Mukha Ni Jose Rizal Novels & Stories

Yung tipong ma-aapreciate nila ang binigay na pangalan ng kanilang magulang. Keane, Ken, Zen. Ahahaha. Parang pen pen desarapen eh! Sa paglalakad ko, di ko alam nakalabas na ako. Ang ganda sa labas. Tinalo pa ang bakuran ni Sean. Pero halata talagang matagal na ang Mansion na ito. Parang ninuno pa ni Jose Rizal ang pinaki-usapan na maging engineer at architect ng bahay na ito. Namumukadkad ang bulaklak na parang spring lang ngayon sa Pilipinas. Sabagay may oras din na napapalagas talaga ang ilang halaman at puno. Since dalawa lang panahon natin. Tag-ulan at tag-init. Patanghali na, mataas ang araw. Pero sariwa parin ang hangin dahil sa nagdaang tag-ulan.

“Mukha lang pong sosyal, manang. Pero harina lang po at itlog ’yan.” Riz seemed to be in a good mood kahit hindi maganda ang nangyari kanina sa sala. Ang napansin ko sa kaniya, she doesn’t stay mad for too long. And that makes her a rare breed. People tend to dwell a lot in the past, but Riz is different. Maaaring nasasaktan siya, but she always chose to move on. Tumikhim ako. “Where’s mine?”

A Filipino-Canadian who grew up in States, ngunit umuuwi rin ng Pilipinas upang bisitahin ang kanyang Inang at ang kanyang natitirang kamag-anak at tiyahing si Arlina, na kasama rin ni Inang Mariella na manirahan sa Mindoro. Mataas na ang sikat ng araw nang matagpuan nito ang katawan ng dalaga. She's wearing a wet and plain pajama that hugged her body. Nang malapitan niya ito'y, kaagad nitong iniayos ng higa ang katawan at sinipat ang mukha nitong namumutla. Bumungad sa kanya ang isang maamong mukha nang babae ngunit mayroong sugat sa kanang bahagi ng pisngi nitong makinis ngunit wala maputla dahil sa matagal na pagkakababad sa tubig. Ang nakapikit nitong mga mata ay nagmamay-ari ng mahahaba

Mukhang magsisimula na ang programa. Ilang sandali pa ay bumukas ang isang pintuan sa kabilang bahagi ng pavilion. At doon ko unang nakita si Riz. Napasinghap ako dahil ang ganda niya. Suot niya ang isang blush pink ball gown na tila ginawa para sa kanya. Bawat galaw niya ay kumikislap ang maliliit na kristal na nakadisenyo sa tela, habang ang simpleng diamond necklace at hikaw ay lalong nagbigay ng elegance sa kabuuan ng itsura niya.

Hindi totoo ang sabi nila na nasunog raw ang mukha n'ya noon at sa sobrang pangit n'ya ay mas ginusto n'ya na lang na magmaskara Thick eyebrows, long eyelashes, his nose is pointed as well and his lips looks soft and naturally pinkish. His jaw screams nothing but perfection as if it was sculpted to look like that, to sum it all he's face is the opposite of everyone thought it would be. He's obscenely handsome and innocently looking. Kung pagbabasehan ang mukha n'ya parang ang labo na nagawa n'ya ang mga krimen na 'yon.

Nakalimutan niyang magdala ng makeup. Ano’ng gagawin ko ngayon? Hihingi ba ako ng tulong kay Rita? Baka meron syang dalang concealer para maitago ang pamumula ng pisngi ko… Habang umiikot siya upang lumabas, bigla niyang nakita ang isang pamilyar na pigura. Ang guwapo ngunit madilim ang ekspresyong mukha ni Rafael.

Mukha siyang isang mayamang prinsipe na diretsong lumabas mula sa isang comic book sa sobrang perpekto ng bawat anggulo ng mukha. Kahit tulog ito, umaapaw pa rin ang awtoridad at pagiging marangya na parang hindi mo pwedeng basta hawakan lang. Napatigil ang paghinga ni Freya. Oh my God... Sinong lalaki 'to?