Mukha Ni Jose Rizal Novels & Stories

Hindi maipinta ang mukha nito dahil sa galit. “Sabi mo bitiwan kita?” pilosopong sagot niya. Lalong nanggalaiti sa galit si Rizza dahil sa sagot ni Georgina. Pagkaraan ay pilit niyang inayos ang mukha upang hindi nito mahalata kung gaano siya natutuwa sa kaawa-awang sitwasyon nito. Nang masiguradong hindi nito mapansin ang tuwa sa mukha niya ay saka lang siya muling yumuko at hinawakan ito sa braso saka inalalayan itong tumayo. Hindi na niya hinintay na makapagsalita ito at hinila ito papasok sa loob ng kuwarto saka malakas na isinarado ang pinto at ini-lock. Natameme naman ang lahat ng katulong na naiwan sa labas.

Hindi ko lubos maisip na ganito kasayang pamumuhay ang makukuha namin. Sana wala ng katapusang saya ito. Sana ganito nalang lagi. Biglang nag pop up sa isip ko ang mukha ni Rizden na naka ngiti. Napa iling ako at napa lunok. Bakit ko ba naiisip ang pag mumukha ng babaeng tao na yun?

Hinawi nya ang buhok mula sa pag kakagulo nito at dinampot ang bag para umalis gaya ng gusto ng kanyang ama. Padabog syang umalis kahit hindi pa kumakain. dahil sa nangyare maaga syang nakarating sa school, Ang Jose Rizal High School. isa ito sa public school sa Pasig city pero one of the biggest high school in the philippine history. Napakalawak nito at may higit 9,000 students ang kasalukuyang nag aaral dito. dito nya napiling mag aral dahil dito may magandang scholarship na handog para sa mga studyanteng may matataas na grado.

Grand Seville is tight when it comes to security. Mabuti ay maaga siyang nakaalis sa Verlin kaya nakarating din siya sa Laguna, especially na sa Cabuyao siya pumunta, hindi naman ganun kakilala hindi katulad ng Calamba kung saan isinilang ang pambansang bayani na si Dr. Jose Rizal. Tiningnan niya ang address na binigay sa kanya ni Jackson, dahil dito raw nakatira si Ronald Chavez pero tuloy-tuloy parin ang business nito sa Verlin dahil business partner ito ni Jackson plus a famous Doctor in Laguna

Nasa pinakatuktok na palapag ang kwartong pinili ko kaya naman ang malawak na skyline ng Manila ang nakasaksi sa pagsamba namin sa katawan ng isa’t-isa. Yakap ko mula sa likuran ang walang saplot na si Azalea. Ang balat niya ay tila kumikislap dahil sa repleksyon ng papasikat na araw. Ang ilang hibla ng buhok niya ay tumatabing sa pisngi niyang namumula. Pinakatitigan ko ang kaniyang mukha. Tanging kalhati lang ng mukha niya ang malaya kong nakikita dahil sa pwesto namin pero hindi talaga maikakaila na pinagpala siya sa kagandahan.

Itinuro ang mga nobelang isinulat ni Rizal? "Nakikita mo ba 'yon?" tanong ng lalaking kasama ko at itinuro sa hindi kalayuan ang larawan ni Jose Rizal. May nakasulat sa tabi nitong, "Ika-124 na pagkamatay ng ating bayaning si Jose Rizal." Isang taon pa lamang ako noong barilin si Rizal sa Bagumbayan. Kinse anyos naman ako noong itayo ang monumento ni Rizal.

Yung tipong ma-aapreciate nila ang binigay na pangalan ng kanilang magulang. Keane, Ken, Zen. Ahahaha. Parang pen pen desarapen eh! Sa paglalakad ko, di ko alam nakalabas na ako. Ang ganda sa labas. Tinalo pa ang bakuran ni Sean. Pero halata talagang matagal na ang Mansion na ito. Parang ninuno pa ni Jose Rizal ang pinaki-usapan na maging engineer at architect ng bahay na ito. Namumukadkad ang bulaklak na parang spring lang ngayon sa Pilipinas. Sabagay may oras din na napapalagas talaga ang ilang halaman at puno. Since dalawa lang panahon natin. Tag-ulan at tag-init. Patanghali na, mataas ang araw. Pero sariwa parin ang hangin dahil sa nagdaang tag-ulan.

Dagdag ni Gino. Naalala niya bigla ang nangyari sa bar. Naalala niya ang pamilyar na mukha nito lalo pa nang bumalik pa ang lalaki para lang sapakin siya. Kamukhang-kamukha ni Rafael Cuesta, ngunit mas madilim at mas pulido ang features ng mukha. Sa isang tingin, napagkakamalan na si Rafael Cuesta, ngunit kung titingnan ng mas matagal ay makikita rin ang ilang pagkakaiba ng dalawa.

“Mukha lang pong sosyal, manang. Pero harina lang po at itlog ’yan.” Riz seemed to be in a good mood kahit hindi maganda ang nangyari kanina sa sala. Ang napansin ko sa kaniya, she doesn’t stay mad for too long. And that makes her a rare breed. People tend to dwell a lot in the past, but Riz is different. Maaaring nasasaktan siya, but she always chose to move on. Tumikhim ako. “Where’s mine?”

A Filipino-Canadian who grew up in States, ngunit umuuwi rin ng Pilipinas upang bisitahin ang kanyang Inang at ang kanyang natitirang kamag-anak at tiyahing si Arlina, na kasama rin ni Inang Mariella na manirahan sa Mindoro. Mataas na ang sikat ng araw nang matagpuan nito ang katawan ng dalaga. She's wearing a wet and plain pajama that hugged her body. Nang malapitan niya ito'y, kaagad nitong iniayos ng higa ang katawan at sinipat ang mukha nitong namumutla. Bumungad sa kanya ang isang maamong mukha nang babae ngunit mayroong sugat sa kanang bahagi ng pisngi nitong makinis ngunit wala maputla dahil sa matagal na pagkakababad sa tubig. Ang nakapikit nitong mga mata ay nagmamay-ari ng mahahaba