumasok sa opisina na kasama ang aking asawa. Lalo na at kailangan na itong ma-train.

Simula ngayon, gusto kong pag-igihin ang bawat echo—sa bawat pag-awit, bawat kanta, bawat kwentong mas madiskarte. Sinimulan ko ang umaga sa prayer of gratitude. Hindi lang dahil thankful ako, kundi dahil kailangan kong ipaalala sa sarili ko ang origin ng lahat ng effort. May journal pa sa nightstand ko. May nakasulat: Balance is not perfection. Balance is a practice. Iyan ang mantra ko ngayong araw.

Ngunit kahit na gusto kong ipagpatuloy ang pagiging mas attentive, hindi ko maiiwasang isipin ang ilang mga isyu sa kumpanya. Sa isang umaga, nagpunta ako sa opisina, naisip kong kailangan kong maglaan ng oras para sa isang pulong upang mapag-usapan ang mga plano para sa mga bagong proyekto. "Good morning, everyone," bungad ko habang pumasok ako sa conference room. Ang mga miyembro ng aking team ay abala sa paghihintay para sa akin. Napansin ko ang isang sulyap ng pag-aalala sa kanilang mga mukha, na tila may mga bagay silang nais iparating.

Ngunit hindi roon nakatuon ang konsentrasyon ko, kundi sa matiim na mga mata nito at lalo na sa labi nitong kay lapit lapit sa labi ko. "Ohh..." "Hala..." "Omg!" Napatayo ako ng matuwid ng marinig ko ang mga salitang iyon. I did not expect na bukas na pala ang elevator sa floor ng opisina namin. Si Damien naman ay ngumisi lang at umayos ng tayo. He then faces the employees who wait for the elevator to open. "Good morning," nakangiting binati nito ang lahat. "Good morning, Sir. Good morning, Ma'am." Pagbati rin ng lahat sa amin.

dagdag pa nito kaya tumango-tango ako at sinserong nagpasalamat. My shift is from 10AM to 6PM. Sakto dahil hindi ko kayang pumasok ng masyadong maaga at baka sinusumpong pa ako ng morning sickness ko no'n. Para hindi na raw mahirapang mag-isa si Brian ay pwede na akong mag-start bukas. Finally, I'm now an employer!

Hindi tulad sa ibang bansa kahit ilang minuto nalang late kana pero nagagawan pa rin ng paraan dahil nakahuwag ng kanilang mga daan. "Hi ma'am, good morning" Nakangiting bati ng isang lalaking empleyado. Kasalukayang papasok na ako ngayon sa loob ng Monfelco building. Bawat empleyadong nadadaan ko ay binabati at nginingitian ako nito. Hindi ko alam kung bakit pero mostly mga lalaking empleyado ay napatitig at napapahinto ito kapag nasasalubog ko.

Rozzean Cyron Valleje "Good morning, sir!" "Good morning, Mr. Valleje!" It was not a good morning because I am not feeling well today but I had to smile back to the workers that greeted me. "Good morning, Mr. Valleje." Tumango ako sa aking secretary. She's walking with me while reminding me my schedules for today. Maaga akong dumating sa aking kumpanya para sa mga trabahong kailangan matapos. I looked at my watch to check the time.

Saktong kakadilat lang ng mata niya pero halatang inaantok pa siya. “Good morning,” I greeted him. “Good morning,” he said before kissing my forehead. Ngumiti ako. “Maaga ang rehearsal ko ngayon dahil bukas na ang event. Huwag mo na ‘kong ihatid at huwag ka na din munang pumasok sa work. Stay here and rest.” “I can’t. I have meetings today then I need to check the plantation—” “May mga employee ka naman, ‘di ba? Sila na munang bahala do’n.”

Most of tte time I feel lazy lalo na paggising sa umaga tila ayaw ko nang bumangon sa pinaghigaan ko. Ipinagpapasalamat ko that my shift was already done at pakiramdam ko ay binugbog ang buo kong katawan dahil sa sobrang pagod sa trabaho. I really wanted to sleep pakiramdam ko ay lalagnatin ako. Gladly Keith are not here paniguradong sesermunan nanaman ako nun. Before I close my eyes I pray and cry for all of the hardship I am facing right now.

Lunes, 7:30 ng umaga. Dumating ako sa Wei Corporation Tower nang mas maaga kaysa sa oras ng trabaho. Gusto kong ipakita kay Ms. Chu at sa iba pang empleyado na ako ay masipag at dedikado. Ang totoo, gusto kong makita ang galaw ng opisina bago pa pumasok ang lahat—kung sino ang maagang dumating, kung sino ang huling umalis, kung saan ang mga security camera, at kung aling pintuan ang laging bukas.