Mukha Ni Jose Rizal Novels & Stories

Mukha ring seryoso siya sa pag-aaral kaya anong ginagawa niya rito sa last section? "Mahirap lang kasi siya at tanging scholar lang ang dahilan kung bakit siya nakapasok rito. Pero nawala ang scholarship niya dahil ilang linggo siyang hindi nakapasok dahil namatay ang tatay niya at kailangan niyang kumayod para sa nanay at mga kapatid niya. Hindi siya pinaalis dito sa Rische University kapalit ng pagpasok niya dito sa Section natin." Mahabang sagot niya kaya napatango-tango ako

Nawala ang takot sa mukha niya— tunay na tanda ng isang malakas na babae. Naging mapanganib ang titig niya, nakatingin sa akin na parang isang mabangis na ahas na nakatitig sa kanyang biktima. "Mrs. Victorillo, ginawa mo ang lahat para paalisin ako. Akala mo ba mananatili kang nasa posisyon mo ngayon?" Sa isip niya, estranghero kami ni Ria De Leon sa isa't isa. Paano nga naman niya ipagtatanggol nang lubos ang isang patay?

Ito ay ang kaniyang aura—isang pamilyar na bango ng sandalwood at rosas, ang bango ni Maria Valdez. "Salamat sa paglilinis ng trono ko," ang boses ng babae ay malambot ngunit kasing-talim ng labaha. Dahan-dahan niyang tinanggal ang kaniyang maskara. Nanigas si Javi. Ang mukhang nasa harap niya ay ang mukha ni Maria, ngunit hindi ang Maria na kaniyang kinalakihan. Ang buhok nito ay kasing-itim ng gabi, ang kaniyang mga mata ay purong pilak, at ang kaniyang balat ay tila hindi kailanman nadampian ng pighati o luha. Ito ang Tunay na Maria Valdez—ang orihinal na binuo ng Konseho, ang babaeng akala ng lahat ay nabaon na sa Mindoro.

Umalis siya nang hindi nakikita ang mukha nito. Lumamlam ang mga mata nito. She saw how emotions played on his eyes. She saw how the dark orbits of his eyes gloomed. Nagpumiglas siya ng marahan siyang hinila papalapit sa katawan nito. “I know everything happened in that day, Maruja.” Nang dumilim ang mukha nito at tumiim ang bagang habang nakatingin sa kanya ay para siyang nanghina. “Nasasaktan ako habang iniisip na hindi ka man lang interesadong malaman kung sino ako. Hindi ka nag-abalang makita ang mukha ko. Umalis ka na lang at kinalimutan ang nangyari sa atin.”

Magiging totoong wimp ba ang taong makakagawa nito? Ang nobyo, si Jomari Cadiz, ay nakatayo sa entablado na may ngiti sa kanyang mukha. Napakalinaw niya tungkol sa Rizal Park, ngunit wala siyang kahit katiting na takot kay Esteban, dahil ang pamilya Cadiz ay may tiyak na pakikipagtulungan sa mga Pamilya Vilalr. Sa madaling salita, ang pamilya Vilalr ang nasa likod ng entablado ng pamilya Cadiz. Bagama't tila hindi kapani-paniwala sa maraming tao ang nangyari sa Rizal Park, sa pananaw ni Jomari Cadiz, ang swerte lang ng pamilya Lazaro. Paano ito may kinalaman sa isang wimp.

Napakunot ang noo ko. Seriously? Mali 'ata napasukan ko. Nawala ata ako. Nasa museum 'ata ako ! Bakit may Painting dito ng mukha ni Jose Rizal? Napabasa pa ako sa malilit na letrang nasa ibaba nun. Ang Pambansang Bayani ng Pilipinas na lumaban sa mga Kastila sa pamamagitan ng kaniyang mga nobelang Noli Me Tangere at El Filibusterismo noong panahon ng pananakop ng Espanya sa bansa.

"Ngayon ko lamang pinagmasdan muli ang iyong mukha. Tunay nga'ng ikaw ay napakagandang dilag." Umiwas ako ng tingin. Damang-dama ko rin na namumula ang pisngi ko. "Naniniwala na akong mga bolero ang mga ka-timeline ni Rizal." "Sa tingin mo ba'y hindi totoo ang aking sinambit kanina?" "Oo. Palagi ka kayang naiinis sa akin.” Kumuha ako ng maliit na bata at ibinato iyon sa lawa. “Kaya imposibleng magandahan ka sa akin."

Naitatag nila ito matapos mahuli at maipatapon sa dapitan si Jose Rizal, na siyang pinuno ng La Liga Filipina at si Tiyo Andres ay miyembro rin nito. "Grabe, totoo pala yung mga nakatala sa mga libro noon sa kaganapan sa Pilipinas." namamanghang sabi ni Lara habang binabasa ko kanina ang talaarawan ko, na di ko maalalang gumawa ako nito noon.

Jose Rizal ay naging tanyag na babasahin sa buong mundo marahil ay lalo itong magugulat. “Bagamat di ko lubos maunawaan, at ang mga titik ay waring dumudulas sa aking paningin, dama ko ang lalim at husay ng pagkakalikha.”nakakunot ang noong saad ni Macario. "Saan nagmula ang mga bagay na ito?" "M-macario-" "Mahal kong Matilda?" ani Macario nang makitang atubili si Jia.

Nagmamahal, Maria Amor Luviano-Alfarero Gumuho ang aking mundo nang matapos kong basahin ang kaniyang sulat. Hindi ko akalaing ibebenta nila ang aming munting lupain sa Bulacan para sumunod sa akin. Sinisisi ko ang aking sarili sa nangyayari ngayon. Kung nakinig laman ako sa kanila hindi sana ito nangyari.