Motorcycling Quotes Mga Nobela at Kwento

Come on! "Youre, crazy!" natatawang sabi nito. "C'mon, you can do it!" aniyang bahagyang binagalan ang takbo ng motorsiklo. "No, I won't! Mapagkamalan pa akong baliw," anito.

"It not about it. Natural, magulang sila, whatever your age be, hangga't nasa poder ka nila, may karapatan silang ikorek at pangaralan ka dahil kargo de konsiyensiya ka pa rin nila." "Wow! Daig mo pa ang tatay sa lagay na iyan ha!" Natatawang sabi ni Jaspher. "Sira!" Wika ko naman na sinimulan na niyang paandarin ang bagong bili nitong Ducati motorcycle. Mabilis na niyang pinaharurot ang minamanehong motor para makarating agad sa tinutumbok na direksiyon. Napakapit naman ako sa kaniya sa bilis ng pagpapatakbo niya.

"Kailangan ko rin bang masugatan bago matutunan ang tamang pagbibisikleta?" "Oo naman! Itong sugat mo, ito ang patunay ng pagod at tyaga mo para matutunan ang tamang pagsakay ng bisikleta. You see, our pain and wounds are the proof of the hardship that we've been through. They're like our trophies." Napangiti ako sa mga narinig na sinabi niya. "Daig mo pa ang motivational speaker, ah?"

singit ni Mitzie. “Basta’t mag-iingat ka, Ma-anne. Call us if you need help, okay?” malambing na turan ni Ate Amarah habang hinahaplos ang aking pisngi. *** I DROVE FAST my black and red Ducati Panigale V2 motorcycle towards the Arum—a famous elite bar owned by Maru Arklentine. I badly wanted to be alone, and drink to forget all the pain and miseries that I had. And I knew hard liquor was the best remedy for that.

Kung makapagsalita iyan para bang pag-aari ka niya. Tiningnan ko ang kanyang motorbike. Nasa top five ito ng fastest motorbike, Kasawaki Ninja. Ilang buwan na rin akong hindi nakakahawak ng motorbike. Wala na akong practice, sigurado akong maninibago ako mamaya sa laban. "Jace, pwede ko na bang sakyan itong baby Ninja mo?" "Wow, talagang may alam ka sa motorbike. Sige try mo, okay lang kahit sirain mo pa 'yan." Ibinigay niya sa akin ang susi.

gulat na usal n'ya nang madatnan na wasak ang kanyang motor. Palinga-linga s'ya upang tingnan kung may ibang tao maliban sa kanya. Gusto n'yang magwala sa galit at maiyak dahil grabe ang pag-iingat n'ya sa motor n'ya. Itinuring n'ya itong best friend dahil kasama n'ya ito sa lahat ng lakad n'ya. "May problema ba, bro?" tanong ng isang lalaki.

Nakita kong nginuso ng binata ang motorsiklo kaya napangiwi ako. Mayamaya, pigil ang tawa ko nang hawakan ni Aldrin ang bahagi kung saan naron ang makina ng motor ko. “Ang tanga naman, Aldrin! Hindi mo kailangang idikit ang kamay! May singaw naman, ‘di ba? Hindi mo ba ramdam?” “Nawala po sa isip ko, e.” “Kaya ka natatakasan, e! Dahil sa katangahan mo!”

Sabi ko at nagpaalam sa kanila habang sinusuot ko ang aking helmet, pagkatapos ay pinaandar na ang motorbike ko. "Sige, good luck!" Sigaw nila at nagpaalam na sa akin. Isa ito sa pinakamagandang araw ng buhay ko na lagi kong alalahanin. Hindi ko lubos maisip na posible pala na magiging ganito kasaya ang isang tao. It’s amazing.

" dagdag ko pa. "Hindi ka mamatay, motor lang 'to at ako naman ang driver mo. Magjo joyride lang tayo para mawala yang badtrip mo." wika niya habang sinusuotan ako ng helmet. "Please! Hindi ko talaga kaya baka malaglag ako."

But when I said a bike, I never meant a big bike. Ang sabi ko ay simpleng motorsiklo lang sana. An ordinary one like a Suzuki Raider 150 will do, pero iba ang naabutan ko sa apartment ng Incognito rito sa Salvacion, a Ducati Diavel 1260 S, the ‘Black and Steel’ design.