Motorcycling Quotes นิยาย & เรื่องราว

"Bakit ngayon ka lang?" "Sorry po, naligaw kasi 'yong pinagsakyan kong tricycle." "Sumabay ka na sa akin sa susunod." "Hindi na po kailangan. Alam ko naman na ang daan at—" Naputol ang sasabihin ko nangmuli siyang magsalita. "I don't want you to waste money and risk your safety when riding or travelling to a place you aren't familiar to."

Come on! "Youre, crazy!" natatawang sabi nito. "C'mon, you can do it!" aniyang bahagyang binagalan ang takbo ng motorsiklo. "No, I won't! Mapagkamalan pa akong baliw," anito.

mahinang sabi ko sa kaniya upang hindi marinig ni mama. "Of course Iho, you're always welcome here," napalingon ako sa gawi ni mama, she's really a warm person, abot- teynga naman ang ngiti ng mokong habang nagpaalam kami kay mama. "Hop on," rinig kong sambit ni Jester na ang tinutukoy niya ay ang pag-angkas ko sa motor niya. "Sigurado ka bang safe 'to? I asked him out of curiosity, I'm not used to backride a motorcycle, nakakatakot! then, I heard him chuckled.

aniya at hindi pinahalatang apektadong apektado siya dito. She then drove her motorcycle like a mad man, dahil sa subrang inis niya. Medyo malubak dahil may portion sa daan na walang semento at nasira dahil sa malalakas na ulan sa lugar. Pero dahil sanay ay madali lamang sakanya ang ginagawa. Naramdaman niyang napahawak ito sa beywang niya at malutong na nagmura. “Fuck, can you slowdown.. Kita mo ng sira ang daan—”

Natataranta niyang sabi habang nagmamadaling isuot ang helmet at sumampa sa motorsiklo niya. "Yeah whatever, you okay?" Tanong ko pabalik sa kaniya. "Yeahhh," sagot niya saka pinaharurot ang motorsiklo. Hohh! Ano'ng nangyari kaya sa kan'ya? Sana okay lang. ☆♡☆♡☆♡☆♡

Ako na ang mag lead sa abnormal na kaibigan kong ito at mukhang hindi pa siya nag matured. "Ok...wait..." aniya saka lang siya nagmadaling mag ayos ng makita akong papaandarin na ang motor. Nang ma satisfied ako sa aking hitsura pinaandar ko na ang motor. "Ok i'm done...lets go," sabi niya at nagmamadaling sumakay. Takot din pa lang maiwan ng gaga, pinasibad ko ang motor bike. Tinungo ko ang daan papunta kila Jam. Hindi ko alam kung nakatakas ba ang kapatid ni Jake or namatay ito. Mahirap ng mag stay pa dito at baka may buhay pa sa kanila.

Hindi siya sanay sumakay ng motorcycle, baka mapa-bitaw sa pagyakap sa akin at mahulog ito. “You ready baby?”malambing kong tanong bago pinaandar ang motor ko. “Yes ate!”masayang sigaw ng aking kapatid. Agad kong pinatakbo ang motor ko, dahan-dahan, at maingat bawat piga ko ng throttle. Kailangan double ingat ako, dahil kasama ko ang kapatid ko.

"It not about it. Natural, magulang sila, whatever your age be, hangga't nasa poder ka nila, may karapatan silang ikorek at pangaralan ka dahil kargo de konsiyensiya ka pa rin nila." "Wow! Daig mo pa ang tatay sa lagay na iyan ha!" Natatawang sabi ni Jaspher. "Sira!" Wika ko naman na sinimulan na niyang paandarin ang bagong bili nitong Ducati motorcycle. Mabilis na niyang pinaharurot ang minamanehong motor para makarating agad sa tinutumbok na direksiyon. Napakapit naman ako sa kaniya sa bilis ng pagpapatakbo niya.

"Kailangan ko rin bang masugatan bago matutunan ang tamang pagbibisikleta?" "Oo naman! Itong sugat mo, ito ang patunay ng pagod at tyaga mo para matutunan ang tamang pagsakay ng bisikleta. You see, our pain and wounds are the proof of the hardship that we've been through. They're like our trophies." Napangiti ako sa mga narinig na sinabi niya. "Daig mo pa ang motivational speaker, ah?"

singit ni Mitzie. “Basta’t mag-iingat ka, Ma-anne. Call us if you need help, okay?” malambing na turan ni Ate Amarah habang hinahaplos ang aking pisngi. *** I DROVE FAST my black and red Ducati Panigale V2 motorcycle towards the Arum—a famous elite bar owned by Maru Arklentine. I badly wanted to be alone, and drink to forget all the pain and miseries that I had. And I knew hard liquor was the best remedy for that.